Όπως επισημαίνει το Politico, για τον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, που βρίσκεται πλέον προς το τέλος της θητείας του, η διοργάνωση αυτή ενδέχεται να αποτελέσει την τελευταία ευκαιρία να επωφεληθεί πολιτικά από μια ποδοσφαιρική επιτυχία, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει.
Ειδικότερα, η θητεία του 47χρονου προέδρου συνέπεσε με μία από τις πιο επιτυχημένες περιόδους στην ιστορία του ανδρικού ποδοσφαίρου της Γαλλίας. Από την εκλογή του το 2017, οι «Τρικολόρ» κατέκτησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, κατέκτησαν το Nations League το 2021, έφτασαν στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 και στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2024.
Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές του να συνδεθεί με τις επιτυχίες της ομάδας ο Μακρόν δυσκολεύτηκε να μετατρέψει την ποδοσφαιρική δόξα ή οποιαδήποτε άλλη αθλητική επιτυχία της Γαλλίας σε πολιτικό «καύσιμο».
Κάνοντας μια ενδιαφέρουσα αναδρομή το Politico δίνει μια ερμηνεία όσον αφορά τους λόγους αυτής του της αποτυχίας.
Πιο συγκεκριμένα λοιπόν, η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2018 επισκιάστηκε γρήγορα από το σκάνδαλο που αφορούσε τον αναπληρωτή προσωπάρχη του, ο οποίος είχε επιτεθεί σε διαδηλωτές παριστάνοντας τον αστυνομικό, καθώς και από τις μαζικές κινητοποιήσεις των «Κίτρινων Γιλέκων» που ξέσπασαν λίγους μήνες αργότερα.
Αντίστοιχα, ο Μακρόν δεν είδε αισθητή άνοδο της δημοτικότητάς του ούτε μετά την επιτυχημένη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν ενώ η χώρα εξακολουθούσε να βιώνει τις πολιτικές συνέπειες της απόφασής του να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση.
Μια επιτυχημένη πορεία της Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 ίσως αποτελέσει την τελευταία ευκαιρία του Μακρόν να συνδεθεί με μια θετική εθνική στιγμή που θα σημαδέψει την προεδρία του.
Εάν η ομάδα κατακτήσει το τρόπαιο, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα κύμα εθνικής ευφορίας που θα παραμερίσει προσωρινά τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και θα προσφέρει στον Μακρόν ένα θετικό επίλογο σε μια δύσκολη δεύτερη θητεία, κατά τη διάρκεια της οποίας έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, βρέθηκε αντιμέτωπος με μαζικές διαδηλώσεις και κατέγραψε τα χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής της πολιτικής του καριέρας.
Νίκες που τονώνουν την εθνική ενότητα
Όπως τονίζεται οι «Τρικολόρ» δεν αποτελούσαν πάντοτε παράγοντα εθνικής ενότητας.
Ιστορικά, καθώς όλο και περισσότερα παιδιά μεταναστευτικής καταγωγής εντάσσονταν στην εθνική ομάδα τη δεκαετία του 1990, αυτή μετατράπηκε σε εύκολο στόχο για προσωπικότητες της γαλλικής ακροδεξιάς, όπως ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, ιδρυτής του κόμματος που σήμερα είναι γνωστό ως Εθνικός Συναγερμός. Ο Λεπέν είχε δηλώσει το 1996 ότι ήταν «τεχνητό να φέρνεις παίκτες από το εξωτερικό και να τους αποκαλείς εθνική ομάδα της Γαλλίας».
Παρ' όλα αυτά, η πολυπολιτισμική σύνθεση της ομάδας μετατράπηκε σε πηγή υπερηφάνειας όταν η Γαλλία κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 1998. Η ομάδα θεωρήθηκε σύμβολο της γενιάς «μαύροι-λευκοί-βερ», δηλαδή μιας Γαλλίας όπου πολίτες αφρικανικής, ευρωπαϊκής και αραβικής καταγωγής συνυπήρχαν και θριάμβευαν μαζί.
Ο διάσημος γαλλομαροκινός κωμικός Ζαμέλ Ντεμπουζέ είχε αστειευτεί ότι ο Ζινεντίν Ζιντάν, γιος Αλγερινών μεταναστών, «κατάργησε τον ρατσισμό για 48 ώρες» όταν σημείωσε δύο γκολ στον τελικό απέναντι στη Βραζιλία.
Σε αυτό το φόντο, ο τότε πρόεδρος Ζακ Σιράκ, -που είχε ταχθεί ανοιχτά στο πλευρό της ομάδας-, είδε τη δημοτικότητά του να αυξάνεται χάρη σε αυτή την επιτυχία. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της εποχής, η αποδοχή του ενισχύθηκε μάλιστα κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες μετά την κατάκτηση του τροπαίου.
Οι πρόσφατες επιτυχίες της εθνικής Γαλλίας αύξησαν ακόμη περισσότερο τη δημοτικότητά της και κατέστησαν πολιτικά επικίνδυνη οποιαδήποτε επίθεση προς τους ποδοσφαιριστές της, ακόμη και από την ακροδεξιά. Παράλληλα, έδωσαν στον Μακρόν την ευκαιρία να οικοδομήσει τη δική του σχέση με την ομάδα.
Ο Ζαν-Μπατίστ Γκεγκάν, ειδικός στη γεωπολιτική του αθλητισμού και καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού, υποστηρίζει ότι η ομάδα προσέφερε στον Μακρόν - ο οποίος αρχικά τουλάχιστον εμφανίστηκε ως πολιτικός ανανεωτής και «αουτσάιντερ» - έναν τρόπο να προβάλει στοιχεία όπως η δυναμική παρουσία, η ζωντάνια, η νεότητα και η ενεργητικότητά του μέσω της ταύτισής του με τους παίκτες.
Από τους πανηγυρισμούς πάνω σε τραπέζι μετά τον θρίαμβο του 2018 μέχρι τις πολυσυζητημένες προσπάθειές του να παρηγορήσει τον συντετριμμένο Εμπαπέ μετά την ήττα από την Αργεντινή στον τελικό του 2022, ο Μακρόν έχει συχνά κατηγορηθεί ότι επιχειρεί να τοποθετήσει τον εαυτό του στο επίκεντρο των συναισθημάτων που προκαλούν οι ποδοσφαιρικές επιτυχίες της Γαλλίας.
Αξιωματούχος που παρακολούθησε μαζί του τον ημιτελικό του 2022 στο Κατάρ ανέφερε ότι ο Γάλλος πρόεδρος ζούσε το παιχνίδι με ιδιαίτερη ένταση, φωνάζοντας και αντιδρώντας καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης με το Μαρόκο.
Και η σχέση του με τον αθλητισμό δεν περιορίζεται στο ποδόσφαιρο. Ο Μακρόν πανηγύρισε εμφανώς τις επιτυχίες του κολυμβητή Λεόν Μαρσάν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, ενώ προκάλεσε αίσθηση όταν ήπιε μονορούφι μια μπύρα κατά την επίσκεψή του στα αποδυτήρια της πρωταθλήτριας ομάδας του γαλλικού πρωταθλήματος ράγκμπι.
Παράλληλες πορείες
Σημειώνεται ότι τα τελευταία χρόνια ο Μακρόν έχει θολώσει όλο και περισσότερο τα όρια μεταξύ πολιτικής και ποδοσφαίρου, χρησιμοποιώντας συχνά αθλητική ορολογία για να περιγράψει οικονομικές ή πολιτικές επιτυχίες.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα γραφικό εμπνευσμένο από τη φανέλα της εθνικής Γαλλίας για να γιορτάσει το γεγονός ότι η χώρα κατέλαβε για έβδομη συνεχόμενη χρονιά την πρώτη θέση στον αριθμό των έργων άμεσων ξένων επενδύσεων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει προκαλέσει επίσης και η σχέση του με τον «σούπερ σταρ» της ομάδας Κιλιάν Εμπαπέ. Το 2022 ο Μακρόν παρενέβη προσωπικά προκειμένου να πείσει τον ποδοσφαιριστή να παραμείνει στην Παρί Σεν Ζερμέν αντί να μεταγραφεί στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Εμπαπέ τελικά παρέμεινε στο Παρίσι, αλλά δύο χρόνια αργότερα υπέγραψε στη Ρεάλ, την ομάδα που υποστήριζε από παιδί.
Οι δύο άνδρες παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες: γνώρισαν θεαματική επιτυχία σε νεαρή ηλικία - ο Εμπαπέ κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο ως έφηβος, ενώ ο Μακρόν έγινε ο νεότερος πρόεδρος στην ιστορία της Γαλλίας - βρέθηκαν στο επίκεντρο έντονης δημοσιότητας και προκάλεσαν συχνά αντιδράσεις με τις ευθείες δημόσιες τοποθετήσεις τους. Ο Εμπαπέ έχει επίσης εκφραστεί δημόσια κατά της γαλλικής ακροδεξιάς.
«Οι πορείες του Μακρόν και του Εμπαπέ έχουν πλέον αλληλοσυνδεθεί», σημειώνει ο Γκεγκάν. «Αν ο Εμπαπέ κατακτήσει ακόμη ένα Παγκόσμιο Κύπελλο πριν από την αποχώρηση του Μακρόν από την προεδρία, αυτό αναπόφευκτα θα ενταχθεί και στην αφήγηση που ο ίδιος ο Μακρόν θα διαμορφώσει για τη θητεία του».
Στο ίδιο πλαίσιο, καταγράφονται και άλλες ενδιαφέρουσες αναλογίες. Όπως ο Μακρόν, έτσι και ο Εμπαπέ έχει περάσει δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια. Η πρώην ομάδα του, η Παρί Σεν Ζερμέν, κατέκτησε δύο φορές συνεχόμενα το UEFA Champions League μετά την αποχώρησή του, ενώ ο ίδιος δυσκολεύτηκε αντίστοιχα να προσθέσει σημαντικούς τίτλους στη συλλογή του με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Και όπως ακριβώς ο Μακρόν, έτσι και ο Εμπαπέ χρειάζεται μια μεγάλη διεθνή επιτυχία για να αφήσει πίσω του τις καθημερινές δυσκολίες και τις πιέσεις που αντιμετωπίζει στην πατρίδα του.
