Επιπλέον, το ελληνικό πρόβλημα χρέους έχει πάψει πλέον να αφορά κυρίως ιδιώτες ομολογιούχους. Είναι στο μεγαλύτερό του μέρος χρέος διακρατικό (προς τα μέλη της ευρωζώνης) και χρέος προς υπερεθνικούς θεσμούς (ΕΚΤ κυρίως και δευτερευόντως ΔΝΤ). Αν δεν υπάρξει κούρεμα σε αυτά τα ομόλογα και κυρίως επιστροφή σε αναπτυξιακούς ρυθμούς, τότε η οδός της βιωσιμότητας απομακρύνεται. Αλλά τέτοιο κούρεμα προς το παρόν αποκλείεται, ενώ οι προοπτικές ανάκαμψης είναι πιο θολές από ποτέ.
Το κυριότερο όμως είναι να αναλογιστούμε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Αν οδηγηθούμε σε νέα ύφεση, ή συνεχίση η εξάπλωση του ιού του χρέους, όπως προειδοποιούν πολλοί αναλυτές, τότε να είμαστε σίγουροι ότι τα συμπεφωνημένα της 27ης Οκτωβρίου είναι όλα στον αέρα. Ήδη, το spread της Ιταλίας έχει ξεπεράσει τις 400 μονάδες βάσεις, και τα CDS της τις 445 μ.β. Το επιτόκιο δανεισμού της γειτονικής μας χώρας, τόσο στα πενταετή όσο και στα δεκαετή ομόλογα, κινείται περί το 6%, ποσοστό που δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμο.
Ως εκ τούτων, μία όχι και τόσο παρακινδύνευενη πρόβλεψη (την είχε κάνει πρόσφατα ο Κ. Σημίτης με άρθρο του στην Καθημερινή) είναι ότι τελικά όλα θα πάνε στραβά και η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός ευρώ. Για διαφορετικούς λόγους στην κάθε περίπτωση, στο ενιαίο νόμισμα θα μείνουν πέντε -έξι «ξανθά έθνη». Ίσως μάλιστα, ο κ. Παπανδρέου να μην προλάβει να μας οδηγήσει σε δημοψήφισμα...
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.