Γιώργος Παραχρήστος
«ΔΕΝ ΤΟΥ βγήκε η υπόθεση των καμερών, ήρθαν και τα άγρια σκηνικά στο κέντρο της Αθήνας και να τος πάλι ο μεταρρυθμιστής Πρωθυπουργός - αυτήν τη φορά να θέλει να μεταρρυθμίσει την παιδεία. Το γεγονός ότι αποφασίζει έτσι ξαφνικά να ανασύρει εκ νέου, και ευκαιρίας δοθείσης, από το σεντούκι τη στολή του μεταρρυθμιστή απαντάει από μόνο του στο πιθανό ερώτημα για το εύρος της μεταρρύθμισης. Και το ότι αποφασίζει η μεταρρύθμιση αυτή να αρχίσει από το πανεπιστημιακό άσυλο αποκαλύπτει ανάγλυφα και τις προθέσεις του. «Αιτία πολέμου» είναι για τους φοιτητές κάθε απόπειρα να αλλάξει το καθεστώς στο πανεπιστημιακό άσυλο και ο Κ. Καραμανλής το γνωρίζει αυτό πολύ καλά. Γιατί προχωράει, και μάλιστα εσπευσμένα; Γιατί επιδιώκει να στήσει το άλλοθι που θα του επιτρέψει να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, όποτε είναι πιο ευνοϊκές οι συνθήκες. Παρά τα όσα διακηρύσσουν σε κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί παράγοντες, το σενάριο της πρόωρης εκλογικής αναμέτρησης παραμένει ισχυρό, ειδικά τώρα που το πολιτικό σύστημα φαίνεται να έχει αποκοιμηθεί από τις πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις ότι θα κάνει κανονικά εκλογές.»
Τα Νέα
Σήφης Πολυμίλης
«Να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή από την αρχή. Η ευθύνη της προστασίας του ασύλου είναι υπόθεση κατά κύριο λόγο -για να μην πούμε αποκλειστικό- των πανεπιστημιακών αρχών. Το ότι γίνεται σήμερα συζήτηση για το αν και ποιοι περιορισμοί χρειάζονται είναι αποτέλεσμα της δικής τους αβελτηρίας, της δικής τους αδυναμίας να το προστατεύσουν. Και για να γίνει αυτό, κακά τα ψέματα, χρειάζεται μια κουλτούρα προστασίας, μια αντίληψη, αν θέλετε, για το τι σημαίνει πρώτα απ' όλα άσυλο και γιατί όλα τα μέλή της πανεπιστημιακής κοινότητας έχουν ευθύνη και υποχρέωση να το προστατεύουν...
Δεν μπορεί, για παράδειγμα, ο πρύτανης του Πολυτεχνείου να παραδέχεται ότι επί 10 ή 15 χρόνια βρίσκεται υπό κατάληψη ένας ή περισσότεροι χώροι στο ίδρυμά του και να μην έχει γίνει τίποτε, να μην έχει αντιδράσει κανείς... Τι φοβούνται οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και οι φοιτητές για να διαφυλάξουν τους χώρους στους οποίους οι ίδιοι ζουν καθημερινά; Είναι προφανές ότι η Αστυνομία δεν μπορεί να μπαινοβγαίνει μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ομως οφείλει η πανεπιστημιακή κοινότητα να βρει εκείνους τους μηχανισμούς προστασίας που θα αποτρέπουν τους βανδαλισμούς και τις φθορές και το να γίνονται τα ιδρύματα καταφύγιο για τον καθένα που θεωρεί ότι με το να κάψει μερικά αυτοκίνητα έκανε την επανάστασή του...
Οπως οφείλουν, βέβαια, να διασφαλίζουν απολύτως και την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, πολλοί που σήμερα κόπτονται για το άσυλο έχουν διαλύσει εκδηλώσεις στο παρελθόν επειδή τύχαινε να διαφωνούν με τις απόψεις που εκφράζονταν... Πώς να το κάνουμε, δεν μπορείς από τη μία να διεκδικείς την απόλυτη προστασία του ασύλου και από την άλλη όταν εσύ θεωρείς ότι δεν σε βολεύει, να το υπονομεύεις και να το ακυρώνεις...
Είναι προφανές ότι όσοι νόμοι και να γίνουν, όση κατασταλτική λογική και να περάσει η κυβέρνηση, το άσυλο δεν θα προστατευθεί και κυρίως δεν θα αποκτήσει την υπόσταση που του αρμόζει αν η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν αποφασίσει η ίδια να το θωρακίσει και να το προστατεύσει. Ολα τα άλλα είναι απλώς κουβέντα να γίνεται...»
Ελευθεροτυπία
Από το κύριο άρθρο
«EINAI πάγια η πρακτική της κυβέρνησης ν αναζητεί δίοδο διαφυγής από τα προβλήματα τα οποία δεν είναι σε θέση ή δεν θέλει ν αντιμετωπίσει. Kαι είναι αποδεδειγμένο ότι κάθε φορά που το επιχειρεί, όχι μόνο δεν καταφέρνει να βγει από τη δύσκολη θέση, αλλά προκαλεί νέα ή ενδεχομένως και μεγαλύτερα προβλήματα. Aυτή την πραγματικότητα βιώνουμε, άλλωστε, στην πιο κραυγαλέα εκδήλωσή της, τις τελευταίες μέρες.
TO ZHΣAME με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας και τη δικαιολογημένη κριτική που ασκήθηκε σε βάρος της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Δημόσιας Tάξης για την κατάσταση διάλυσης στην οποία οδήγησε με τις πράξεις και παραλείψεις της την Aντιτρομ