Εξήντα σχεδόν χρόνια μετά, την άμμο κάτω απ’ το πλακόστρωτο, όπως και την ειρωνεία, τις ψάχνουμε με το κιάλι.
Η Γαλλία ακόμα φλέγεται· ή μάλλον και πάλι φλέγεται. Όπως κι ένα σωρό άλλες – ευρωπαϊκές και μη – χώρες. Μόνο που πλέον κανείς δεν θέλει ν’ αφήσει το ασανσέρ για να πάρει την εξουσία· για την ακρίβεια, κανείς δεν παίρνει πια ούτε το ασανσέρ. Κι η ειρωνεία δεν είναι επιτελεστικό μέσο, ούτε καν ρητορικό σχήμα· είναι απλώς παντού, και άρα πουθενά, αφού αντί για άμμο το «αύριο» κατά πάσα πιθανότητα θα φέρει απλώς μεγαλύτερη μαυρίλα απ’ το σήμερα.
Έξαρση ανασκοπήσεων
Παρ’ όλα αυτά (για να το αλαφρύνουμε και λίγο), υπάρχει ελπίδα – και μπόλικη ειρωνεία – στον πολλαπλασιασμό των εβδομαδιαίων ανασκοπήσεων που ξεπετάγονται σαν τα μανιτάρια.
Τόση κοροϊδία έχει φάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τον «θεσμό» που εφηύρε και συνοδεύει αδιαλείπτως την τελευταία τετραετία τον κυριακάτικο πρωινό καφέ· αλλά οι μιμητές καλά κρατούν. Κι όχι τίποτα άλλο, θα μας πάρουν και τη δουλειά…
Τουλάχιστον, ο Αλέξης Τσίπρας επιστράτευσε για μία ακόμη φορά την φαντασία του – «η φαντασία στην εξουσία», έλεγε ένα άλλο του Μάη – κι είπε να γίνει πιο περιπετειώδης απ’ τον πρωθυπουργό, σερβίροντάς μας, αντί για μπαγιάτικα εβδομαδιαία επιτεύγματα (ή αποτυχίες), ταινίες. Το ταινιόραμα του Σαββάτου – «Νονό» είχε το μενού – προσπάθησε να ακολουθήσε κι ο Παύλος Μαρινάκης, αλλά με εμφανή δυσκολία, αφού δεν είχε να κομίσει τίποτα πιο ευφάνταστο και ψαγμένο απ’ το «Υπάρχει και Φιλότιμο».
Ας μείνει στην ιδεολογική κατήχηση, όπου μάλλον τα πηγαίνει καλύτερα. Κι ας αφήσει και τον πρώην πρωθυπουργό να κάνει φιλότιμες προσπάθειες για να προσθέσει μερικά κουκιά στο σακούλι, μπας κι αντιμετωπίσει το τέρας της δημοσκοπικής πίεσης.
Σε έξαρση και οι πρώην
Και μιλώντας περί πρώην, έχουν βγει κι άλλοι στο μεϊντάνι. Δηλαδή οι εξής δύο – Σαμαράς, Καραμανλής – οι οποίοι αντάμωσαν και στο Πολεμικό Μουσείο την Κυριακή (25/10), έκαναν μία από τις θερμότερες χειραψίες στην πολιτική τους καριέρα και συμφώνησαν ότι η κυβέρνηση τα έχει κάνει θάλασσα με την Τουρκία και τα μνημόνια.
Μία από τις πιο hot λέξεις της τελευταίας δεκαπενταετίας, πλάκα-πλάκα, καίτοι σήμερα δεν χτυπάει τις ίδιες ευαίσθητες χορδές. Έχει, ωστόσο, το ίδιο δυσοίωνο βάρος.
Εν προκειμένω, δεν έπεσε κι ενθουσιασμός με την κύρωση του τουρκολιβυκού· στους «γαλάζιους» ιδίως έπεσε βαθιά περίσκεψη με τις δηλώσεις Γεραπετρίτη περί άκυρου μεν, αναπόφευκτου δε. Τόσο βαθιά που ο Δημήτρης Καιρίδης δεν έκρυψε ότι συνιστά μία πολιτική ήττα, ο βουλευτής Δημήτρης Καλογερόπουλος δεν έκρυψε ότι… «τον ήπιαμε» κι ο Παύλος Μαρινάκης έτρεξε να τα μαζέψει προαναγγέλλοντας αντεπίθεση με τη μαμά ΕΕ στο πλάι μας.
Οι ακάλυπτοι
Τουλάχιστον, για το τουρκολιβυκό κάτι είχε να πει – εν αντιθέσει, ας πούμε, με την υπόθεση Μπεκίρη που επέλεξε το αλάνθαστο μονοπάτι «η σιωπή είναι χρυσός» και δεν είπε παρά: «Μένουμε και αναφερόμαστε στην απάντηση του κ. Μπεκίρη. Χωρίς να υπάρχει κάποιο περαιτέρω θέμα». Λάκων για τον εθελοντή.
Γενικά, όμως, δεν δείχνει αυτή η τακτική να πιάνει στη ΝΔ. Ο Μακάριος Λαζαρίδης – που κατά τον έτερο λιγομίλητο, Άδωνι Γεωργιάδη, δεν έκανε και τίποτα – απ’ τη χαρά του που τον δεξιώθηκαν σε τηλεοπτικό στούντιο μόλις είδε μπροστά του τη Νάντια Γιαννακοπούλου, τα έδωσε όλα. Πάλι καλά να λέμε που είχε τη γενναιότητα να ζητήσει και μια συγγνώμη κατόπιν εορτής· μιλάμε για καντάρια θάρρους – τόσα όση κι η αξιοσύνη του.
Κι απ’ την άλλη, ο επ’ εσχάτοις λαλίστατος (αλλά πώς αλλιώς θα τον μάθαινε άνθρωπος εκτός Πιερίας) Σπύρος Κουλκουδίνας, δεν είχε πολλά να πει για την επιδότηση που πήρε· μας παρέπεμψε στο «πόθεν έσχες» του, μας διαβεβαίωσε πως καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται και δήλωσε «υποχρεωμένος» να προσφύγει στη Δικαιοσύνη.
Αλλαγή θέματος
Γενικά η αλλαγή θέματος είναι άχαστη μέθοδος· όταν, δε, κοντοζυγώνουν κι οι εκλογές, το πράγμα αποκτά άλλο βάθος.
Ως μάννα εξ ουρανού ήρθε στον Γιώργο Γεραπετρίτη η Μονή Σινά και η «ιστορική συμφωνία» που συνήφθη με την Αίγυπτο, την οποία ο Μαρινάκης υποσχέθηκε να μας αποκαλύψει στο σύνολό της όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου.
Ως μάννα εξ ουρανού ήρθαν κι οι έρευνες του ντόπιου FBI που αίφνης ξεσκέπασε ολόκληρα κυκλώματα κομπιναδόρων που εκβιάζαν, ξέπλεναν και φέσωναν το δημόσιο μερικά εκατομμύρια. Κι έδωσε ο Θεός, «τα μεγάλα ψάρια» που διακαώς κυνηγούσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόσα χρόνια, επιτέλους να πιαστούν στα δίκτυα των ελεγκτικών μηχανισμών.
Έχει και τα καλά της η προεκλογική περίοδος. Παρεμπιπτόντως κι οι μεταγραφές είναι μεταξύ αυτών· όπως η επίσημη μετακόμιση της Μυρτούς (Μυρτώς για τους δημοτικιστές) Κοροβέση που επιβεβαίωσε και το ρεπορτάζ μας.
Υ.γ. Διεκδικώντας μία θέση (και) στην κινηματογραφική ανασκόπηση της εβδομάδας, η πρόταση του «R» είναι το «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου». Πάρτε ποπκόρν και καλή θέαση!
