Όλο χαμόγελα και …χιουμοράκι ήταν ο Στέφανος Κασσελάκης , καλεσμένος στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού στον ALPHA και μάλιστα όταν η παρουσιάστρια τον ρώτησε πως τα πέρασε στη Θήβα, τις λίγες μέρες που έκανε «στρατιωτική θητεία», απάντησε χωρίς να το πολυσκεφτεί ότι «Συμμετείχα κάθε μέρα σε όλο το πρόγραμμα, στις υπηρεσίες, εκπαιδεύσεις. Ήταν θερμό το κλίμα και εξαιρετική ευκαιρία να συναναστραφώ με νέο κόσμο ο οποίος έχει σταματήσει να ονειρεύεται. Έκανα αγγαρεία, μαγειρεία και λάντζα».

Δεν γνωρίζουμε προφανώς τι πολιτικό αποτέλεσμα θα παράξει όλη αυτή η αναμπουμπούλα που προέκυψε από την πρόταση μομφής κι έπειτα, που ασφαλώς κορυφώθηκε με τις παραιτήσεις Παπασταύρου και Μπρατάκου. Γνωρίζουμε, όμως, με απόλυτη σιγουριά πως αυτή τη φορά τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχε σχεδιάσει η κυβέρνηση.

Η εσωτερική πολιτική ζωή «πάτησε γκάζι» μετά τις περυσινές εκλογές, ωθώντας μας στην επόμενη «πίστα». Μέσα στον καταιγισμό των εντυπώσεων, μοιάζει να μην έχουμε τη δυνατότητα να συνειδητοποιούμε τη σημασία κάποιων εξελίξεων, που όμως γίνεται οδυνηρά προφανής αν οι εξελίξεις αυτές προβληθούν σε συσχετισμό.

Δεν γίναμε σοφότεροι (όπως αναμενόταν άλλωστε) για την ουσία της υπόθεσης των Τεμπών από την ομιλία του Κώστα Καραμανλή στη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση. Ωστόσο, υπάρχουν σημεία της, στα οποία αξίζει να σταθούμε και να τα σχολιάσουμε.

Διαβάζοντας και «ψαχουλεύοντας» άρθρα και αναλύσεις εφημερίδων το τριήμερο,, έμεινα σε δυο άρθρα, διαφορετικών εφημερίδων και διαφορετικών «γραμμών», που μού κίνησαν ιδιαίτερα την προσοχή και με «τσίγκλισαν» να γράψω λίγες γραμμές. Το ένα ήταν γραμμένο από καταξιωμένο αρθρογράφο και Διευθυντή Σύνταξης μιάς εφημερίδας που ακολουθεί σχετικά φιλο-Μητσοτακική πολιτική και το άλλο προερχόταν από ένα φίλο μου πολιτικό ο οποίος βρέθηκε στη μέση μιας ταραχής σ΄ένα ιστορικό κόμμα και φάνηκε αρχικά να «πληρώνει τη νύφη» αυτός αντί άλλων αλλά πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει.

«Όλοι πρέπει να κάνουν αυτό που πρέπει στα χρονοδιαγράμματα που πρέπει», ήταν το μήνυμα που έστειλε προ ημερών ο διοικητής της ΑΑΔΕ, Γιώργος Πιτσιλής, σχετικά με τη διασύνδεση ταμειακών με POS. Το ακούει λοιπόν αυτό ο ιδιοκτήτης ενός μικρού καφέ στα Σεπόλια και σπεύδει να το κάνει. Μη βρεθεί εκτεθειμένος και πληρώσει κανένα πρόστιμο. Καταφέρνει, κλείνει ραντεβού με τα χίλια ζόρια, κάνει τη διασύνδεση και... ουπς. Ταμειακή και POS δεν «επικοινωνούν». Όλοι πρέπει να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν δηλαδή, εκτός από το κράτος.

Συμφωνώ απολύτως με όσους θεωρούν ότι τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, ιδιαίτερα τα χθεσινά της Μetron Analysis, αποτελούν καμπάνα συναγερμού - και όχι καμπανάκι – για την κυβέρνηση. Τη δείχνουν να υφίσταται αξιοσημείωτη φθορά και ναι, ο Μητσοτάκης είναι ακόμη ο προτιμότερος για πρωθυπουργός – όχι έκπληξη αν σκεφτούμε ποιους έχει απέναντί του -, αλλά τώρα πια χάνει από τον «κανένα»…

Φταίει άραγε η παράδοση που θέλει τις ελληνικές κυβερνήσεις κουρασμένες και έντονα φθαρμένες στις δεύτερες θητείες τους , ή οι πρωθυπουργοί και το πολιτικό προσωπικό στη δεύτερη τετραετία τους αντιλαμβάνονται πλήρως ότι η Ελλάδα είναι «μη κυβερνήσιμη χώρα», παρατούν κάθε προσπάθεια βελτίωσης και νοιάζονται μόνο να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία με κάθε τρόπο; Η δική μου άποψη πάντως εδώ και πολλές δεκαετίες είναι ότι η μεν χώρα είναι «μη κυβερνήσιμη» από τη σύστασή της πριν 200 χρόνια σχεδόν, η δε πολιτική τάξη - με ελάχιστες εξαιρέσεις – όχι μόνον είναι προϊόν αυτής της κουλτούρας, αλλά και την αναπαράγει με αποφάσεις, συμπεριφορές και τη βοήθεια των μήντια, ανεβάζοντάς την μάλιστα σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα «μη κυβερνησιμότητας». Πρόκειται για αέναη εξέλιξη προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση…

Όλες οι χώρες του κόσμου αγωνίζονται να πετύχουν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και να αποφύγουν την ύφεση. Ωστόσο, νέες μελέτες συμφωνούν πλέον σε ένα πράγμα: Οι υφέσεις είναι καλές για τη μακροζωία! Παραδόξως, φαίνεται δηλαδή ότι η οικονομική ύφεση και η αύξηση της ανεργίας επεκτείνει πράγματι τη ζωή των ανθρώπων!

Μετά την σαρωτική επικράτηση του Τραμπ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων και την αυξημένη πιθανότητα εκλογής του στις Προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ τον Νοέμβριο, η Ευρώπη καλείται να επιταχύνει όλες τις αποφάσεις και τις πολιτικές της που αφορούν πρωτίστως την άμυνα της και δευτερευόντως και ένα πλήθος οικονομικών και εμπορικών σχέσεων με τις ΗΠΑ.

H Δικαιοσύνη δεν είναι... γυναίκα κανενός. Είναι ανεξάρτητη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν της ταιριάζει το ρητό με τη γυναίκα του Καίσαρα. Δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Δυστυχώς, όμως, στην Ελλάδα τα ερωτηματικά γύρω από τη... φήμη της πληθαίνουν.

Πολύ φοβάμαι ότι η πολιτική τάξη της χώρας – ή τουλάχιστον αυτή που διατείνεται ότι εκπροσωπεί τους πολίτες από τη Νέα Δημοκρατία (περιλαμβανομένης) και αριστερά, άρα τα κόμματα του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» - δεν παίρνει χαμπάρι τι γίνεται σε αυτή τη χώρα. Και αν παίρνει χαμπάρι, ή αδυνατεί να αντιδράσει, ή δεν ενδιαφέρεται και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

Να ξεκινήσω με απορίες: Σε τι διάολο αποσκοπούσε η επίσκεψη του Μητσοτάκη στην Οδησσό όπου παρά λίγο να φάει και ένα ρωσικό πύραυλο στο κεφάλι;

Οι δυο κομματικοί σχηματισμοί, οι «Δημοκράτες» του Ανδρέα Λοβέρδου και η «Εθνική Ομάδα» του Κωστή Αιβαλιώτη ( ο οποίος υποσημείωσε ότι στοχεύει ,προς το παρόν, στις Ευρωεκλογές). Και πριν οποιοσδήποτε μού αντιτάξει το επιχείρημα που ήδη ακούστηκε , ότι δηλαδή «κάνει κόμμα ο κάθε πικραμένος», απαντώ προκαταβολικά ότι στις εκλογές του Ιουνίου, τρία κόμματα που βρέθηκαν αντιμέτωπα με τη χλεύη των «ερευνητών», μπήκαν πανηγυρικά στη Βουλή ( καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία): «Νίκη», «Πλεύση Ελευθερίας» και «Σπαρτιάτες». Και η κοινοβουλευτική δύναμη των τριών κομμάτων είναι «Σπαρτιάτες» 11 βουλευτές, «Νίκη» 10, και «Πλεύση Ελευθερίας» 6. Δηλαδή; 27 βουλευτές από τρία κόμματα σχεδόν από το πουθενά, έχουν θέση και φωνή στη Βουλή και σίγουρα έχουν αλλάξει την εικόνα της. Φυσικά όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί και σήμερα και χτες και προχτές και βαθιά μέσα στην κοινοβουλευτική μας ιστορία υπόκειντο στους νόμους της φθοράς – για να μην πω «και της διαφθοράς»- και των εσωτερικών προβλημάτων που τους διέλυαν. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, τη…. δουλειά τους την είχαν κάνει : Να αλλάξουν τη φυσιογνωμία της Βουλής, να προβάλουν νέα πρόσωπα και ίσως μερικές φορές , να δημιουργήσουν κάποιες προσωπικότητες που απέκτησαν και κάποιο μέλλον. Γνωρίζω προσωπικά και αρκετά καλά και τον Ανδρέα Λοβέρδο και τον Κωστή Αιβαλιώτη. Δεν θα κάνω κριτική των προσωπικοτήτων τους γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Οι πολιτικοί κρίνονται από το έργο τους και όχι από τα…. ρεπορτάζ και τα σχόλια καλών και κακών γραφιάδων. Θα πω μόνο ότι ο απλός μου νους που παρακολουθεί πολύ στενά την πορεία της κυβέρνησης και του ίδιου του Μητσοτάκη , των συνεργατών του που φυσικά ΜΟΝΟΣ του επέλεξε, τις πρωτοβουλίες και το έργο του πρωθυπουργού και των υπουργών του και το μόνο πραγματικά ΑΡΙΣΤΟ έργο τους είναι η εξαιρετική διαχείριση της συμπεριφοράς και απόδοσης της προηγούμενης κυβέρνησης. Εδώ και καιρό το πάει «μία η άλλη». Ένα καλό, ένα στραβό. «Γιατί το κάνατε αυτό;» φωνάζει ο αγρότης ας πούμε. «Ναι, αλλά κάναμε κι αυτό» απαντά η κυβέρνηση που δεν έχει απάντηση στην ερώτηση του αγρότη αλλά έχει γεμάτο το οπλοστάσιό της. Και η στήριξη που έχει από τα ΜΜΕ είναι σχεδόν απόλυτη. Αυτή τη στιγμή, ύστερα από τα τρία νέα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή τον Ιούνιο, έρχονται άλλα δυο –προς το παρόν- με επικεφαλής πεπειραμένους κοινοβουλευτικούς που ανεξάρτητα από τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειες που έχουν, διαθέτουν το μεγαλύτερο προσόν: Εμπειρία στο πεδίο. Ένα στοιχείο που δεν αξιολόγησε, δεν πίστευε γιαυτό και ανεπαρκώς αξιοποίησε στις επιλογές του ο Μητσοτάκης, μηδενίζοντας την πείρα και τις ουσιαστικές γνώσεις των ανθρώπων που ΔΕΝ επέλεξε. Καλά ξεμπερδέματα. Μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα, δυο νέοι κομματικοί σχηματισμοί εμφανίστηκαν και ανακοίνωσαν ότι θα διεκδικήσουν την ψήφο των Ελλήνων στις Ευρωεκλογές. Δεν ξέρω εάν οι δυο αυτοί σχηματισμοί θα καταφέρουν να επιβιώσουν μέχρι τις Εθνικές Εκλογές – οψέποτε κι αν γίνουν- αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό είναι το σκοπούμενο.

Στην ταινία «Ζώνη Ενδιαφέροντος» που βραβεύθηκε με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, βλέπουμε τη ζωή της οικογένειας του Ρούντολφ Ες, που ζει… μεσοτοιχία με το Άουσβιτς.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και οι εφαρμογές της ωθούν την ανθρωπότητα σε μια νέα πραγματικότητα καθώς για πρώτη φορά αισθανόμαστε πως η διάνοια και η βούλησή μας δεν είναι το «αφεντικό» εδώ. Το νοητικό-επινοητικό μας μονοπώλιο απειλείται. Υπάρχει κίνδυνος ο έλεγχος της διαχείρισης πραγμάτων που μας αφορούν άμεσα να μειωθεί σημαντικά από το ίδιο μας το δημιούργημα. Από την άλλη πλευρά η "αφαίρεση " της ανθρώπινης υποκειμενικότητας που συνοδεύει την ΤΝ έχει εκτος από αρνητικές και θετικές πλευρές σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς ακόμη και στην εμβάθυνση της Δημοκρατίας.