Και πριν πιάσουμε τον «πύρινο κλοιό» που κατακαίει τα σπαρτά της χώρας, ας θυμηθούμε ότι περί τα μέσα της εβδομάδος είχαμε και μία επέτειο· την επέτειο της πυρκαγιάς στο Μάτι, η οποία είναι ημέρα μνήμης κι όχι πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως έγραψε σε μία ζυγισμένη ανάρτηση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, καταλήγοντας ότι η «Πολιτεία έχει την ευθύνη να μετατρέπει τη μνήμη σε πράξη» κι αποφεύγοντας – ως όφειλε – τις κακοτοπιές.

Τις οποίες κακοτοπιές φαίνεται πως δεν απέφυγαν με μεγάλη επιτυχία οι πολιτικοί αρχηγοί που συνάχθηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο για μία άλλη επέτειο, τα 51^α «γενέθλια» της τρίτης ελληνικής Δημοκρατίας. Δύσκολο πράγμα να μεγαλώνεις κι η ζωή μετά τα πενήντα τραβάει – καταπώς λένε οι γνώστες – έναν άλλο δρόμο. Εν προκειμένω δρόμο να φύγουν μακριά ο εις απ’ τον άλλον ήθελαν να τραβήξουν όσοι πήραν τη γενναία απόφαση να παραστούν στη δεξίωση της Πέμπτης (24/7) εν μέσω καύσωνος και πολιτικής αναμπουμπούλας.

Όσοι, πάλι, το σκέφτηκαν δις και τρις κι είπαν να το αφήσουν για του χρόνου – που θα έχει πάρει κι ο Κωνσταντίνος Τασούλας το βάπτισμα του πυρός και θα είναι ετοιμοπόλεμος – μάλλον γλύτωσαν από ένα βαρετό και «παγωμένο» σουαρέ. Ο λόγος, μεταξύ άλλων, και για την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία προτίμησε την πλατεία Συντάγματος, αφού προ δύο ημερών τα είχε κάνει γης Μαδιάμ στη Βουλή, προφυλάσσοντάς μας άπαντες και άπασες από επιπλέον συγκινήσεις.

Μιλώντας, δε, περί Βουλής… εκεί είχαμε πάνω-κάτω μια απ’ τα ίδια: σαματάδες, τσακωμούς περί Εξεταστικής και λοιπών δεινών, ψόγους, αλληλοκατηγορίες και αθρόες αποχωρήσεις που κατέληξαν στο αναμενόμενο, δηλαδή την παραπομπή του Κώστα Αχ. Καραμανλή στον «φυσικό του δικαστή». «Κι από ’δω παν’ κι άλλοι», φέρεται να είπε με τη λήξη της διαδικασίας ο τελευταίος μπουφετζής που είχε βραδινή βάρδια στο καφενείο των Ανακτόρων, «ας περάσει ο επόμενος». Ωστόσο, για να μην βαριόμαστε, είχαμε κι ένα ανακουφιστικό κοινοβουλευτικό ιντερμέδιο, με την βουλευτή Τζώρτζια Κεφαλά να τραγουδά ακαπέλα Ελένη Βιτάλη εκ του άμβωνος. Φήμες λένε, μάλιστα, ότι έχει συσταθεί ήδη μία διακομματική ομάδα βουλευτών – πλην της Νέας Δημοκρατίας, γιατί αυτοί είναι σοβαροί άνθρωποι και κρατάν’ τα μπόσικα –, με σκοπό να εισηγηθεί την καθιέρωση τέτοιων ευχάριστων μουσικών διαλειμμάτων σε όλες τις συνεδριάσεις.

Κι αφού πιάσαμε τα ευχάριστα διαλείμματα, είχαμε κι άλλα δύο τέτοια τούτη την εβδομάδα, καθώς μεγάλος ραδιοτηλεοπτικός σταθμός πανελλαδικής εμβέλειας σκέφτηκε για εμάς πριν από εμάς και διοργάνωσε ένα άτυπο debate, με απανωτές συνεντεύξεις των δύο μεγαλύτερων πολιτικών αρχηγών της χώρας. Ο ένας, μάλιστα, τυγχάνει να είναι και πρωθυπουργός, πράγμα που του εξασφάλισε πιο προνομιακή μεταχείριση κι έτσι βγήκε στο «γυαλί» στην prime time ζώνη, σε αντίθεση με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, που βολεύτηκε με τα ερτζιανά ένα ζεστό κι άνυδρο μεσημέρι του Ιουλίου. Άκουσε, δε, και τα σχολιανά του απ’ τους «κυβερνητικούς κύκλους», οι οποίοι, επιχειρώντας μια ψυχαναλυτική ερμηνεία, τον βρήκαν «θυμωμένο» και «πλήρως συγχυσμένο», κατηγορώντας τον ότι στήνει «πολιτικά παζάρια» στο πλακόστρωτο της Βουλής.

Δεν ακούσαμε τίποτε που δεν γνωρίζαμε ήδη στις συνεντεύξεις· χωρίς, βέβαια, να μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον πρωθυπουργό, ο οποίος πληροφορήθηκε για κάτι στοιχεία της Eurostat σχετικά με τα μπάνια του λαού που δεν είχε τύχει να πάρει τ’ αυτί του. Αλλά, ας μην υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες, το έχει ήδη πράξει ο Νίκος Ανδρουλάκης, την ίδια ημέρα (η 25^η του μηνός ήταν) που ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, μας διαβεβαίωσε ότι έτσι και βρεθούν «αδιάσειστα στοιχεία» εις βάρος υπουργών (για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ντε), οι προανακριτικές θα πάρουν και πάλι φωτιά. Ενθαρρυντική δήλωση, μιας και τώρα τελευταία η επιτυχία τους ήταν απερινόητη!

Όπως, εξίσου, απερινόητη ήταν για πολλούς και η επίθεση του Υπουργού Επικρατείας, Άκη Σκέρτσου, εναντίον της συναδέλφου του (ναι, στα δημοσιογραφικά) Μαριάννας Πυργιώτη για κάτι δικά τους, που ούτε τα καταλάβαμε πολύ καλά, ούτε μας τα εξήγησαν κιόλας.

Πάντως, έχουν ανάψει γενικώς τα αίματα και τώρα με τις ζέστες αυτό είναι κομμάτι επικίνδυνο. Οι «εκπρόσωποι» βγήκαν μπροστά για μία ακόμη εβδομάδα: η Αλεξάνδρα Σδούκου, πέρασε στην αντεπίθεση με αφορμή την υπόθεση Αντωνόπουλου, κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για ρεμούλες στον ΟΠΕΚΕΠΕ· ο Παύλος Μαρινάκης «την είπε» στον Κώστα Ζαχαριάδη για την αναβίωση «τοξικών» εποχών· κι ο Κώστας Τσουκαλάς απεφάνθη ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί για σκοτεινούς σκοπούς την Εξεταστική.

Ευτυχώς που μέσα στο γενικό αλαλούμ κάποιοι παράγουν – εκτός από σκάνδαλα – και έργο. Κι αυτοί, με τυχαία σειρά είναι:

• Ο Θάνος Πλεύρης, που φέρνει το πιο αυστηρό νομοσχέδιο όλων των εποχών για το Μεταναστευτικό. Ούτε οι κώνωπες οι ανωφελείς δεν θα περνούν τα σύνορα σε λίγο – μην μπερδευτούμε μόνο και νομίζουμε ότι κι εμείς που είμαστε μέσα, απαγορεύεται να πεταχτούμε μέχρι τας Ευρώπας και να επιστρέψουμε.
• Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, που μας σώζει από την αυθαιρεσία των τραπεζών και βάζει αυτά τα ανάλγητα ιδρύματα στη θέση που τους πρέπει – λογικά, θα σταματήσει εκεί και δεν θα βγει στους δρόμους να μοιράσει τα υπερκέρδη στην πλέμπα, αλλά θα δούμε.
• Ο Άδωνις Γεωργιάδης, που σώζει τα δημόσια νοσοκομεία από τον εαυτό τους – φωτιές, καταποντισμοί και φακελάκια: «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα;», λέει ο Υπουργός και υπόσχεται εξυγίανση.
• Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που σώζει τις εταιρείες ύδρευσης, δίχως να τις ιδιωτικοποιεί κι η λειψυδρία από τούδε και στο εξής δεν θα αποτελεί (και) ελληνικό πρόβλημα.
• Ο Σταύρος Παπασταύρου, που κάνει τα θαλάσσια πάρκα πραγματικότητα, παρά τις αντιδράσεις τη Άγκυρας, η οποία, όμως, θα κάτσει στη γωνιά της, όπως είπε πάνω-κάτω ο Γιώργος Γεραπετρίτης, θα καταπιεί τη δυσαρέσκειά της, θα ξεχάσει και το SAFE κι όλα καλά.

Πώς ξέχασε η Ελλάδα να συνυπογράψει την πρώτη ευρωπαϊκή έκκληση για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα; Ε κάπως έτσι.

Ωστόσο, απ’ την άλλη, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ξεχνά…

(α) ότι η Ευρώπη χρωστάει στην Αμερική και πρέπει να πληρώσει σε… είδος· (β) ότι έχει κάνα δυο γήπεδα γκολφ στη Σκωτία που θα ξεραθούν αν μείνουν απότιστα· (γ) ότι η Καμπότζη πρέπει να σταματήσει να σφάζεται με την Ταϊλάνδη, (δ) ότι η μετανάστευση είναι μία εκ των επτά πληγών του Φαραώ – άντε και η αστεγία μαζί· (ε) ότι Καναδάς και Τζερόμ Πάουελ παραμένουν πηγές μόνιμης ενόχλησης, (στ) ότι ο Μπένιαμιν Νετανιάχου έχει πάντα δίκιο, ενώ οι Δημοκρατικοί είναι από «ξεμωραμένοι» μέχρι «προδότες» (ζ) ότι το φάντασμα του Έπσταϊν έχει επιστρέψει για τα καλά και του έχει κάνει τη ζωή πατίνι – κάπως όπως ο παλιός καλός του φίλος που φρόντισε να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας κι έκτοτε έρχεται ο ένας μπελάς μετά τον άλλον.

Εν τω μεταξύ, και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν ξεχνά ότι θέλει να γίνει μεγαλοπαράγοντας της περιοχής κι ονειρεύεται νέες φιέστες στην Πόλη με επίτιμους προσκεκλημένους Τραμπ και Πούτιν για διαπραγματεύσεις υψηλού επίπεδου· ενώ ήδη η «νύφη του Βοσπόρου» είναι απασχολημένη με τις συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, το οποίο, επίσης, δεν ξεχνά το χουνέρι που έπαθε.

Πλέον, δε, κι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός – μέσα σε όλα τ’ άλλα που έχει να θυμάται – δεν πρόκειται να ξεχάσει και την προδοσία του Εμανουέλ Μακρόν, που ανακοίνωσε πως η Γαλλία θα αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος· μια κίνηση που για την Τζόρτζια Μελόν είναι οπή επί του ύδατος, για την Μαρίν Λεπέν κόκκινο πανί, για τον Μαχμούντ Αμπάς ιστορική νίκη και για την Ελλάδα… δεν ξέρουμε.

Ίσως μέχρι την επόμενη «σύνοψη» να μάθουμε αυτό κι άλλα τόσα. Μέχρι τότε, ας ευχηθούμε να ’ν’ η θάλασσα φιλόξενη, να μην κινδυνέψουμε απ’ τις μωβ τσούχτρες που έχουν κάνει «πογκρόμ», να μην καεί άλλο η γούνα μας – κυριολεκτικά και μη – και να επιστρέψουμε στις θέσεις μας, περί τα τέλη του Δριμάρη, ξανανιωμένοι κι ευθαλείς. Καλή αντάμωση σε κάτι λιγότερο από έναν μήνα, λοιπόν!