Με αναγωγή στο σύνολο, σημασία δεν έχει μόνον ότι κάποιος υποσχόταν σε κάποιον άλλον ότι δεν θα γίνει έλεγχος στα βοσκοτόπια, αλλά ότι αυτός ο κάποιος ήταν ο τότε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Λευτέρης Αυγενάκης. Ομοίως, σημασία δεν έχει μόνον ο «Φραπές» φώναζε κι απειλούσε για να του κάνουν τα θελήματα, αλλά ότι ο «Φραπές» ήταν μεγαλοσυνδικαλιστής (κι όχι μόνον) στην Κρήτη και ότι αυτός που «μάλωνε» ήταν, όλως τυχαίως, ο νυν υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας. Κι άλλα πολλά τέτοια κι ακόμη περισσότερα εν ευθέτω χρόνω.
Πάντως, μέσα σε όλη αυτήν την αναμπουμπούλα, δύο είναι τα «τραγικά» πρόσωπα μέχρι στιγμής.
Κατ’ αρχάς, ο Λευτέρης Αυγενάκης, που τον κατατρέχει, απ’ το 2010, η κατάρα Σαμαρά κι έκτοτε δεν μπορεί να βρει ησυχία. Τι κι αν για μία δεκαετία και κάτι ψιλά τα πράγματα του πήγαν πρίμα, η ζωή του τη φύλαγε και μία ζεστή μέρα του περσινού Ιουλίου άρχισε και πάλι η αντίστροφη μέτρηση. «Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη…», λέει ο σοφός λαός – όχι πως αυτό είναι κανένας υπαινιγμός, άλλωστε ο κ. Αυγενάκης μέχρι τα χθες διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι δεν υπάρχει στη δικογραφία ούτε ένα ράμμα για τη γούνα του· δεν έχουμε λόγο να μην τον πιστέψουμε. Απλώς, είναι κρίμα που πρόλαβε να ζήσει μόνον πέντε μήνες ξεγνοιασιάς, απ’ την επιστροφή του στην φιλόξενη οικογένεια της Νέας Δημοκρατίας, πριν τα βάσανα του χτυπήσουν και πάλι την πόρτα.
Ε, ως προς τον δεύτερο ομηρικό ήρωα δεν θέλει και πολλή σκέψη. Για τον Μάκη Βορίδη χτυπάει η καμπάνα, που επίσης τον κυνηγάει η κατάρα Σαμαρά, εδώ που τα λέμε, και ο οποίος πάνω που ανέλαβε το υπουργείο των ονείρων του αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει, επειδή το ΠΑΣΟΚ άρχισε πάλι τα δικά του με τις προανακριτικές και τα ρέστα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν καλά-καλά κρυώσει η καρέκλα του, βλέπει τον Θάνο Πλεύρη να στρογγυλοκάθεται σ’ αυτήν και διερωτάται πού είναι τέλος πάντων ο πάτος αυτού του πηγαδιού.
Εν τω μεταξύ, τι να σκέφτεται άραγε κι ο Κωνσταντίνος Πλεύρης, βλέποντας τα παιδιά του (βιολογικά και μη) στον «αφρό» της επικαιρότητας; Και ιδίως, ξέροντας ότι το πλήρωμα του χρόνου για τη διαχείριση του μεταναστευτικού ήρθε τόσο εκπρόθεσμα: τώρα που και ο ίδιος έχει αποσυρθεί στα μετόπισθεν και ο Πλεύρης νεώτερος έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο κι έχει γίνει κάπως χλιαρός, κρατώντας απόσταση από «βάρβαρους» χαιρετισμούς και διάφορες πολύ ενδιαφέρουσες δηλώσεις του παρελθόντος.
Τι να κάνεις; αυτά έχει η ζωή.
Τι να πει κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που δεν προλαβαίνει να σηκώσει κεφάλι; Πολύ δύσκολη κι η δική του θέση. Εκτός συνόρων να μετράς επιτυχίες και στο εσωτερικό να μετράς σελίδες δικογραφιών – τουλάχιστον άβολο. Γιατί το άλλο; Να πρέπει στα καλά καθούμενα, με το στανιό, να ομολογήσεις δημοσίως «δυστυχώς κύριοι, αποτύχαμεν», ενώ συνεχίζεις να πιστεύεις ότι είσαι ο πιο επιτυχημένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Δράμα. Ή το να χάνεις τόσα στελέχη πρώτης και δεύτερης γραμμής, μέσα σε ένα διήμερο; Τραγωδία. Και να ’χεις και τον καημό του τουρκολιβυκού μέσα σ’ όλα και να βρίσκει κι η αντιπολίτευση ευκαιρία να σε καταχεριάσει, αντί να κοιτάει τα χάλια της. Βάναυσο.
Φαντάσου ότι το έτερο βάναυσο της εβδομάδος – για να καταλάβουμε την τάξη μεγέθους, δηλαδή – ήταν το άκυρο που έφαγε ο Αλέξης Τσίπρας από τον Κωνσταντίνο Τασούλα, με αποτέλεσμα να μην χυθεί «άπλετο φως» στην «αλήθεια του χθες που εξοπλίζει το αύριο». Οπότε, θα συνεχίσει, καθώς φαίνεται, να το εξοπλίζει.
Παρεμπιπτόντως, επιστρέφοντας στο μείζον ζήτημα των ημερών, άκρως ενδιαφέρουσα ήταν κι η κρίση ειλικρίνειας του Κώστα Τσιάρα, σε δύο δόσεις: Στην πρώτη μας ενημέρωσε ότι εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη και στη δεύτερη ότι οποίος τολμήσει να πει πως δεν ήξερε, είναι τουλάχιστον υποκριτής. Αποστομωτικά αμφότερα. Φαίνεται ότι ο κ. Τσιάρας δεν έχει ενημερωθεί πως το κυβερνητικό αφήγημα άλλαξε κι ο πρωθυπουργός έχει προσανατολιστεί στην μετωπική σύγκρουση με το κακό, καλώντας σε ανάληψη ευθυνών. Αλλά, βέβαια, η ρετσινιά των αγροτικών επιδοτήσεων ήταν υπόθεση της Χαριλάου Τρικούπη μέχρι τα τώρα, χρειάζεται λίγος χρόνος για να καταπιείς ότι άλλος έχει, πια, το όνομα κι άλλος τη χάρη.
Τέλος πάντων, επειδή μακρηγορήσαμε, είχαμε πληθώρα επιτυχημένων δηλώσεων τούτη την εβδομάδα· ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης διεκδικεί με το σπαθί του μία θέση στην πρώτη τριάδα. Προφανώς, θέση στην ίδια τριάδα έχουν κατοχυρώσει με την αξία τους κι οι κκ. Γεωργιάδης – Δένδιας, που αίφνης μας χάρισαν μία ενδιαφέρουσα ενδοκυβερνητική κόντρα· δυστυχώς, το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ της έκοψε τη φόρα και δεν αναδείχθηκε όσο της άξιζε.
Ευτυχώς, όμως, είχαμε κι ευχάριστα: το πρώτο μας διαστημικό πρόγραμμα, τις άοκνες προσπάθειες του Κυριάκου Πιερρακάκη να στηρίξει τη μεσαία τάξη, τη σύσταση προανακριτικής για τον Κώστα Αχ. Καραμανλή, τις «τάσεις» της MRB που δίνουν προβάδισμα στην κυβέρνηση… ναι, έτσι κι έτσι – μισή χαρά είναι αυτή – στην επόμενη σφυγμομέτρηση τώρα που έχει σκάσει η «βόμβα», το ξανασυζητάμε.
Κι αν στο εσωτερικό δυσκολευόμαστε κομμάτι να βρούμε τα χαρμόσυνα της εβδομάδος, στο εξωτερικό, απ’ την άλλη, τα έχουμε σε αφθονία…
με σημαντικότερο απ’ όλα τον τερματισμό του πολέμου Ιράν – Ισραήλ, χάρη στις υψηλού επιπέδου διαπραγματευτικές τακτικές του Αμερικανού προέδρου.
«Συγχαρητήρια κόσμε, ώρα για ειρήνη», είπε ο Ντόναλντ Τραμπ και τα πυρά εσίγησαν. Ε τώρα αν χρειάστηκε να βάλει και λίγο το χεράκι του, να ρίξει κι αυτός μερικές για να τους δείξει πόσα απίδια βάνει ο σάκος, τι να γίνει; Είχε, όμως, σχέδιο – όπως πάντα, άλλωστε – κι έτσι τέλος καλό, όλα καλά. Γλύτωσε κι ο Βλαντιμίρ Πούτιν από περιττά τρεχάματα, γιατί η λαχτάρα του να συνδράμει τον Αλί Χαμενεΐ ήταν μεγάλη· γλύτωσε κι ο Νετανιάχου απ’ τις επιπλήξεις του «φίλου» Ντόναλντ· και τελικά βγήκαν όλοι νικητές και υπερήφανοι, ο καθείς για τον εαυτό του.
Τώρα, τι γίνεται με το περιβόητο πρόγραμμα της Τεχεράνης είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Κάποια μέρα ίσως το μάθουμε κι αυτό – προς το παρόν μάθαμε ότι δύο μεγάλα αμερικανικά μέσα ψεύδονται ασυστόλως κι αμφισβητούν τον πρόεδρο ανερυθρίαστα, και μας πήρε η ντροπή.
Τα πολύ καλά νέα, όμως, ήρθαν περί τα μέσα της εβδομάδος, με την ιστορική απόφαση του ΝΑΤΟ που, επιτέλους, αναγκάζει την Ευρώπη «να πληρώσει χοντρά» - και πολύ άργησε κατά τον πάντα σοβαρό και μετρημένο Μαρκ Ρούτε. Ένας Τραμπ μας χρειαζόταν κι αμέσως ήρθαμε στα ίσα μας. Το έχει πει, άλλωστε, ο άνθρωπος πολλάκις: Αφήστε τα παιδιά να τσακωθούν, μετά είναι ευκολότερο να τα σταματήσετε! Η συνταγή είναι αλάνθαστη και πιάνει σε όλες τις περιπτώσεις.
Τώρα, αν ο «μπαμπάκας» έχει και μερικές απορίες – δεν καταλαβαίνει καλά το άρθρο 5, ας πούμε – και πάλι ουδέν πρόβλημα, διότι ευτυχώς έχει στο πλευρό του τον Μαρκ Ρούτε να του τα εξηγήσει όλα μειλίχια και στωικά. Εξίσου αγαπητικά θα τα εξηγήσει μετά και στους Ευρωπαίους, που δεν λένε να κόψουν τα παιδιαρίσματα, και όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Ή σχεδόν όλα, αφού, καθώς φαίνεται, η νατοϊκή οικογένεια απέκτησε ένα νέο «μαύρο πρόβατο». Ακούει στο όνομα Πέδρο Σάντσεθ και βάλθηκε άνευ λόγου κι αιτίας να εξοργίσει τον Τραμπ, πράγμα αποδεδειγμένα εξαιρετικά δύσκολο.
Κατά τα άλλα, η Τουρκία παραμένει προσηλωμένη στα εξοπλιστικά, το ΝΑΤΟ παραμένει προσηλωμένο στον Αμερικανό πρόε… ε λάθος, στο Ουκρανικό, ο Τραμπ επιμένει να κοιτάει με μισό μάτι τον Καναδά και να σπέρνει απειλές δεξιά αριστερά, η Ρωσία είναι έτοιμη να ξαναπιάσει την κουβέντα… κι η ζωή συνεχίζεται.
