Βροχή έπεσαν απ’ το πρωί τα μηνύματα για την 51η επέτειο της εισβολής στην Κύπρο – ευτυχώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μας ενημέρωσε ότι «ο αγώνας θα είναι νικηφόρος» και πήγε η ψυχή μας στη θέση της. Δηλαδή, δεν πήγε κι ακριβώς στη θέση της, γιατί δεν έχουμε και πολλούς λόγους να πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση θα λύσει το Κυπριακό, παρότι ομολογουμένως έχει αποδείξει πλειστάκις τις δεξιότητες της στη διαχείριση κρίσεων και στην επίλυση δύσκολων γρίφων.
Καλά, δεν έχει βρει και την απάντηση στο αίνιγμα της Σφίγγας – ευτυχώς δεν χρειάστηκε, ο Θεός μας έσωσε και αυτό τακτοποιήθηκε μερικά χρονάκια πριν – αλλά έχει λύσει έναν άλλο σπουδαίο γρίφο: έχει δικαστικές αρμοδιότητες, αλλά όποτε τα φέρει αλλιώς η ζωή δεν έχει κιόλας – τι είναι;
Και τον τελευταίο καιρό, η ζωή τα έφερε πολλές φορές αλλιώς. Για να μην μακρηγορούμε – επειδή εδώ κάνουμε σύνοψη της εβδομάδας κι όχι του έτους – ας περιοριστούμε στα πρόσφατα. Τούτη την εβδομάδα, λοιπόν, έκλεισε οριστικά η υπόθεση Κώστας Αχ. Καραμανλής· ή κατά τους κυβερνητικούς μόλις άνοιξε, μιας κι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία – αντιπολιτεύσεως διαφωνούσης, αλλά και τι πειράζει; – παρέδωσε τον πρώην υπουργό Μεταφορών σαν σφαχτάρι στον ζυγό της Δικαιοσύνης, για να κριθεί για τις πράξεις και τις παραλείψεις του.
Πέσαμε από τα σύννεφα; Όχι, αλλά, ως γνωστόν, η επανάληψη είναι πάντοτε πολύ διδακτική. Εκτός του ότι ενίοτε λειτουργεί και διορθωτικά. Δεν το έκανες καλά την πρώτη φορά; Δεν πειράζει, κάντο άλλη μία και ίσως πετύχει. Ε κι αν δεν πετύχει, δεν θα χυθεί και το γάλα απ’ την καρδάρα – είναι ήδη χυμένο ούτως ή άλλως. Αυτό μάλλον σκέφτηκε το Μαξίμου και για μία άλλη «καυτή» υπόθεση των ημερών, τα έβαλε κάτω, τα ζύγισε, είπε «έχουμε πήξει στις Προανακριτικές, έχει γίνει ανέκδοτο, ας λυθεί το θέμα αλλιώς»· κι έτσι αποφάσισε να «τακτοποιήσει» με τη δέουσα προσοχή κι επιμέλεια το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, κάνοντας φύλλο και φτερό τα πεπραγμένα του αμαρτωλού Οργανισμού από την ίδρυσή του, μέσω Εξεταστικής. Κι εν τω μεταξύ, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας, κάλεσε την Ευρώπη να «θωρακίσει» τους αγρότες απ’ τον αθέμιτο ανταγωνισμό, δεσμεύτηκε κι ότι θα πάρει πίσω τα λεφτά πάση θυσία και πάμε γι’ άλλα.
Ποια άλλα; Το μεταναστευτικό, ας πούμε, και το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου που θα κάνει τις επιστροφές… βόλτα στο πάρκο. Μεγάλες πίκρες έχει δοκιμάσει ο Μάκης Βορίδης και τα βάσανά του δεν λένε να σταματήσουν. Δεν φτάνει που «παραιτήθηκε» κακήν κακώς, που κουβάλησε στους ώμους του – ευτυχώς, είχε και τον Λευτέρη Αυγενάκη να μοιραστεί το βάρος – τον σταυρό του ΟΠΕΚΕΠΕ, έφυγε ακριβώς τη στιγμή που έσκασε η βόμβα κι άφησε τον Θάνο Πλεύρη να διαμηνύει ότι δεν θα παραδοθεί η χώρα στις «καραβιές» και να οργανώνει νέες δομές στην Κρήτη.
Όμως, φευ, είχαμε κι ευχάριστα αυτήν την εβδομάδα. Εκεί που νομίζαμε ότι το άστρο του Πάνου Καμμένου είχε σβήσει, έδωσε μια κι επανήλθε πιο φωτεινό από ποτέ. Καλά, όχι και πιο φωτεινό κι από τότε που σκαρφάλωνε στα ελικόπτερα ντυμένος στα χακί, αλλά οι υπερβολές επιτρέπονται και, στο κάτω κάτω, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν. Ο πάλαι ποτέ «Ανεξάρτητος Έλληνας» το απέδειξε αυτό εκ νέου, κάνοντας μία ρηξικέλευθη πρόταση και καλώντας μας να μπούμε συνασπισμένοι στον αστερισμό Τραμπ! Κι επανερχόμαστε στο ότι οι φαντασιοκοπίες δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν, για να μην αφήσουμε να πάει χαμένη και μία ακόμη δήλωση του κ. Καμμένου, η οποία πάνω κάτω λέει πως ο μόνος καλός λόγος που έχει για να επιστρέψει στην ενεργό δράση (την πολιτική, ντε) είναι εάν ο Αντώνης Σαμαράς κάνει κόμμα – όχι για να του κάνει παρέα, αλλά για να του πετάξει το γάντι και να τον καλέσει σε μονομαχία.
Ωστόσο, μιλώντας περί Τραμπ – και πριν μεταφερθούμε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού – συνειρμικά εντελώς η σκέψη πηγαίνει σ’ έναν άλλο φιλοτραμπικό Έλληνα πολιτικό, τον Ηλία Κασιδιάρη, ο οποίος, καταπώς φαίνεται, θα συνεχίσει να ατενίζει το μέλλον πίσω απ’ της φυλακής τα σίδερα, ανήμπορος να εμπλακεί ενεργά κι ορμητικά στις εξελίξεις. Εξίσου ανήμπορος, όμως, δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας, με την Αθηνά Λινού να του κλείνει με νόημα το μάτι προ μερικών ημερών, όσο ο Παύλος Πολάκης έβαζε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη θέση του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Εν τω μεταξύ, μια κι έχουμε γυρίσει ίσα με μια δεκαετία πίσω (βλέπε Τσίπρας, Κασιδιάρης, Καμμένος, Μεταναστευτικό) έκανε ξανά την εμφάνισή του κι ο όρος «χρυσαυγιτισμός» (κι ο Κώστας Καραμνλής, αλλά αυτό είναι ασχέτο), τον οποίο ουκ ολίγες φορές μεταχειρίστηκε τελευταίως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, κομπλιμντάροντας την αντιπολίτευση, ενώ αποδόθηκε και στον Νικόλα Φαραντούρη που είπε κάτι περίεργα – επίσης εμπνευσμένα από άλλες εποχές – περί «νονών» και «εγκληματικών οργανώσεων». Τέλος πάντων, ευτυχώς το Μαξίμου βρίσκεται σε φάση πρόνοιας και φρόντισε να κάνει μερικές «ενέσεις» σε κομβικά υπουργεία, στέλνοντας καμιά δεκαριά «γαλάζια» στελέχη στη μάχη, μπας και γίνει καμιά πεντάρα δουλειά.
Και μιλώντας περί Μαξίμου, αναδεικνύεται για μία ακόμη φορά ότι αν η ελληνική κυβέρνηση έχει σημειώσει μία σημαντική επιτυχία αυτή είναι το πόσο καλά έχει καταφέρει να δέσει το γλυκό – να εξασφαλίσει (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) την εσωτερική της συνοχή, να λειτουργεί σαν ένα αδιαίρετο όλον σε μία κοινή (υπερασπιστική) γραμμή και τα λοιπά.
Κάτι, ας πούμε, που δεν έχει κατορθώσει, όπως δείχνουν τα πράγματα, ο Γερμανός καγκελάριο, Φρίντριχ Μερτς…
ο οποίος από τον Μάρτιο τρέχει ακόμη να μαζέψει τους ενδοκυβερνητικούς κραδασμούς, κι έχει και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν με τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό στο κεφάλι του.
Πώς έχει στο κεφάλι του ο Ντόναλντ Τραμπ τους Πούτιν – Ζελένσκι; Ε κάπως έτσι. Παρότι επί του παρόντος, φαίνεται πως οι σχέσεις του Αμερικανού προέδρου με τον Ρώσο ομόλογό του έχουν κάπως ψυχρανθεί, αλλά έχει η ζωή γυρίσματα, την επόμενη εβδομάδα μπορεί να φιλιώσουν πάλι. Προς το παρόν, ανταλλάσσουν τελεσίγραφα σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου, ενώ ο πλανητάρχης συμβουλεύει τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι να μην βάλει στο μάτι τη Μόσχα, τη στιγμή που φήμες λένε ότι πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες του λέει τ’ αντίθετα, προμηθεύοντας τον με μερικούς πυραύλους.
Το σημαντικό είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έχει άξιους συνεργάτες που κρατάνε τα μπόσικα και τον «σώζουν» απ’ τα στραβοπατήματα. Όπως, λόγου χάρη, ο Σκοτ Μπέσεντ που ίδρωσε, λέει, να τον πείσει να μην εκπαραθυρώσει τον Τζερόμ Πάουελ της Fed, αλλά τελικά τα κατάφερε. Ή όπως ο Μάρκο Ρούμπιο που πασχίζει να συνετίσει τις συριακές Αρχές και να διασφαλίσει ότι, μια κι οι Δρούζοι επέστρεψαν στις θέσεις τους, δεν μας σκάσει και καμία νεοζτιχαντιστική βόμβα να τρέχουμε στα καλά καθούμενα. Κι έτσι, ο Τραμπ έχει χρόνο να ασχολείται απερίσπαστος με τους δασμούς και τους πολέμους – όχι όπως προ λίγων εβδομάδων που ο στενός φίλος και συνεργάτης του, Ίλον Μασκ, του δημιουργούσε μόνο προβλήματα και περισπασμούς, μερικά απ’ τα οποία πληρώνει ακόμη, προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
Κι όσο ο πλανητάρχης καταπιάνεται μ’ αυτά κι ο Νετανιάχου απλώνει τα πλοκάμια του στη Συρία, ένας άλλος πρόεδρος, εξ Ανατολών, προσπαθεί να ενισχύσει το γεωπολιτικό του ρόλο, να καλύψει τα ευρωπαϊκά αμυντικά κενά, να «σώσει» τη Μέση Ανατολή απ’ τον εαυτό της, να συσφίξει και τις σχέσεις του με τη Λιβύη. Και μέσα σ’ όλα, να πεταχτεί και μέχρι την Κύπρο για να γιορτάσει την επέτειο της εισβολής.
Κατά τα λοιπά, ας ευχηθούμε στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες κι ας εναποθέσουμε τις ελπίδες μας, όπως πάντα, στην επόμενη εβδομάδα.
