Ούτως ή άλλως, εμείς στα Ευρώπας πάντα τελευταίοι μαθαίνουμε τα «καλά» μαντάτα – ή τουλάχιστον έτσι λέμε –, οπότε δεν μας κάνει και μεγάλη διαφορά. Σάμπως αν είχε πέσει σύρμα νωρίτερα, τι θα άλλαζε;
Ας μην γινόμαστε Κασσάνδρες εκ του ασφαλούς, αλλά μάλλον τίποτα. Γονυκλισίες, παρακαλετά και προτάσεις στο όνομα της ειρήνης και της σταθερότητας είχαμε ήδη· μια απ’ τα ίδια επανέλαβαν πάνω-κάτω οι ηγέτες από κάθε γωνιά του πλανήτη και σήμερα (22/6) το πρωί. Άλλωστε, για να λέμε και την αλήθεια, σύρμα είχε πέσει και μάλιστα καραμπινάτο.
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει σταματήσει, εδώ και μία εβδομάδα, να μας αποκαλύπτει τις προθέσεις του. «Μπορεί να το κάνω, μπορεί και όχι», είπε περί τα μέσα της εβδομάδος, παλεύοντας ακόμη με τον εαυτό για τη δύσκολη απόφαση που είχε να πάρει. Διορία δύο εβδομάδων έδωσε ύστερα, προσπαθώντας κερδίσει χρόνο – αλλά, φευ, ο «νταής της Μέσης Ανατολής» δεν έκατσε ήσυχα. Άλλωστε, μας είχε δώσει κι ένα ακόμη σήμα: είναι «πολύ δύσκολο να μαζέψω το Ισραήλ», είπε την Παρασκευή (20/6) εξομολογητικά, σχεδόν μοιρολατρικά· αλλά ούτε αυτό το πήραμε τοις μετρητοίς.
Αντιθέτως, την ίδια ημέρα, εξήλθαν οι Ευρωπαίοι ΥΠΕΞ απ’ το Palais de Nations της Γενεύης και προέτρεψαν, ομοθύμως κι ομοφώνως, το Ιράν να ξαναπιάσει την κουβέντα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμηνύοντας ότι τα πυρηνικά είναι εκ προοιμίου εκτός συζήτησης – ένιψαν τας χείρας τους κι αποχώρησαν ησύχως. Έχει άδικο, λοιπόν, ο Αμερικανός πρόεδρος να θεωρεί ότι και το καρπούζι και το μαχαίρι είναι στα δικά του χέρια;
Κι ήρθε τώρα ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, να τον αποκαλέσει «νταή» στα καλά καθούμενα. Άδικο. Εκτός του ότι δεν είναι και καθόλου πρωτότυπο, μιας κι ο Τραμπ το είπε πρώτος, στο ίδιο διάγγελμα, στο οποίο έπλεξε το εγκώμιο του «Μπίμπι» για την αγαστή συνεργασίας τους. Όμως κι ο Ισραηλινός πρόεδρος δεν τον άφησε έτσι, απαντώντας του με παρεμφερές λεξιλόγιο, στην εκπνοή μίας εβδομάδας που δεν έλειψαν οι μεταξύ τους αβροφροσύνες και οι αμοιβαίοι έπαινοι· κάτι που δεν συνέβη, ας πούμε, σε πλείστες άλλες περιπτώσεις.
Συνοπτικά και για να μην εξαντλούμεθα, γιατί κάποιοι ερχόμαστε από ξενύχτι κι η Κυριακή είναι πρωτίστως μέρα χαλάρωσης και ραστώνης, στα όχι και πολύ τρυφερά ενσταντανέ της εβδομάδος ξεχώρισαν:
(α) τα όχι και τόσο κομψά σχόλια του Νετανιάχου – ο οποίος «αλλάζει την όψη του κόσμου» – για τους Ιρανούς επιστήμονες, που αποκάλεσε ως «πυρηνική ομάδα του Χίτλερ»
(β) η όχι και τόσο φιλική του διάθεση προς τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, την εξόντωση του οποίου φαίνεται να απεργάζεται – γι’ αυτό κι εκείνος, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν τους κινδύνους, βρήκε δυο τρεις διαδόχους να υπάρχουν για παν ενδεχόμενο
(γ) τα όχι και τόσο αγαπητικά σχόλια του Ντόναλντ Τραμπ προς τον επικεφαλής της Fed, Τζερόμ Πάουελ· έναν «αργόστροφο ηλίθιο» που είναι απορίας άξιον γιατί παραμένει στη θέση του και ολόκληρη Ομοσπονδιακή Τράπεζα δεν τον έχει εκπαραθυρώσει ακόμη με συνοπτικές διαδικασίες
α! μιλώντας περί εκπαραθύρωσης… οι Δημοκρατικοί ξύνονται, τώρα, στη γκλίτσα του τσοπάνη μετά την αμερικανική επίθεση και τους έχουν μπει κάτι περίεργες ιδέες να εκθρονίσουν τον αυτοκράτορα, γιατί, λέει, παρέκαμψε το Κογκρέσο. Ψιλά γράμματα, εδώ βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ντε. Ή τώρα ή ποτέ, είναι η φάση. Άλλωστε, όλα τούτα δεν αποσκοπούν σε έναν ολοκληρωτικό περιφερειακό πόλεμο, το είπε κι ο Μπιλ Κλίντον, ας χαλαρώσουμε.
Κι ας χαλαρώσει κι ο Βλαντιμίρ Πούτιν λίγο, ο οποίος είναι, λέει, πολύ ανήσυχος για Τρίτο Παγκόσμιο με αυτά που γίνονται στη Μέση Ανατολή. Αλλά, είναι κι έτοιμος να μην αφήσει κολυμπηθρόξυλο στην Ουκρανία, αν του ρίξουν τη βρώμικη βόμβα τους. Άλλωστε, Ουκρανία και Ρωσία είναι ένα και το αυτό, μας το εξήγησε πάλι προχθές, περίφημα! Κάτι τέτοια θα πει και στον Αμπάς Αραγτσί, τώρα που τρέχει στη Μόσχα αναζητώντας στήριξη και θα τα πιάσουμε τα λεφτά μας.
Κλείνει η παρένθεση κι επανερχόμαστε στα τρυφερά ενσταντανέ – αυτή τη φορά στα δικά μας, τα ντόπια, τα καλά…
Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
Ξεχώρισε, το δίχως άλλο, το ξεσπάθωμα του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία τα άκουσε με καθυστέρηση δωδεκαετίας, επειδή δεν ξέρει να διαλέγει πελάτες. Διάβασε και τρία τέσσερα ονόματα ο υπουργός από το βήμα της Βουλής κι επανήλθαν στη μνήμη μας στιγμές αλησμόνητες, που λίστες με τα πλήρη στοιχεία κάποιων άλλων γυναικών είχαν γίνει φέιγ βολάν, εντός κι εκτός Κοινοβουλίου.
Ας κρατήσουμε, όμως, το θετικό: ο Άδωνις Γεωργιάδης το χάρηκε με την ψυχή του! Δεν είχε ματαδεί, σου λέει, τέτοιο «ξεμπρόστιασμα» στα είκοσι σχεδόν χρόνια της πολιτικής του καριέρας. Αυτό κι αν είναι αναγνώριση· εγκώμιο εφάμιλλο Τραμπ – Νετανιάχου, όχι αστεία!
Κι έτσι, ο υπουργός Υγείας πήρε διπλή χαρά τούτη την εβδομάδα, αφού γιόρτασε – μαζί με πολλά ακόμη κυβερνητικά στελέχη και άλλους επιφανείς άνδρες του δημόσιου βίου, βέβαια – τα δέκα χρόνια της Ο.Α., δέκα ολόκληρα χρόνια που η αλήθειας στέκεται όρθια, μετά κόπων και βασάνων, σ’ αυτόν τον τόπο.
Τώρα, όσον αφορά την κα Κωνσταντοπούλου, καλό θα ήταν στο επόμενο υπουργικό συμβούλιο να ρίξουν μια ματιά στις δημοσκοπήσεις· θα καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να τη σφυροκοπούν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, η απειλή μάλλον αρχίζει και ξεφουσκώνει.
Το αυτό ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, που αφού επέστρεψε, προς ώρας τουλάχιστον, στη δεύτερη θέση, έχει άπλετο χρόνο πάλι για να ασχοληθεί με τα εσωκομματικά του. Ο Νίκος Χριστοδουλάκης έσπειρε ανέμους και η Χαριλάου Τρικούπη θέρισε θύελλες, με πολλά στελέχη να ζητούν την απομάκρυνσή του, αλλά ομολογουμένως δεν είναι κι η καλύτερη δυνατή συγκυρία για να ξαναπιάσουμε το πολύπαθο πρώτο μνημόνιο. Αφενός, διότι έχουμε την πληγή του ΟΠΕΚΕΠΕ που ακόμη χάσκει και ζέχνει κι αφετέρου γιατί έχουμε μία πολύ κρίσιμη προανακριτική, η οποία μετά βεβαιότητος θα είναι τόσο επιτυχημένη όσο η προηγούμενη. Ποια προηγούμενη; Ναι, ακριβώς!
Πάντως, στα συγκινητικά τούτης της εβδομάδος συγκαταλέγεται η μεγάλη εμπιστοσύνη των κυβερνητικών (νυν και πρώην) στελεχών απέναντι στη Δικαιοσύνη. Απ’ τη μία, ο Κώστας Αχ. Καραμανλής που δεν θα ξεχάσει ποτέ «εκείνη τη νύχτα», η οποία τον στιγμάτισε σαν πυρωμένο σίδερο κι έτσι, σαν έτοιμος από καιρό, περιμένει την τελική κρίση. Κι απ’ την άλλη, οι κκ. Βορίδης και Αυγενάκης που ρίχνουν το μπαλάκι στη Θέμιδα, ενώ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι ουδεμία αξιόποινη πράξη τους βαραίνει.
Ας κλείσουμε αποχαιρετώντας τον Απόστολο Γκλέτσο από το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με μία απλή και λιτή ανακοίνωση γνωστοποίησε την αποχώρησή του, καθώς και τον Γιώργο Τσίπρα, ο οποίος υπήρξε κάπως πιο επεξηγηματικός – και καλωσορίζοντας τον Κώστα Σκρέκα, που βρήκε το δρόμο για την Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας.
Ας ευχηθούμε, δε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να επιδείξει ταπεινοφροσύνη, μετά τα νέα «πυρά» του Αντώνη Σαμαρά και η Ντόρα Μπακογιάννη να συνεχίσει να διαμηνύει πως το κυβερνών κόμμα δεν σκιάζεται από καμιά φοβέρα. Ας κάνουμε και μια επανάληψη στην «Τέχνη του Πολέμου», να μας βρίσκεται, κι ας αναμείνουμε με εγκαρτέρηση τι θα φέρει η αυριανή.
