Ενός θέρους, ομολογουμένως ζεστού, που όμως μέχρι στιγμής δεν θα μας έχει απογοητεύσει διόλου. Έτσι, πέραν των καιρικών συνθηκών, τα νέα στοιχεία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθαν να μας ζεστάνουν ακόμη περισσότερο την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου, ενώ η γενναία παραδοχή της κυβέρνησης ότι απέτυχε να καθαρίσει το βαθύ κράτος ήταν η ομολογία που όλοι χρειαζόμασταν, κι ας μην το ξέραμε.
Γιατί, τι άλλο έχει ανάγκη ένας ευσυνείδητος πολίτης αν όχι μία ακόμη πιο ευσυνείδητη και υπεύθυνη κυβέρνηση; Ε, επιτέλους τη βρήκε! Πλώρη, τώρα, βάζουμε και για τις «χαμένες» επιδοτήσεις, οι οποίες δίχως καμία αμφιβολία θα αναζητηθούν ακριβώς εκεί που πρέπει και θα επιστραφούν μέχρι το τελευταίο ευρώ. Άλλωστε, όπως είπε κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, η κυβέρνηση γνώριζε εξαρχής για τη «διαχρονική παθογένεια» του Οργανισμού και η βούληση του πρωθυπουργού για μηδενική ανοχή ήταν δεδομένη. Εδώ που τα λέμε, κι η αντιπολίτευση δεν τα λέει και πολύ διαφορετικά. Οπότε, με την κοινή παραδοχή ότι είχαν γνώση οι φύλακες του Μαξίμου, προχωρούμε κι αναμένουμε τη συνέχεια σ’ αυτό το σίριαλ. Πάντως, για να μην είμαστε και σε αγωνία, όποιος παραιτήθηκε, παραιτήθηκε – ο Χρήστος Κέλλας δεν το κουνάει ρούπι, ο κ. Κεφαλογιάννης κρίθηκε αθώος και ο Λευτέρης Αυγενάκης ψάχνει τρόπο για να υπηρετήσει την αλήθεια, μακριά από γενικότητες και εικασίες.
Αλλά, επιτέλους! το ΠΑΣΟΚ ας κάνει λίγο στην άκρη, καθότι δεν δικαιούται δια να ομιλεί, ως ο πρώτος διδάξας στο επιτυχές φάγωμα επιδοτήσεων. Όχι, δεν πρόκειται περί Κυριακάτικου σοφίσματος ελέω καύσωνος, αλλά για το πιο σθεναρό κυβερνητικό αντεπιχείρημα των τελευταίων ημερών. Μάλιστα, καλύτερα και πιο γλαφυρά απ’ όλα τα κυβερνητικά στελέχη το συμπύκνωσε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, στη φράση: «Ο εθνικός ρέκορντμαν σε πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει το ΠΑΣΟΚ».
Και μιας και μεταφερθήκαμε αίφνης στα... γήπεδα, ας μην λησμονήσουμε και τον «ελαφρύ» διαπληκτισμό ανάμεσα στον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, ή αλλιώς «Τζίμι Τζαμπ» της πολιτικής, και τον Νίκο Ανδρουλάκη, που θα πρέπει κάποτε να μας εξηγήσει τι τελικά συνέβη με το καλαμπόκι Γιουγκοσλαβίας τη μακρινή δεκαετία του ’80. Πού το θυμηθήκαμε το καλαμπόκι; Όχι εμείς, εμείς έχουμε κοντή μνήμη· ο κ. Γεωργιάδης φρόντισε να μας το θυμίσει, μπας και μπερδευτούμε και νομίζουμε ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ένα σκάνδαλο διαφορετικό απ’ τα προηγούμενα. Και μιας κι είμαστε στα φρεσκαρίσματα, είπε κι ο νυν υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστας Τσιάρας, να αδράξει την ευκαιρία και να μας θυμίσει ότι έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ τη φωλιά του λερωμένη με τις νομοθετικές του ρυθμίσεις, απ’ τις οποίες άρχισε το κακό.
Από την άλλη – για να φύγουμε και λίγο απ’ τα αγροτικά – μια ακόμη, αλλά διαφορετική επανάληψη είχαμε την τύχη να κάνουμε περί τα μέσα εβδομάδος, χάρη στην επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ, η οποία ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να μας ξύσει άλλες παλιές πληγές· του πρώτου μνημονίου και του δημοψηφίσματος. Αναπόφευκτα, η συζήτηση έχει δύο βασικούς πρωταγωνιστές: τον Γιώργο Παπανδρέου, από τη μία, ο οποίος απάντησε στην κα Μέρκελ διευκρινίζοντας πως ζητούσε τα «πάντα» κι όχι «τίποτα», όπως είχε πιστέψει η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας – και τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος γιόρτασε την επέτειο του δημοψηφίσματος, καλώντας σε αντίσταση απέναντι στη δημοκρατική παρακμή.
Μιλώντας, δε, περί αντίστασης και δημοκρατίας, στα καλά νέα των ημερών έχουμε τη διαβεβαίωση του Θάνου Πλεύρη ότι θα συνεχίσει απαρέγκλιτα το έργο του προκατόχου του, Μάκη Βορίδη, στο υπουργείο Μετανάστευσης – μία διαβεβαίωση που περιμέναμε πώς και πώς να ακούσουμε – αλλά και την έτερη διαβεβαίωση, από τα χείλη του γείτονα Αχμέτ Νταβούτογλου ότι δεν έχουμε τίποτε να φοβόμαστε από την Τουρκία, αφού δεν σκοπεύει να μας κάνει κανένα χουνέρι.
Εν τω μεταξύ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αφού μας έκανε ένα ακόμη φρεσκάρισμα περί πρωτογενούς πλεονάσματος και οικονομικής ευφορίας, πήρε το δρόμο για το Βορρά, για μία πνευματική ανάπαυλα στο Άγιον Όρος – όχι, δεν πηγαίνει μόνον ο Αντώνης Σαμαράς και ο Μελ Γκίπσον, εντάξει; –, ο Νίκος Καρανίκας πήρε το δρόμο που οδηγεί μακριά από τον δυστυχώς «άτολμο» Στέφανο Κασσελάκη και…
ο Ίλον Μασκ πήρε το δρόμο προς τις αμερικανικές πλατείες όπου στο εξής θα συναθροίζεται, για «να δώσει στους Αμερικανούς πίσω την ελευθερία τους».
«America Party», λοιπόν – το καλύτερο και πιο ελπιδοφόρο νέο που έσκασε στη διεθνή πολιτική σκηνή αυτήν την πολύπαθη εβδομάδα.
Με λίγα λόγια, ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να κυνηγάει το δίδυμο Πούτιν – Ζελένσκι κι η τύχη του δουλεύει. Πολύ «παραγωγικές» οι συζητήσεις με τον Ουκρανό πρόεδρο, σίγουρα λιγότερο παραγωγικές με τον Ρώσο πρόεδρο, όπως μας ενημέρωσε ο ίδιος ο Τραμπ πολύ δυσαρεστημένος και κατηφής, αλλά τι τα θέλεις; από τούδε και στο εξής, τα βάσανά του πολλαπλασιάζονται και ο εσωτερικός ανταγωνισμός θα τον κάνει να χάσει και τον λιγοστό ύπνο που του είχε απομείνει.
Ας πάει μέχρι τον Σικουάνα να κάνει μια βουτιά, τώρα που επετράπη πάλι το κολύμπι, να πιει και κανέναν καφέ της παρηγοριάς με τον Γάλλο πρόεδρο, γιατί στα λοιπά μέτωπα τα έχει βρει σκούρα. Κι είναι κι οι έρμοι οι δασμοί στη μέση – άλλο πρόβλημα δίχως τέλος αυτό· τόσες επιστολές, τόσα τελεσίγραφα, τόσα τηλέφωνα, τίποτα. Πλησιάζει κι η πρώτη Αυγούστου (μόλις μετακινήθηκε, ναι, θα κοιμηθούμε και τον Ιούλιο ήσυχοι) και δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Τουλάχιστον, του έχει μείνει η ελπίδα πως κάτι πάει να γίνει (για χιλιοστή όγδοη φορά) στη Λωρίδα της Γάζας – η σκέψη πως η «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής» θα γίνει κάποια μέρα πραγματικότητα, είναι σίγουρα κάπως καταπραϋντική.
Όμως, για να μην φέρνουμε και την καταστροφή, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν πήρε μόνο πίκρες τούτη την εβδομάδα, αλλά και μία πολύ σπουδαία χαρά. Μία χαρά που ισοσκελίζει όλες τις στενοχώριες: πέρασε μετά κόπων και βασάνων το «μεγάλο και όμορφο» φορολογικό νομοσχέδιο – και μία νέα εποχή ξημερώνει στις Ηνωμένες Πολιτείες! Κι επίσης, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι ο μόνος που έχει βάσανα, γιατί σε μπελάδες έχει βρεθεί και Ευρωπαϊκή Επιτροπή μετά την πρόταση μομφής που κατατέθηκε εις βάρος της επικεφαλής της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Τώρα, ας αποφύγουμε καλύτερα να καταπιαστούμε για μία ακόμη φορά με την κόντρα Τραμπ – Πάουελ, έχει καταντήσει κάπως γραφικό. Ας κλείσουμε με μία συμβολική αναφορά στις αιχμές Μέρκελ – μίας κι είχε και την τιμητική της σήμερα – κατά Μερτς· είναι και πιο ενδιαφέρουσες και στα «χωράφια» μας, γιατί από τότε που επέστρεψε ο Ντόναλντ Τραμπ στο τιμόνι, δεν κάνουμε άλλη δουλειά παρά να ασχολούμαστε με τους Αμερικάνους.
Το κουίζ της εβδομάδας: Ποιος βουλευτής μεγάλου κόμματος – ίσως και του κυβερνώντος – όχι της πρωτευούσης, αλλά όχι και του τελευταίου χωριού στον χάρτη, δεν περιμένει να του απευθύνουν πρόσκληση σε διάφορα συνέδρια, αλλά σπεύδει αυτοβούλως; (Πώς; Δεν είναι μόνο ένας;)
