* Ρίχνω μια ματιά στους «New York Times»: εντάξει, όλα καλά είναι, μόλις 5% πτώση ο Dow Jones στο άνοιγμα της Γουόλ Στριτ. Λίγο πριν είχε σταματήσει η διαπραγμάτευση των παραγώγων, των στοιχημάτων δηλαδή για το πού θα βρεθεί ο δείκτης γιατί είχε φθάσει στο ελάχιστο επιτρεπόμενο κατώτατο, κάπου 12%, στο λίμιτ ντάουν που λέγαμε την εποχή της άλλης μεγάλη κρίσης, εκείνης του σημαδιακού 2000.

Τι είναι -5% όταν τα ευρωπαϊκά χάνουν αυτή τη στιγμή κάπου 10% και η ένδοξη Σοφοκλέους 16%; Αέρας αισιοδοξίας είναι.

* Πολλοί περίμεναν το τέλος του κόσμου το 2000· τους κοροϊδεύαμε πριν, τους κοροϊδεύαμε ακόμη περισσότερο μετά, όταν το τέλος δεν ήρθε. Μήπως ήρθε φέτος το τέλος του κόσμου; Μήπως έχουν δίκιο όσοι ισχυρίζονται πως λάθος μετράμε τη γέννηση του Χριστού; Μήπως στην πραγματικότητα γεννήθηκε το έτος 8 και φέτος είναι το 2000;

* Ρίχνω μια ματιά και στο πετρέλαιο: -5% και αυτό, σχεδόν στα 60 δολάρια το βαρέλι, φθηνότερο από όσο θα μας το πούλαγε ο Τσάβες αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε προλάβει να υπογράψει συμφωνία μαζί του. Εχει γίνει φθηνότερο και από τον φρέσκο αέρα, τουλάχιστον στην περιοχή των πετρελαιοπηγών και στην Αθήνα, όπου υπάρχει σπάνις φρέσκου αέρα.

* Ξαναρίχνω μια ματιά και στον DJ: στο -3,5% ο δείκτης - μια χαρά πάμε, νιώθω αλληλέγγυος με τον καπιταλισμό τον τελευταίο καιρό. Ισως επειδή έγινε τόσος λόγος για αυτούς που αρνούνται τα εγκόσμια, πρωτίστως το χρήμα, και κλείνονται σε μοναστήρια.

Μου φαίνεται πως είναι πρόοδος να κάθομαι μπρος στον υπολογιστή μου και να βλέπω τις συνέπειες της απληστίας να απεικονίζονται ξεκάθαρα σε όλα τα παγκόσμια μέντια από το να περιμένω να με ενημερώσει ο Εισαγγελεύς Σανιδάς ή η σύνοδος των ηγουμένων του Αγιονόρους.

* Το πιθανότερο όμως είναι πως φταίει ο καιρός: τόσο ωραία ημέρα η Παρασκευή, λίγο κρύο, ήλιος, βοριάς - είναι δυνατόν τέτοια ημέρα να μελαγχολείς για οικονομικές καταστροφές; Για την ώρα, ανακατανομή του πλούτου ανάμεσα στους πλούσιους γίνεται, χρεοκοπούν κάποιες τράπεζες και τις αγοράζουν κάποιες άλλες. Αν τα πράγματα αρχίσουν να γίνονται άσχημα και για μας, το συζητάμε.

Ελληνοβυζαντινό μεγαλείο

* Ψάχνω στο Ιντερνέτ να δω και τι έγινε στη Βουλή, είναι σήμερα η συζήτηση για την Προανακριτική Επιτροπή για το Βατοπέδι - είναι, νομίζω, σαφές δείγμα ηθικής ανωτερότητας του ελληνισμού το ότι όλα τα κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις του κόσμου ασχολούνται με τον Μαμωνά των χρηματιστηρίων ενώ εμείς ασχολούμαστε με τον Αγιον Ορος, τα χρυσόβουλα των Βυζαντινών, τα φιρμάνια των Οθωμανών και τα ουκάζια των Βουλγάρων - σίγουρα το χρωστάμε στην Ορθοδοξία αυτό το μεγαλείο.

* Εχει λοιπόν απόλυτο δίκιο να δηλώνει και ο πολλά υποσχόμενος, όταν εξελέγη, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Λιάπης ότι ο χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους θα είναι «εις βάρος του έθνους». Τα πιο σοφά λόγια στην πιο κατάλληλη περίσταση. Είπε και κάτι σοφότερο ο αγιότατος Αθηνών, έχει κάποιες επιφυλάξεις για όσα ακούγονται: «μήπως και το Βατοπέδι είναι ένα σύνθημα;» αναρωτήθηκε.

Μπορεί - όπως σύνθημα ήταν ο Βαβύλης και τα περί τα Ιεροσόλυμα αναγουλιαστικά που αποκαλύφθηκαν τότε, και το γεγονός ότι κάποιος μητροπολίτης Πειραιά που δεν θυμάμαι το όνομά του βρέθηκε στη φυλακή για κατάχρηση και η Εκκλησία της Ελλάδος θέλει να τον μεταφέρει σε μοναστήρι - το Βατοπέδι να είναι το καλύτερο για να φιλοξενήσει κληρικό με ικανότητες που τις έχει πιστοποιήσει και δικαστήριο, ενώ για τους νυν Βατοπεδινούς πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμη.

* Επ' ευκαιρία, δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι θεωρούν υποτίμηση το να αναγράφονται και τα επώνυμα των κληρικών. Το ελληνικό Σύνταγμα προβλέπει ότι τίτλοι ευγενείας ούτε απονέμονται, ούτε αναγνωρίζονται - και με το όνομά τους συνοδευόμενο από τον τίτλο τους και πιθανόν από την ονομασία της επικράτειάς τους -, δηλώνονται μόνο οι ευγενείς: «Γεώργιος, Βασιλεύς της Ελλάδος», «Κάρολος, δούκας της Ουαλλίας», «Λόρδος Βύρων», «Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι». Τα «Ιερώνυμος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών» ή «Ιερώνυμος, Μητροπολίτης Βοιωτίας» είναι τίτλοι ευγενείας βυζαντινοί - πρέπει να αποφασίσουν κάποια