• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Κωνσταντίνος Τσίμας

Κωνσταντίνος Τσίμας

Ο Κων/νος Τσίμας είναι Κοινωνιολόγος-Ανθρωπολόγος, Σύμβουλος Ψηφιακών Μέσων

Είπα να βάλω τα παπούτσια των δύο μονομάχων για την Πρωθυπουργία (σοβαρευτείτε τώρα που θα γράψω και για την “τρίτη εντολή”, έλεος κάπου) και να καταγράψω τι πιστεύω ότι περιμένει ο καθένας τους.

 Είπα να βάλω τα παπούτσια των δύο μονομάχων για την Πρωθυπουργία (σοβαρευτείτε τώρα που θα γράψω και για την “τρίτη εντολή”, έλεος κάπου) και να καταγράψω τι πιστεύω ότι περιμένει ο καθένας τους.

Μια εμπορική εταιρία με μεγάλη εμπειρία στα social mediaαποφασίζει να "παίξει" με το ευαίσθητο θέμα μιας εν εξελίξει εκλογικής αναμέτρησης και μάλιστα με σημείο αιχμής της διαφημιστικής παρέμβασης μια "τολμηρή" υπαινικτική απόδοση του (άγνωστου ακόμη) εκλογικού αποτελέσματος.

Μία από τις βασικές “υποχρεώσεις” των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα σήμερα είναι να αποδεικνύουν ότι (υπάρχει λόγος να) εξακολουθούν να υπάρχουν. Ακούγεται αστείο αλλά είναι μάλλον σύμπτωμα της αρρωστημένης κατάστασης του όλου πολιτικού σκηνικού. Και, βεβαίως, εξαιρετικά λυπηρό. Αφορά δε όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου. Μάλιστα, όσο πιο υψηλά ποσοστά έχει πετύχει το κόμμα στην ιστορική πορεία του, τόσο μεγαλύτερη η προσπάθεια που καταβάλλεται. Κάποιοι θεωρούν ότι το κενό της ανυπαρξίας τους στο πολιτικό στερέωμα είναι δυσαναπλήρωτο. Κούνια που τους κούναγε.

Αυτό που κατ' εξοχήν διαπιστώθηκε κατά το επτάμηνο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, ήταν η αυξανόμενη δυσκολία ερμηνείας των πολιτικών εξελίξεων αλλά και διατύπωσης προβλέψεων με βάση την παραδοσιακή "πολιτική λογική" στην οποία όλοι - αναλυτές, σχολιαστές και κοινό, ήμασταν συνηθισμένοι.

Προσωπικά, θα έλεγα ότι «ταπεινωμένος» νοιώθω δυστυχώς από συμπολίτες μου: όσους ανάρτησαν (και συνεχίζουν ν' αναρτούν) στα κοινωνικά δίκτυα σκίτσα με αναπηρικά καροτσάκια να καίγονται ως απάντηση σε δήθεν "ευχές" εκατομμυρίων πολιτών, όσους ασεβούν πάνω στα ευρωπαϊκά σύμβολα, την σημαία εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών, διακοσμώντας την με ναζιστικές σβάστικες, όσους προβάλλουν χαρτί υγείας με τα αστεράκια της ΕΕ, όσους μιλούν χυδαία για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας... Αυτούς τους αποκαλώ, χαϊδευτικά, #gidia. Πρόκειται για άτομα που έχουν απωλέσει, ελπίζω προσωρινά, την ικανότητα κριτικής σκέψης και πολιτισμένου διαλόγου με επιχειρήματα και λογική.

Δημοψήφισμα. Θυμάμαι αμυδρά δύο δημοψηφίσματα στη ζωή μου, το πρώτο της Χούντας το καλοκαίρι του 1973, το δεύτερο αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, χειμώνα του 1974. Και τα δύο με αντικείμενο το Πολιτειακό, στο οποίο τελικά δόθηκε ξεκάθαρη και τελεσίδικη λύση. Θυμάμαι, πολύ πιο έντονα, την πρόταση του ΓΑΠ λίγο πριν τις "μοιραίες" (για κείνον) Κάννες, περί ενός δημοψηφίσματος που δεν έγινε ποτέ. Ήμουν αντίθετος στην ιδέα: πιστεύω ότι οι Έλληνες δεν έχουμε την πολιτική παιδεία να διαχειριστούμε μια δημοψηφισματική ερώτηση που αφορά ένα καίριο τρέχον ζήτημα πραγματικής πολιτικής, και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρόνο και υπό πίεση, εν θερμώ.

Επαναλαμβανόμενη επωδός των σχολίων πάσης φύσεως κυβερνητικών -πρωτίστως- στελεχών και αξιωματούχων, αλλά και όλων εκείνων που προτάσσουν την περίπου αναγκαστική υπερηφάνεια της καταγωγής, της Ιστορίας και του Έθνους ως στοιχείων μιας ιδιότυπης ανωτερότητας, είναι εσχάτως η φράση «θέλουν να ταπεινώσουν την Ελλάδα» (ή «να εξευτελίσουν την Ελληνική κυβέρνηση» ή ακόμα «να ταπεινώσουν όλους τους Έλληνες»). Η επωδός έχει συνδεθεί με τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις και εκστομίζεται συχνότερα όποτε καταγράφεται μια απόρριψη των Ελληνικών προτάσεων και θέσεων αλλά και όποτε εμφανίζονται προτάσεις και θέσεις από την πλευρά των "Άλλων" (των Θεσμών, της Τρόικα, των συνεταίρων μας στην Ε.Ε.) οι οποίες κρίνονται ως "απαράδεκτες", "ανάλγητες" και -σχεδόν πάντα- αποκρύπτουσες συμφέροντα "τρίτων".

Η χθεσινή συγκέντρωση πολιτών στο Σύνταγμα με κεντρικό σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» κατόρθωσε να καταστεί, ήδη πριν την επιτυχημένη ολοκλήρωσή της, πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ, κυρίως, των σχολιαστών και αναλυτών της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ―δημοσιογράφων, επαγγελματιών και σκεπτομένων πολιτών. Ένας βασικός άξονας των συζητήσεων εστιάζει στον βαθμό “αντικυβερνητικότητας” (sic!) της συγκέντρωσης. Ο προβεβλημένος ευρωβουλευτής του ΣυΡιζΑ Δ. Παπαδημούλης δήλωσε μέσω twitter: «Η αποψινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα είναι αντικυβερνητική κ όχι φιλοευρωπαϊκή, όπως λανσάρεται. Όσοι μετέχουν κ την στηρίζουν, το “φωνάζουν”.» Διαφώνησε έτσι με την προσέγγιση της “Δημόσιας Τηλεόρασης” που είχε ήδη από την προηγουμένη χαρακτηρίσει την συγκέντρωση ως “φιλοκυβερνητική”. Δεν θεωρώ καθόλου περίεργο το γεγονός ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες αλλά και τους υποστηρικτές της συγκέντρωσης διαφώνησαν σφόδρα και άσκησαν κριτική και στις δύο απόψεις. Θα εξηγήσω το σκεπτικό μου. Πρόκειται για κλασική περίπτωση του there’s more than meets the eye.

Φαίνεται πως, επιτέλους, κατορθώσαμε να προσδιορίσουμε την ειδοποιό διαφορά νοοτροπίας μεταξύ Ελλάδας και λοιπών Ευρωπαϊκών χωρών ―κι αυτό και μόνο αρκεί για να θυμόμαστε για πάντα αυτήν την περίφημη "Διαπραγμάτευση" ως ένα θετικό γεγονός.

Οι ευχές δεν κοστίζουν τίποτα. Όλοι, συμπεριλαμβανομένων των "μαυρισθέντων" στις κάλπες πολιτικών αρχηγών ―που, αντί να έχουν πάει σπίτι τους, επιμένουν να "νουθετούν" τους νικητές από βήματος Βουλής (με την ευκαιρία, ας πει κάποιος του Σαμαρά ότι έληξε η προεκλογική εκστρατεία και ότι δεν τον βοηθάει σε τίποτα να απαριθμεί τα όσα θετικά έπραξε ως κυβέρνηση απευθυνόμενος στον άρτι εκλεγέντα πρωθυπουργό: στους ψηφοφόρους έπρεπε να τα είχε διαφημίσει αντί των τρομολαγνικών σποτ που επέλεξε), όλοι λοιπόν εύχονται στον Τσίπρα, στον Βαρουφάκη, στην κυβέρνηση-πρώτη-φορά-αριστερά-με-εθνίκι-δεκανίκι "επιτυχία στις διαπραγματεύσεις". Όλοι, εχθροί και φίλοι, θέλουν πάρε-δώσε με την "επιτυχία". Και, βεβαίως, ο καθένας την εννοεί αλλιώς.

 

Πριν καν προλάβει να ανασυνταχθεί η Αντιπολίτευση ώστε να ξεκινήσει -επιτέλους- το έργο της, κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς Κυβέρνηση! Η αιφνίδια απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τα Ελληνικά ομόλογα, λίγες μόνον ώρες μετά την συνάντηση Ντράγκι - Βαρουφάκη, ολοκληρώνει μια εικόνα δυσμενέστατη για την ελληνική κυβέρνηση, σε περίπτωση που η τελευταία επιμείνει στην άκαμπτη στάση της αναφορικά με την τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων. Την εικόνα αυτή προσδιόρισε κατ’ αρχήν το περιεχόμενο του εγγράφου της Γερμανικής κυβέρνησης το οποίο “διέρρευσε” στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια της προετοιμασίας για το επόμενο EuroGroup. Πόσο δύσκολα όμως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα;

 

Σε (πολιτικό) χρόνο "ντε-τε" (όπως το λέγαμε στον στρατό) μετά το οριστικό αποτέλεσμα των εκλογών, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση με υποσχεθείσα δεδηλωμένη πλειοψηφία στην Βουλή. Αμέσως ορκίστηκε ο νέος Πρωθυπουργός και συντομότατα ακολούθησε το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Στο καπάκι, άρχισε ένας ειδησεογραφικά καταιγιστικός μαραθώνιος δηλώσεων, διακηρύξεων, μηνυμάτων, τηλεφωνικών επαφών, επισκέψεων, συναντήσεων και ταξιδιών από και προς την Ευρώπη με αποκλειστικό θέμα την (υπο διαμόρφωση) νέα στάση της χώρα ως προς το Χρέος, το Μνημόνιο, τις δανειακές συμβάσεις, τυχόν νέο μεσοπρόθεσμο, την τρόικα, το πρόγραμμα αποπληρωμών, τις επείγουσες μεταρρυθμίσεις... 

σελίδα 1 από 2
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman