Mαριαννα Tζιαντζη
«Με αφορμή το δραματικό περιστατικό στο λύκειο της Αμαρύνθου, η τηλεδημοσιογραφία του εντυπωσιασμού, του κανιβαλισμού και της τρομοκράτησης του κοινού έγραψε νέες σελίδες ντροπής.
Με ηδονική βραδύτητα, κάποια κανάλια παρουσίασαν λέξη προς λέξη τα πιο «καυτά» αποσπάσματα από την κατάθεση της 16χρονης μαθήτριας και την απολογία ενός από τα τέσσερα αγόρια. Και προπαντός αμεροληψία και ίσες αποστάσεις, καθώς τα κανάλια δίνουν ίσο χρόνο στα δύο «στρατόπεδα»! Τίτλοι όπως «Μου φέρθηκαν σαν κτήνη» ή «Εκλαιγα, τσίριζα» εναλλάσσονται με την αντίθετη εκδοχή, όπως «Κάναμε έρωτα με προφυλακτικό» ή «Καυχιόταν ότι είχε κάνει σεξ με πολλούς άντρες». Η κιτρινορόζ δημοσιογραφία συνδυάζεται με μια σάλτσα ανέξοδου και εύκολου αντιρατσισμού, με συνθηματολογικές καταδίκες της ξενοφοβίας και με στομφώδεις επαναλήψεις του αυτονόητου (π.χ., ότι αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Εύβοια). Ανήλικοι μαθητές, με την πλάτη γυρισμένη προς την κάμερα, ανακρίνονται από δημοσιογράφους, ενώ στο ακριανό παράθυρο περιμένει ένας υφυπουργός. Μητέρες με γυρισμένη πλάτη ενοχοποιούν τη 16χρονη, ενώ η μητέρα του κοριτσιού «μιλάει και ξεσπάει» από κανάλι σε κανάλι.
Ο σοκαρισμένος τηλεθεατής αναγκάζεται να υποθέσει ότι η αλήθεια βρίσκεται... κάπου στη μέση. Δηλαδή ότι οι φερόμενοι ως βιαστές δεν ήταν τέσσερις αλλά δύο. Οτι κατά το ήμισυ του χρόνου η κοπέλα «ήθελε» και κατά το άλλο ήμισυ «δεν ήθελε».
Το δίλημμα δεν είναι η αποσιώπηση ή οι ειδήσεις της τσόντας, αλλά η προσέγγιση της αλήθειας χωρίς κραυγές, χωρίς την καπηλεία της οδύνης των ενηλίκων και της αποκοτιάς των εφήβων, μιας αποκοτιάς που εύκολα μετατρέπεται σε κυνισμό και κτηνωδία. Η σχολική τηλε-λαγνεία περιφρονεί όλους τους μαθητές, είτε αυτοί κάνουν κατάληψη είτε όχι, είτε είναι Ελληνες είτε αλλοδαποί, συκοφαντεί έμμεσα τους καθηγητές, τρομοκρατεί τους γονείς και παρουσιάζει τα σχολεία όχι σαν χώρους μάθησης αλλά σαν φυτώρια εγκληματιών, εμπρηστών, βιαστών και χασισέμπορων. Το «sex, drugs & rockn roll» μετατρέπεται σε «βιασμός, ναρκωτικά και μολότοφ», μόνο που αυτός ο μαύρος μύθος απέχει πολύ από την πραγματικότητα.»
Καθημερινή
Μαριέττα Ρήγα Πεπελάση
«Δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς συνέβησαν τα πράγματα στην Εύβοια και ελπίζουμε όλοι ότι την αλήθεια θα τη βρει η Δικαιοσύνη. Την ίδια ώρα, δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένα κορίτσι άψογο στα μαθήματα και στη δουλειά της είναι δυνατό να θελήσει να εκτεθεί η ερωτική της ζωής με τέτοιο χυδαίο τρόπο.
Βρισκόμαστε όμως μπροστά σε μια ακόμη περίπτωση όπου αποκαλύπτεται ένα άλλο ήθος της κοινωνίας, το ήθος του σύγχρονου Έλληνα εφήβου, ο οποίος βρίσκεται σε μια πλαδαρή κατάσταση της εξέλιξης και ωριμότητάς του.
Σε αυτό το νέο ήθος, η ελληνική κοινωνία αντιδρά λυσσαλέα μπροστά σε ό,τι είναι «ξένο» προς τη χώρα μας. Η τοπική κοινωνία στηρίζεται σε ρατσιστικούς μύθους: αφενός στο ότι η γυναίκα προκαλεί τον βιασμό της - κάτι που επιστημονικά διαψεύδεται διεθνώς - και αφετέρου ότι πρέπει να βάλλεται ένας άνθρωπος που θεωρείται ξένος. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι το νέο στοιχείο που δεν ανήκει στη δική μας ομάδα μπορεί να έχει υγιή χαρακτηριστικά και ένα επίπεδο που εμείς μέσα στην πλαδαρότητα και έλλειψη αρχών δεν μπορούμε να φτάσουμε.»
Τα Νέα
Σήφης Πολυμίλης
«Είναι αυτονόητο ότι από όποια πλευρά και να δει κανείς την ιστορία της Εύβοιας, δεν μπορεί παρά να αισθάνεται θλίψη, απογοήτευση και οργή. Για το πώς γίνεται 16χρονα παιδιά σ' ένα χώρο -υποτίθεται- παιδείας, πολιτισμού, δημιουργίας, να οδηγούνται σε τέτοιες συμπεριφορές... Και κυρίως για το ότι μια κοινωνία, που θα έπρεπε να είναι συγκλονισμένη από ένα τέτοιο περιστατικό, αντί να προσπαθεί να δει τι έφταιξε, κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να το υποβαθμίσει και να μεταθέσει τις ευθύνες... Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το θύμα, καταρχήν, αλλά και οι θύτες, για διαφορετικούς λόγους, χρειάζονται προστασία, βοήθεια και στήριξη κατ' αρχάς από την κοινωνία στην οποία ζουν...
Δεν βοηθά