• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Σωτήρης Κυριακού

Σωτήρης Κυριακού

Κάθε φορά που σκέφτομαι επιτυχημένους ανθρώπους, μια από τις πρώτες ιδιότητές τους που μου έρχεται στο νου είναι η δέσμευση. Το «Θα το κάνω!» Οι τρεις πιο ισχυρές λέξεις στον κόσμο. Απ’ ό,τι φαίνεται η επιτυχία είναι κυρίως ζήτημα επιμονής όταν οι άλλοι έχουν παραιτηθεί. Δεν υπάρχουν απραγματοποιητα όνειρα, μόνο η πεπερασμένη μας αντίληψη για το τι μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Η εξουσία διαφθείρει απόλυτα. Είναι ναρκωτικό. Το μεγαλύτερο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Η εξουσία νικάει τον εξουσιάζοντα. 

Όταν ο άνθρωπος φορέσει στολή, ξεγυμνώνει το χαρακτήρα του. Ως εκ τούτου, ο μόνος τρόπος για να δείξει ένα καλό εαυτό είναι να τον έχει.

Τίποτα ανθρώπινο δεν είναι τόσο καλό ή τόσο τέλειο που ν’ αξίζει να μην αμφισβητηθεί. Πρόκειται για μια επίγνωση που σφράγισε ανεξίτηλα το ταξίδι μου που συνεχίζεται προς την αστείρευτη και συνεχή μάθηση. Κάποιοι πιστεύουν ότι έφτασαν ή ότι είναι φτασμένοι ή ότι δεν υπάρχουν νέα πράγματα που έχει να τους πει κάποιος άλλος. Εξ ου και η έκφραση –“τι να μου πεις εσύ τώρα”.

Μην φοβάστε να αποτύχετε παίρνοντας ρίσκα. Είναι αντικειμενικά γνωστό (there is no such thing as absolute objectivity), πως τα περισσότερα σπουδαία πράγματα έχουν θεμελιωθεί πάνω σε μια μακρά, ακλόνητη βάση αποτυχιών. Στη ζωή μου είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους ιδιαίτερης αξίας (και τους ευχαριστώ για τον ρόλο που έχουν παίξει στη διαμόρφωση των σημερινών απόψεών μου αλλά και για όσα πράγματα έμαθα από αυτούς είτε συμφωνούσα είτε όχι-άκου και λέγε μόνιμα ευχαριστώ για τις απόψεις των άλλων όποιες και αν είναι αυτές-). Σε κάποια συζήτηση, λοιπόν, που είχα κάνει με έναν από αυτούς τους μεγάλους καθημερινοφιλοσόφους, μπροστάρη και ιδιοκτήτη μίας γνωστής σε όλους, αξιοσέβαστης εταιρείας, μου είπε: «Αυτή η εταιρία που βλέπεις παιδί μου, είναι η 13η προσπάθειά μου. Στις προηγούμενες 12, απέτυχα.»

Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που αναζητούμε στον κόσμο. Χωρίς να φοβόμαστε. Εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία δε γράφτηκαν ποτέ, εκατοντάδες χιλιάδες τραγούδια δεν τραγουδήθηκαν, χοροί δε χορεύτηκαν, ολόκληρες ζωές δε βιώθηκαν ποτέ. Γιατί οι άνθρωποι φοβήθηκαν. Και, αντί για αυτό που έπρεπε, δεν έκαναν τίποτα και εμειναν στάσιμοι. Το μέλλον ομως δεν είναι θέμα ευκαιριών, αλλά επιλογών.

“Αν το κοράκι έχεις για οδηγό, στα ψοφίμια θα καταλήξεις”

Η ηγεσία είναι ένα ταξίδι που ξεκινά από εκεί που είσαι, όχι από εκεί που θα ήθελες να είσαι. Επιτυχία είναι να κάνεις ό,τι μπορείς, με ό,τι έχεις, εκεί που βρίσκεσαι. Οι άνθρωποι πρέπει να πασχίζουν να φτάσουν στην κορυφή των δυνατοτήτων τους, και όχι στην κορυφή του οργανισμού.

Αξίζει τον κόπο σαν ηγέτες να αναθεωρήσουμε το επίπεδο της συναισθηματικής συναλλαγής μας με τον κόσμο. Όπως συμβαίνει με τις οικονομίες των χωρών, η ευημερία εξαρτάται από τον πλούτο που κυκλοφορεί. Αν σταματήσει, η οικονομία μπαίνει σε ύφεση. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πλούτο της καρδιάς. Ενώ όλες οι πράξεις καλοσύνης είναι εκ προοιμίου υπέροχες, υπάρχει κάτι ακόμα πιο μαγικό. Το να τις κάνεις και να μην σου χρειάζεται να τις επικοινωνήσεις σε κανέναν. Ενώ πολλοί ηγέτες κάνουν συχνά πράξεις καλοσύνης, συνηθίζουν να τις αναφέρουν, αναζητώντας επιβράβευση. Η πιο ωραία αίσθηση στον κόσμο όμως είναι να κάνεις τις καλές πράξεις ανώνυμα.

Στην ερώτηση επιτυχία ή ευτυχία, η απάντηση θα είναι πάντα ευτυχία, γιατί οι ηγέτες που κινούνται από το νόημα που δίνει στη ζωή τους η επιτυχία (οικονομική ή θέσης) δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένοι. Αυτοί όμως που κινούνται από το νόημα της αγάπης, θα είναι πάντα ευτυχισμένοι. Και αυτό που θα νοηματοδοτεί τη ζωή τους θα είναι πάντα η ανιδιοτελής προσφορά. Θα ψάχνουν πάντα τον τρόπο για να είναι χρήσιμοι.

Υπήρχε κάποτε, έξω από ένα χωριό, ένα δέντρο τεράστιο και πανέμορφο που χάριζε με γενναιοδωρία, σε όσους το πλησίαζαν, τη δροσιά της σκιάς του, το άρωμα των λουλουδιών του και το υπέροχο τραγούδι των πουλιών που είχαν κάνει τη φωλιά τους ανάμεσα στα κλαδιά του. Το δέντρο το αγαπούσαν όλοι στο χωριό, ιδιαιτέρως όμως τα παιδιά, που σκαρφάλωναν στον κορμό του και ταλαντεύονταν ανάμεσα στα κλαδιά, με τη δική του πρόθυμη συναίνεση. Το δέντρο είχε προτίμηση στη συντροφιά των μικρών παιδιών, υπήρχε όμως ανάμεσά τους ένα παιδάκι που ήταν το αγαπημένο του. Αυτό εμφανιζόταν πάντα το σούρουπο, όταν έφευγαν τα άλλα.

O κόσμος χρειάζεται την αγάπη και τους καλούς τρόπους πολύ περισσότερο από όσο χρειάζεται τη λανθασμένα εννοούμενη και καθοδηγούμενη νοητική υγεία.

σελίδα 1 από 4
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman