Στο σκεπτικό της 1019/2007 απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου (πρόεδρος ο κ. Δημ. Λοβέρδος, αντιπρόεδρος του Α.Π.), αναφέρονται τα εξής:

Ως κριτήριο των χρηστών ηθών χρησιμεύουν οι ιδέες του κατά γενική αντίληψη με φρόνησηκαι χρηστικότητα σκεπτόμενουμέσου κοινωνικού ανθρώπου. Η αντίθεση δε στα χρηστά ήθη κρίνεται όχι μόνοαπό την αιτία που εκίνησε τους συμβαλλομένους να τη συνάψουν ή το σκοπό, στονοποίο αυτοί αποσκοπούν, αλλά του συνόλου των περιστάσεων και των συνθηκών που τη συνοδεύουν.

Για να ακυρωθεί μια δικαιοπραξία ως “καταπλεονεκτική” πρέπεινα συντρέχουν αθροιστικώςτρία στοιχεία:

1. Προφανής δυσαναλογία μεταξύ παροχής και αντιπαροχής

2. Ανάγκηή κουφότηταη απειρία του ενός των συμβαλλομένων

3. Εκμετάλλευση της γνωστής σ’ αυτόν ανάγκης ή κουφότητας ή απειρίας του συμβαλλομένου. Εάν δεν συντρέχουνσωρευτικά τα στοιχείααυτά, η δικαιοπραξία δεν μπορείνα ακυρωθεί ως αντίθετη με τα χρηστά ήθη.

*Η αρεοπαγιτική απόφαση εκδόθηκε με αφορμή υπόθεση διαφοράς δύο εταιριών:

• Η πρώτη συνήψε με τη δεύτερη ( αντίδικό της) σύμβασηδιάρκειας πέντε ετών, με την οποία ανέλαβε, έναντι αμοιβής, τη σύναψη, με τρίτους ,νέωνσυμβάσεων κινητής τηλεφωνίαςγια την εξυπηρέτησητων πελατών της τελευταίας.Μεταξύ άλλων, η σύμβαση αυτή προέβλεπε την καταβολή από την πρώτη στη δεύτερητης λεγομένης «προμήθειας ενεργοποίησης», η οποία συνίστατο στο 10% επί του συνόλουτης εισπραχθείσας αξίας του λογαριασμού του κάθε συνδρομητή.

• Η ίδια σύμβαση περιείχετον εξής όρο:

« Εάν οι νέοι συνδρομητές δεν παραμείνουν ενεργοί και αξιόχρεοι για ελάχιστη χρονική περίοδο 181 ημερών από την ημερομηνία της αρχικής ενεργοποίησης, τότε θα επιστρέφεται κατά 100% το ποσό της προμήθειας ενεργοποίησης ή του κινήτρου του τρόπου πληρωμής. Ο όρος αυτόςτης σύμβασης είναι καταχρηστικός και ως τέτοιος άκυρος ,σύμφωνα με το ανώτατο δικαστήριο.