Ο Μίδας του 21ου αιώνα, λοιπόν, ό,τι άγγιξε κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το μετέτρεψε σε χρυσό – ακόμη και τον προσωρινό ηγέτη της Συρίας, Αχμέντ αλ Σάρα, με τον οποίο δεν συζήτησε για τη Σαρία, αλλά για τη νέα εποχή συνεργασίας με τις ΗΠΑ και τη σπουδαιότητα της συμπεριληπτικής διακυβέρνησης· πεδίο επί του οποίου ο Ντόναλντ Τραμπ ασκείται πολλαχώς καθημερινά.
Και προς επίρρωση τούτου, μόνον αυτήν την εβδομάδα, με μία πρόχειρη ματιά, μπορούμε να ανακαλέσουμε γύρω στις δύο με τρεις περιπτώσεις που ο πλανητάρχης, αφού πάλεψε ψυχή τε και σώματι με την αδικία και τη διαφθορά, βγήκε νικητής.
Μάχη πρώτη: O Tραμπ και το «εκτροφείο αρετών και διακρίσεων», το οποίο από τούδε και στο εξής θα είναι κατά μισό δισ. δολάρια περίπου φτωχότερο. Όμως ουδέν κακόν αμιγές καλού, διότι, εάν τα πράγματα έρχονταν πιο ευνοϊκά, ο πρόεδρος του Harvard, Άλαν Γκάρμπερ, δεν θα είχε κανένα κίνητρο να κάνει οικονομία, η οποία, ως γνωστόν, είναι σωτήρια – και, δη, εάν διοικείς το προπύργιο της αριστερίλας και του αντισημιτισμού. (Παρένθεση: Ας πάρει κανένα δίδαγμα από την αμερικανική κυβέρνηση που, με μεγάλη επιτυχία κι εκπληκτικά αποτελέσματα, διαχειρίζεται με φειδώ την ανθρωπιστική βοήθεια.)
Μάχη δεύτερη: Ο Τραμπ και ο «βραδυκίνητος» τραπεζίτης Τζερόμ Πάουελ, ο οποίος δεν έχει πάρει ακόμα χαμπάρι ότι δεν υπάρχει πληθωρισμός και επιμένει να μην αφήνει την Αμερική «να ανθίσει». (Παρένθεση: Ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης, Χοσέ «Πέπε» Μουχίκα, που εξεδήμησε την Τρίτη, είχε πει ότι «ο φτωχότερος είναι αυτός που χρειάζεται πολλά για να ζήσει»· ας δοκιμάσει ο Τραμπ να το λανσάρει στους οπαδούς του, που έχουν ήδη καταπιεί το «MAGA» αμάσητο και περιμένουν την οικονομική άνοιξη, να δούμε πώς θα πάει.)
Μάχη τρίτη: Ο Τραμπ και ο «αντιπαθητικός κόπανος» Μπρους Σπρίνγκστιν, ο οποίος ξυνόταν στη γκλίτσα του τσοπάνη κι, αφού προκάλεσε τη μοίρα του, άκουσε κι αυτός τα σχολιανά του, συμπαρασύροντας, δε, και την ανυποψίαστη Τέιλορ Σουίφτ, που επιτέλους μάθαμε γιατί είναι λίγο «σπασμένη» τώρα τελευταία κι έχει απωλέσει το σεξαπίλ της. (Παρένθεση: Κάτι τέτοια βλέπει ο Νετανιάχου και τα βάζει με τον Μακρόν, επειδή τόλμησε να πει πως η κατάσταση στη Γάζα είναι «απαράδεκτη»· λογικά, έχει ήδη ταχυδρομήσει επιστολή διαμαρτυρίας κατά της Ντόρας Μπακογιάννη και αυτή τη στιγμή που μιλάμε το επιτελείο του συντάσσει ένα δημόσιο «κατηγορώ» κατά των τετρακοσίων σχεδόν καλλιτεχνών που στήριξαν τους Παλαιστινίους στις Κάννες.)
Τούτων δοθέντων, λοιπόν, είναι προφανές ότι ο πλανητάρχης ήταν εξαιρετικά πολυάσχολος αυτήν την εβδομάδα κι αναπόφευκτα μερικές εκκρεμότητες παραγκωνίστηκαν. Εδώ που τα λέμε, όμως, ποιος θα άφηνε τη χρυσή κότα του Κόλπου για να τρέχει στα πουρνάρια της Πόλης; Εκτός του ότι δεν ήταν έτοιμο και το καινούργιο Boeing κι αναγκάστηκε ο άνθρωπος να κάνει τέτοιο ταξίδι με το σαπάκι των προηγούμενων.
Ε, εντάξει, πήρε κι ο Ζελένσκι – που Τραμπ έψαχνε και Τραμπ δεν είδε – μια πίκρα παραπάνω, αλλά σάμπως ήταν κι η πρώτη; Φρόντισαν, άλλωστε, οι Ευρωπαίοι – οι οποίοι έχουν γλυκαθεί, μέχρι να αρχίσουν να τους έρχονται τα μπιλιέτα με τους δασμούς (ή και όχι) – να σιγουρευτούν ότι έχουν κοινή γραμμή πλεύσης με τον Πρόεδρο στο Ουκρανικό, φρόντισαν κι οι Ρώσοι να γίνουν λίγο πιο αντιπαθείς, φρόντισαν κι οι Τούρκοι (τώρα που ξεμπέρδεψαν με την εγχώρια τρομοκρατία) να εξασκήσουν τις διπλωματικές τους δεξιότητες, κι όλα καλά.
Εν τω μεταξύ, πέρα από τις ναπολεόντειες διαπραγματεύσεις Ρωσίας – Ουκρανίας και τα καμώματα του Αμερικανού προέδρου, που αναπόφευκτα συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον, δυναμική (επαν)εμφάνιση έκανε αυτήν την εβδομάδα ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, ο οποίος όχι μόνο δεν χρειάστηκε να μαζέψει τα πράγματά του από το Πρωθυπουργικό Μέγαρο των Τιράνων, αλλά άρχισε και να δεξιώνεται. Κάτι πήγε να στραβώσει με τον Κιρ Στάρμερ, που βλέπει τους δισεκατομμυριούχους της χώρας του να μειώνονται κι έχει ταραχτεί, όμως ευτυχώς ακολούθησε η Τζόρτζια Μελόνι, οπότε ο Ράμα ξαναβρήκε τον προσηνή και αβρό εαυτό του, με βαθείες υποκλίσεις και γονυκλισίες.
Και μίας κι είμαστε στις κοσμοϊστορικές συναντήσεις, ας πάρουμε πάσα, για να μεταφερθούμε στα δικά μας…
αφού η εβδομάδα που παρήλθε ήταν γεμάτη και για τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος ξεκίνησε απ’ την Ιταλία, όπου βρήκε μία «δυνατή σύμμαχο» στο μεταναστευτικό, για να μεταβεί ύστερα στη Γερμανία και να βρει έναν… αδύναμο σύμμαχο στο μεταναστευτικό, μα θιασώτη της μεταρρυθμιστικής πολιτικής της κυβέρνησης και, δη, στα εργασιακά.
Το κομπλιμέντο Μερτς για την εξαήμερη εργασία ήταν μία μάλλον αμήχανη στιγμή, στο πλαίσιο αυτού του κατά τα άλλα θερμού τετ α τετ των δύο ηγετών, ωστόσο δεν αποτέλεσε παρά το προμήνυμα ότι κι άλλες, τουλάχιστον άβολες, στιγμές έμελλε να ακολουθήσουν, καθώς, πριν ακόμη προλάβει να επιστρέψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εδώ είχε στηθεί κιόλας «γλέντι» με φόντο την υπόθεση των Τεμπών. Ο λόγος, φυσικά, για το πόρισμα του ΕΜΠ, που ευχαρίστησε την κυβέρνηση και προκάλεσε τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης, με τα μισά κόμματα να καταφέρονται κατά του πορίσματος και τα άλλα μισά κατά της «κυβερνητικής χυδαιότητας».
Αναπόφευκτα, η… «ιέρεια των τρολς» Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία προφανώς δεν συμμερίστηκε την άποψη πως το πόρισμα Καρώνη απέδειξε ότι «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια», ήταν από τους πρωταγωνιστές της εβδομάδος, αλλά όχι μόνο ελέω Τεμπών, αφού, πέρα από την καθιερωμένη πλέον εβδομαδιαία επίθεση του κ. Γεωργιάδη στο πρόσωπό της, ο οποίος την έψεξε για «δήθεν ευαισθησία», πρωταγωνίστησε και σε μία ακόμη παραδοξότητα των ημερών, αυτή των δημοσκοπήσεων. Στη μία μέτρηση, λοιπόν, η Πλεύση Ελευθερίας βγήκε δεύτερη με σχεδόν 14,5%· στην άλλη, όμως, μην καταφέρνοντας να πιάσει ούτε το 9%, τέταρτη!
Τώρα, όσο για τον κ. Γεωργιάδη, η ζωή του τα ’χε φυλαγμένα και αποζημιώθηκε για την φίλερι διάθεσή του, αφού ίσα που πρόκαμε να πατήσει το πόδι του στο νοσοκομείο Καλαμάτας, για να εγκαινιάσει έμπλεος υπερηφάνειας μία νέα πτέρυγα, κι άρχισαν τα όργανα – δηλαδή, τα πανό και οι ντουντούκες. Παρόμοιες με εκείνες που έβγαλαν ΔΑΠ – ΝΔΦΚ και ΠΚΣ, το έτερο παράδοξο της εβδομάδος, καθώς αμφότερες ανακοίνωσαν, θριαμβολογώντας, πως κατέκτησαν την πρώτη θέση στις φοιτητικές εκλογές! Και μιλώντας σχετικά με τα… εκπαιδευτικά, φυσικά, οι κυβερνητικές δηλώσεις περί τερματισμού καταλήψεων, ευθυνών των διοικήσεων, αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και διορισμών, συνεχίστηκαν για μία ακόμη εβδομάδα, είτε μέσω τηλεόρασης, είτε μέσω TikTok, όπου βολευόταν ο καθείς.
Αλλά, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ήταν τόσο ασυνήθιστο, άβολο, παράταιρο ή κωμικοτραγικό, όσο το σπορτέξ που, το βράδυ της Πέμπτης, υπερίπτατο πάνω από την Ακρόπολη. Εντάξει, οι συνειρμοί με τον Λάνθιμο που είχε φάει πόρτα και τη μεροληψία του Υπουργείου Πολιτισμού και διάφορα τέτοια τινά είναι εύκολοι, ευτυχώς τους εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ εξ ονόματος όλων μας και δεν χρειάζεται να τους επαναλάβουμε. Το ρεζουμέ είναι ότι, με αφορμή μία εκδήλωση, μια ντουζίνα drones κι ένα… παπούτσι, έγινε πάλι του Κουτρούλη ο γάμος. Όπως, ας πούμε, έγινε και στη Βουλή με αφορμή μερικές κατακαημένες τροπολογίες, που – αίφνης – αποτέλεσαν τη θρυαλλίδα για να θυμηθούμε τις νόμιμες και (μη) ηθικές offshore.
Στα φρέσκα, σπαρταριστά νέα, η επανοικειοποίηση του τρικουπικού «Τίς πταίει;», που σε ελαφριά παραλλαγή οδήγησε στο «Πού πάμε;» του Αντώνη Σαμαρά, δια του οποίου ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην Νεοδημοκράτης (και ουδέποτε Μητσοτακικός) αποδομεί μέσα σε ολίγες αράδες την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης – ή, ακριβέστερα, κατεδαφίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αποδοκιμάζει τις επιλογές του εν γένει και καταλήγει, ούτε λίγο ούτε πολύ, να μας ενημερώσει ότι η χώρα δεν κυβερνάται από πολιτικό κόμμα, αλλά το πολιτικό κόμμα κυβερνάται από τον πρωθυπουργό και αρχηγό του.
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
