Βέβαια, εμείς μέχρι στιγμής έχουμε μόνον δύο πάπες – έναν επίσημο κι έναν ιμιτασιόν –, κι ας ελπίσουμε ότι θα πάνε όλα καλά και θα μείνουμε σ’ αυτούς. Όσο για την αιμορραγούσα Ινδία, η εβδομάδα που μόλις παρήλθε ήταν απλώς μία υπενθύμιση ότι η εδαφική διχοτόμηση ίσως και να μην αποτελεί την οριστική θεραπεία για την επίλυση των εθνικών συγκρούσεων.
Ωστόσο, ευτυχώς, ο Ντόναλντ Τραμπ κρατάει γερά τα ηνία του πλανήτη και έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι, ένεκα του ταλέντου του στη διευθέτηση κρίσεων, θα τα καταφέρει για μία ακόμη φορά και θα μας βγάλει ασπροπρόσωπους. Παρότι εν προκειμένω, έδειξε να ταλαντεύεται κάπως, αφού αρχικά είπε «έλα μωρέ, άστους και θα τα βρουν αυτοί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο», αλλά τελικά δεν άντεξε, πήρε μια βαθιά ανάσα και σήκωσε το τηλέφωνο… χωρίς συγκλονιστική επιτυχία, απ’ ό,τι φάνηκε, παρά την βιασύνη του να μας ανακοινώσει τα ευχάριστα.
Ε, τώρα, να μου πεις άμα δεν θέλουν αυτοί, με το ζόρι δεν γίνεται. Άλλα, φαίνεται ότι, σε αντίθεση με τον αντιπρόεδρο της αμερικανικής κυβέρνησης, ο Τραμπ δεν το έχει εμπεδώσει πλήρως και δεν μπορεί να καταθέσει τα όπλα αμαχητί. Καλά, όχι ότι είναι κι έτοιμος να στείλει τα στρατά· εξάλλου, ο άσσος στο μανίκι του Αμερικανού προέδρου είναι οι διπλωματικές… όχι, λάθος, οι εμπορικές σχέσεις – οπότε ίσως σκεφτεί να τους ρίξει κανένα πακέτο δασμών στο κεφάλι, για να τελειώνουμε. Έτσι κι αλλιώς, αφενός οι δασμοί είναι, μετά βεβαιότητας, το αντίδοτο για τα πάντα, κι αφετέρου εάν και η δεύτερη ημέρα διαπραγματεύσεων με τους Κινέζους πάει καλά, θα χρειαστεί σύντομα κάποιον πολλά υποσχόμενο αντικαταστάτη τους.
Όπως και να ‘χει, πάντως, δεν προβλέπεται οι δουλειές του να τελειώσουν σύντομα, παρά το γεγονός ότι αυτήν την εβδομάδα τα πράγματα του πήγαν κάπως καλύτερα, αφού έστρωσε την κατάσταση με τους Βρετανούς, σύσφιξε τις σχέσεις του με τους Ευρωπαίους ελέω Πούτιν, ψυχαγωγήθηκε λίγο και με τον νέο Καναδό πρωθυπουργό, Μαρκ Κάρνεϊ – και, ίσως σημαντικότερο όλων, πήρε μια ανάσα ανακούφισης, διαπιστώνοντας, χάρη στα ντράβαλα του Φρίντριχ Μερτς, ότι δεν είναι ο μόνος που του κάνουν εσωτερικές κόνξες.
Κι η αλήθεια είναι ότι αν δεν μας κρατούσαν συνεχώς απασχολημένους ο Τραμπ και οι πόλεμοι, θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε ότι ο νέος Γερμανός καγκελάριος ήταν το πραγματικό «γκανιάν» αυτής της εβδομάδας, αφού πέρασε δια πυρός και σιδήρου και τελικά τα κατάφερε. Δυστυχώς, μία ημέρα μετά την επιτυχία του, ήρθε η πρώτη συνέντευξη του Τζο Μπάιντεν, μετά από μήνες σιγής, και μας αποπροσανατόλισε. Δεν είπε, βέβαια, και τίποτα εξαιρετικά σπουδαίο· όμως, όπως και να ‘χει, άλλη χάρη έχει να μας τα λέει ένας πρώην πλανητάρχης κι άλλη να τα συζητάμε μόνοι μας. Όπως, φυσικά, άλλη χάρη έχει και να μας ενημερώνει ένας νυν πλανητάρχης ότι ο κεντρικός τραπεζίτης της χώρας του είναι ένας εντελώς ανόητος – αλλά, ευτυχώς – πάρα πολύ συμπαθής άνθρωπος.
Για καλή μας τύχη, όμως, τέτοια χαριτωμένα είχαμε και στο εσωτερικό…
και πάλι καλά, διότι σε διαφορετική περίπτωση, η ατζέντα θα περιοριζόταν σε διάφορα εντελώς άχαρα ζητήματα, όπως η αντιμετώπιση της «ανομίας στα πανεπιστήμια», η ανεπάρκεια των πρυτανικών αρχών και τα deadlines της κυβέρνησης για να μαζευτεί το χάος· η «πολυκύμαντη ιστορία» του μεγάλου και σύνθετου έργου για το οδικό δίκτυο Ηρακλείου – Χανίων· οι ιστορικές σχέσεις Ελλάδας – Αιγύπτου· η εθνική μας υποχρέωση για την αναστροφή του brain drain· οι «σκούπες» του Μάκη Βορίδη· η διαμεσολάβηση Μητσοτάκη στο Ουκρανικό και άλλα τέτοια.
Ευτυχώς, λοιπόν, υπάρχει η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, οι οποίοι έσωσαν την παρτίδα – και σε συνεργασία, πράγμα απρόσμενο, που ήρθε κάπως σαν θείο δώρο, αλλά και ο καθείς από μόνος του. Έτσι, με μία πρόχειρη σταχυολόγηση, έχουμε και λέμε (με τυχαία σειρά):
Επεισόδιο πρώτο: Η Οδύσσεια ενός ταξιτζή· ή αλλιώς πώς να βγάλεις εκτός εαυτού τον πρόεδρο του ΣΑΤΑ, Θύμιο Λυμπερόπουλο, καταφέρνοντας παράλληλα να σε «αδειάσει» και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που μερικές απλές «σκέψεις» τις πήρες τοις μετρητοίς κι αποφάσισες να προαναγγείλεις επιδοτήσεις για μεθυσμένους.
Επεισόδιο δεύτερο: Ομάδα Αλήθειας και Όσκαρ· ή αλλιώς πώς να καταφέρεις, εντός της ίδιας εβδομάδος, να φας και τα πυρά της κα Κωνσταντοπούλου κι όχι για τις αρλούμπες με τα ταξί, αλλά ως «υπάλληλος της Ομάδας Αλήθειας» που προσποιείται τον αναπληρωτή υπουργό.
Επεισόδιο τρίτο: Επαναστατική συκοφαντία· ή αλλιώς πώς νιώθει μία ορθόδοξη μαρξίστρια όταν την κατηγορεί για ντεμέκ επαναστάτρια που κάνει ντόλτσε βίτα, αφού πρώτα αγόρασε βίλα διαφημίζοντας την Telestet, μία ρεφορμίστρια, η οποία έχει προηγουμένως κατηγορηθεί από την πρώτη για χρυσαυγιτισμό.
Είχαμε και μία μίνι κόντρα Ζωής – Αδώνιδος, αλλά έχει παλιώσει κάπως (και εντάξει, τι διαφορετικό μπορεί να ειπώθηκε απ’ τα συνήθη;), οπότε ας μην φάει χώρο από δύο άλλα κομβικά ζητήματα: (α) την «πολιτική δικαίωση» του ΣΥΡΙΖΑ (κατά Νίκο Παππά) χάρη στην καταδίκη του Στέφανου Κασσελάκη για το πόθεν έσχες που τελικά τον έκαψε και τον τσουρούφλισε – τώρα, όμως, που θα συμπλεύσει με την κα Κωνσταντοπούλου τον περιμένουν καλύτερες μέρες· (β) την ανανεωτική στροφή του κόμματος, που, με το νέο του Καταστατικό, θα ξεμπερδέψει με τους «ψηφοφόρους του δίευρου» και θα ασχοληθεί απρόσκοπτα με την ανασύσταση του προοδευτικού χώρου.
Και μιλώντας περί διεύρου, μία πολύ καλή ιδέα είχε ο αποπεμφθείς βουλευτής της «Νίκης», Νίκος Παπαδόπουλος (κατά κόσμον, βανδαλιστής της Εθνικής Πινακοθήκης), ο οποίος απηύθυνε χριστιανικό κάλεσμα, προκειμένου να αντεπεξέλθει στα έξοδα που του έχει δημιουργήσει ο αυθόρμητος ακτιβισμός του. Μισό εκατομμύριο αποζημίωση του ζητά η Πινακοθήκη, από μισό ευρώ να βάλει κάθε Χριστιανός, τελειώσαμε, είπε ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος αυτήν την περίοδο κάνει επανάληψη την Καινή Διαθήκη, για να αντέξει τα δεινά της ζωής, και συμπτωματικώς, πάνω στην κρίσιμη ώρα, έπεσε στο «Κατά Λουκάν» κι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος του έδωσε τη λύση.
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
