«Τίποτα δεν θα με σταματήσει», διεμήνυσε ο Αμερικανός πρόεδρος από το Μίσιγκαν περί τα μέσα της εβδομάδος, καθώς γιόρταζε περήφανος τις πρώτες εκατό ημέρες του στο τιμόνι της Αμερικής – και ένα μόλις τριήμερο μετά απέδειξε ότι, για μία ακόμη φορά, σοβαρολογούσε. Και για όσους βρήκαν βλάσφημη την αυτοανακήρυξή του σε Πάπα, ας μην ξεχνούν ότι «ο άνθρωπος που διοικεί την Αμερική και τον κόσμο», έχει αδιαμφισβήτητα όλα τα εχέγγυα, μετά από τόσες πράξεις καλοσύνης και μεγαλοψυχίας, για να διοικήσει και το Βατικανό.
Άλλωστε, ο Ντόναλτ Τραμπ έχει ήδη κερδίσει με το σπαθί του τον τίτλο του «Ποντίφικα», αφού από την πρώτη ημέρα της θητείας του ρίχνει γέφυρες και προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Και για όσα μέτωπα παραμένουν ακόμη ανοιχτά, δεν ευθύνεται ο ίδιος, αλλά οι συνομιλητές του που δεν έχουν το απαιτούμενο πνεύμα διαλλακτικότητας· όπως, ας πούμε, η Τεχεράνη, η οποία δεν λέει να καθίσει να τα βρουν με τα πυρηνικά να τελειώνουμε, αλλά τον αναγκάζει να γίνεται απειλητικός άνευ λόγου κι αιτίας. Για να μην πιάσουμε το κεφάλαιο «Κίνα», που έχει γίνει σήριαλ ή το Ουκρανικό, που χρειάστηκε να μεσολαβήσει η κηδεία του Πάπα Φραγκίσκου για να πάρει ο Ζελένσκι τα χαμπάρια του και να συμφωνήσει επιτέλους σε μία «δίκαιη συμφωνία» για τη μοιρασιά των ορυκτών.
Και μακάρι να ήταν μονό αυτά τα βάσανα του πλανητάρχη, αφού και στο εσωτερικό τα προβλήματα δεν έχουν τελειωμό: κάτι «άρρωστα» Μέσα Ενημέρωσης που «εχθρεύονται το λαό»· το Harvard που νομίζει πως κάνει αντιπολίτευση (αλλά θα του κοπεί το αφορολόγητο και θα ’ρθει στα ίσα του)· ο απρόσεκτος Μάικ Γουόλτς που επί ένα μήνα σχεδόν, μετά το φιάσκο του “Signalgate”, ο Λευκός Οίκος προσπαθούσε να βρει πώς θα τον ξεφορτωθεί – ευτυχώς υπάρχει ο ΟΗΕ και έδωσε λύση στο ζήτημα της απομάκρυνσής του, χωρίς να μείνουμε με την πικρή γεύση πως ένα τόσο πολύπειρο στέλεχος παροπλίζεται εντελώς. Και η κορωνίς: τα άθλια μαθηματικά του Τζο Μπάιντεν, ο οποίος άφησε «πολύ κακά νούμερα» και τώρα το σύμπαν ολόκληρο κατηγορεί τον νυν Αμερικανό πρόεδρο και τους δασμούς του για την κατρακύλα των αγορών.
Μετά από τόσα δεινά είναι απορίας άξιον πού βρίσκει ο Ντόναλντ Τραμπ το κουράγιο να ασχοληθεί και με την πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας (τη «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», ναι), παλεύοντας να αρχίσει και πάλι η ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά και με την πυρηνική «βεντέτα» Ινδίας – Πακιστάν, προκειμένου να βρεθεί μία «υπεύθυνη λύση» και να προλάβει το κακό – όπως ποτέ δεν φρόντισε, κατά τα λεγόμενά του, να κάνει ο προκάτοχός του.
Με δυο λόγια, τα μόνα προβλήματα, με τα οποία δεν έχει ακόμη ασχοληθεί, είναι η διερεύνηση των αιτιών πίσω απ’ το πρωτόγνωρό black out στην Ιβηρική, τα ντράβαλα του γερμανικού AfD, το οποίο από «ύποπτη περίπτωση» αναβαθμίστηκε εντός της εβδομάδος σε «αποδεδειγμένη ακροδεξιά εξτρεμιστική οργάνωση» και οι ορέξεις του Ερντογάν για «λύση δύο κρατών» στην Κύπρο και οριστική διχοτόμηση του νησιού.
Με τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου, εν τω μεταξύ, τις οποίες το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν άφησε αναπάντητες, έκλεισε μία κάπως κουραστική εβδομάδα και για το Μέγαρο Μαξίμου.
Και στα εσωτερικά, λοιπόν, πάνω που σβήνει η μία φωτιά, ανάβει άλλη…
με την κυβέρνηση να μην καταφέρνει να γλυτώσει από τις φλόγες, παρότι στην αρχή της εβδομάδας είχε φανεί πως ο Μάιος θα έμπαινε στρωτά για τα περισσότερα, τουλάχιστον, κυβερνητικά στελέχη.
Κατ’ αρχάς, πρώτο ευοίωνο σημάδι ήταν η δυναμική επανεμφάνιση του Άδωνι Γεωργιάδη, με την αναζωπύρωση της πολλά υποσχόμενης κόντρας του με τον Παύλο Πολάκη, στη Βουλή. Παρά τους κομψότατους χαρακτηρισμούς του κ. Πολάκη, βέβαια, ο υπουργός Υγείας κέρδισε αυτό το ματς στην παράταση, αφού τελικά ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ζήτησε την έκτη του αναβολή στη δίκη περί συκοφαντικής δυσφήμησης που σέρνεται εδώ και μήνες και καταδικάστηκε, τελικά, ερήμην· η υπόσχεσή του, όμως, πως θα επανέλθει για να βάλει όλα τα «παληκάρια της φακής» στη θέση τους, μας δίνει δύναμη.
Σε άλλο μέτωπο, δύναμη μας δίνει και η δήλωση του Κώστα Αχ. Καραμανλή πως δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και «βέβαιος για την αθωότητά του» είναι στη διάθεση των αρχών, χωρίς, ωστόσο, να μας απαλλάσσει κι εντελώς από την αγωνία για την τύχη του: εάν, δηλαδή, θα πάρει κι εκείνος το δρόμο για το Δικαστικό Συμβούλιο αλά Τριαντόπουλος ή θα αναλάβει, επιτέλους, η προανακριτική της Βουλής να ξεσκονίσει την πολυσέλιδη δικογραφία. Βέβαια, ίσως τώρα που ο Στέφανος Κασσελάκης έκλεισε το μάτι στην Ζωή Κωνσταντοπούλου για να συμπορευτούν σε αυτό το δύσβατο μονοπάτι, έχουμε πράγματι περισσότερες ελπίδες «ο αγώνας για δικαίωση» να προχωρήσει, «χωρίς κομματικούς εγωισμούς» και να δούμε φως στο τούνελ…
Απ’ την άλλη, τι να τον κάνει κι η Ζωή τον Κασσελάκη, η οποία συνεχίζει να ατενίζει αφ’ υψηλού το πολιτικό χάος από τη δεύτερη θέση; Το επίδικο τώρα είναι πώς θα καταφέρει να κερδίσει τη μισή μονάδα που απώλεσε, πώς θα καταφέρει να ξεφύγει από την καυτή ανάσα του ΠΑΣΟΚ στην πλάτη της και πώς θα κατορθώσει να απειλήσει με ρεαλιστικούς όρους τη Νέα Δημοκρατία, η οποία πήρε ελαφρώς τα πάνω της στον απόηχο των επιδομάτων και των δεκαπέντε ριζικών πολιτικών της στα εργασιακά.
Τώρα, δε, που θα προχωρήσει και με το «στοίχημα» της αξιοποίησης των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, ποιος την πιάνει! Καλά, εάν καταφέρει να βάλει και σε τάξη τα ελληνικά πανεπιστήμια – πράγμα που, όπως ομολόγησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μετά τα πρόσφατα γεγονότα της Νομικής, δεν έχει πάει και πολύ καλά – και εάν ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης καταφέρει, όντως, να κάνει τα τραίνα «ασφαλέστερα», το κυβερνών κόμμα έχει την επόμενη δημοσκοπική άνοδο στο τσεπάκι.
Σε άλλα νέα, μιας και αυτήν την εβδομάδα τα έφερε έτσι η ζωή κι ασχοληθήκαμε και με τις δικαστικές αίθουσες, ας μην μείνουν στην αφάνεια δύο ακόμη σημαντικές εξελίξεις: πρώτον, οι «φαντασιοπληξίες» της Έλενας Ακρίτα εναντίον (ποιου άλλου;) του Άδωνι Γεωργιάδη, τις οποίες δεν αποκλείεται να κληθεί να αποδείξει στο δικαστήριο. Και δεύτερον, η ελαφριά μετατόπιση του επικεφαλής των «Σπαρτιατών» Βασίλη Στίγκα, σχετικά με τις ευφάνταστες… κατηγορίες εναντίον του Ηλία Κασιδιάρη περί Greek Mafia, οι οποίες τελικά οφείλονταν σε λανθασμένη πληροφόρηση από εξωκοινοβουλευτικούς παράγοντες, όπως μας ενημέρωσε και πήγε η ψυχή μας στη θέση της.
Ωστόσο, μιλώντας περί Κασιδιάρη, θα ήταν κρίμα κι άδικο να μην γίνει καμία μνεία σε μία σπουδαία ιδέα που είχε ο πνευματικός ταγός του εθνικιστικού χώρου, ο οποίος τον τελευταίο καιρό έχει ξεχάσει τον Φύρερ κι έχει μετατραπεί σε υμνητή του Τραμπ – μία ιδέα σχετικά με την αναβάθμιση του Ελληνικού, αλλά και τη σύσφιξη των σχέσεων της Ελλάδας με τον πλανητάρχη· μ’ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή, εάν απλώς παραχωρηθεί το παλιό αεροδρόμιο – που τώρα ξεπουλάμε σε ολιγάρχες, όπως είπε – στον Τραμπ για την ανέγερση δύο (!) Trump towers, αλλά και ενός εργοστασίου Tesla. Έτσι, όπως ευσύνοπτα αλλά πολύ πειστικά εξήγησε, και οι Έλληνες εργαζόμενοι θα ξεφύγουν από τη μάστιγα της ανεργίας (για την ακρίβεια: μόνον οι Έλληνες εργαζόμενοι) και το ελληνικό κράτος θα βγάλει τα μαλλιοκέφαλά του! Ας ελπίσουμε ότι το Μαξίμου, που ως γνωστόν έχει πλήθος αναπτυξιακών σχεδίων στα σκαριά, έχει και τις κεραίες του τεντωμένες, γιατί τέτοιες επαναστατικές ιδέες δεν πρέπει να πηγαίνουν στράφι...
Ηλιάνα Χατζηδημητρίου
