ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ξαφνικά η κυβέρνηση να... αγωνιά για το αν θα προλάβει να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που είχε δώσει την παραμονή των εκλογών του 2004. Τότε που υποσχόταν όλα σε όλους.

ΜΑ ΤΩΡΑ θυμήθηκε η κυβέρνηση ότι υπάρχει φτώχεια; Τώρα ανακάλυψε ότι υπάρχει ανάγκη για θέσπιση Εθνικής Σύνταξης; Τώρα διαπίστωσε ότι πρέπει και οι τρίτεκνες οικογένειες να πάρουν το επίδομα πολυτέκνου; Την παραμονή των εκλογών;

ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΖΕΙ μάλιστα να παίξει ακόμη και με το στοιχειώδες δικαίωμα των πολιτών, και κυρίως των νέων, για εργασία. Εχοντας δημιουργήσει μια νέα στρατιά συμβασιούχων, προκηρύσσοντας θέσεις εν κρυπτώ, προκειμένου να βολευτούν, κατόπιν (εκλογικής) εορτής, κάποια από τα γαλάζια παιδιά, απλώς η κυβέρνηση θέτει υπό πολιτική ομηρεία τους νέους και τις οικογένειές τους με μοναδικό σκοπό να υφαρπάξει τις ψήφους τους.

ΕΙΝΑΙ προφανές ότι ακόμη και το πιο καλόπιστο εκλογικό σώμα δεν μπορεί να είναι τόσο αφελές όσο το θεωρούν αυτοί που ευελπιστούν ότι θα κερδίσουν τις εκλογές με σύνθημα τη... «δρομολόγηση» της υλοποίησης των υποσχέσεων που είχαν δώσει πριν από τριάμισι χρόνια. Ο κ. Καραμανλής κάνει λάθος εάν νομίζει ότι το 2004 υπέγραψε με... αόρατη μελάνη το συμβόλαιό του με τον ελληνικό λαό και έτσι με τις ίδιες υποσχέσεις μπορεί να υφαρπάξει και δεύτερη φορά την ψήφο του.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ της ΝΔ δεν φαίνεται ότι επιθυμεί να απαλλαγεί από το σύνδρομο Μαυρογιαλούρου, που κατατρέχει διαχρονικά τη συντηρητική παράταξη. Αυτό που παραβλέπουν, όμως, είναι ότι μόνο ο κινηματογραφικός ήρωάς τους έκοψε και συνεχίζει να κόβει ακόμη εισιτήρια, προσφέροντας τις ίδιες υποσχέσεις...

ΕΘΝΟΣ

Αυγουστιάτικες παροχές

Η πόλη άδειασε πράγματι. Οι αυτόματοι τηλεφωνητές των εστιατορίων εύχονται καλό καλοκαίρι, τα free press κατέβασαν ρολά, το μετρό περνάει όποτε θέλει. Η Αθήνα κάνει διακοπές, ονειρεύεται κι εκείνη λίγες μέρες το χρόνο ότι είναι χωριό - απωθημένο κάθε πολύβουης πόλης. Τις τελευταίες μέρες ακούς τα βήματά σου στο πεζοδρόμιο και λίγο πιο βαθιά τον ήχο της σκέψης σου - κάτι αδιανόητο υπό φυσιολογικές συνθήκες. Μόνο δύο κατηγορίες πολιτών ξέμειναν: όσοι δεν πιστεύουν στις διακοπές και οι πραγματικά άποροι, αυτοί δηλαδή στους οποίους απευθύνεται η κυβέρνηση όταν εξαγγέλλει παροχές υπέρ των φτωχών. Οι θεόφτωχοι, ναι, είναι εδώ. Και αν έχουν τηλεόραση -αγαθό που δεν γνωρίζει τάξεις- τότε θα έχουν ήδη μάθει ότι θα γίνουν κατά 0,70 ευρώ πλουσιότεροι. Επικοινωνιακά η κυβέρνηση πέτυχε διάνα: απευθύνεται σε όσους υποθέτει ότι ακούνε. Απαυδισμένοι και απελπισμένοι.

Κατά τα άλλα, δεν μπορώ να φανταστώ ποιοι άκουσαν και εμπέδωσαν την κυβερνητική παροχολογία εκτός από την Εκκλησία που επωφελήθηκε και τους φτωχούς που ελπίζουν. Τα νέα των γνωστών και των φίλων φτάνουν μέσω κινητών από όλα τα μέρη της Ελλάδας και μεταδίδουν σκηνές ενός πολύ χαρακτηριστικού αυγουστιάτικου αυτισμού που αποκλείει κάθε έκφανση του μέλλοντος και ασχολείται με το εδώ και το τώρα. Τα ενδιαφέροντα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής: ενοικιάσεις δωματίων, ταβέρνες και η σωστή κλίση της ομπρέλας θαλάσσης. Οι εκλογές είναι θολό τοπίο. Ακριβώς όπως και η εργασία. Ακριβώς όπως και η καθημερινότητα.

Υπό αυτήν την έννοια η κυβερνητική παροχολογία απευθύνεται στον απόντα τηλεθεατή, συνεκδοχικά και στον απόντα πολίτη. Είναι μοιραίο: η τηλεόραση είναι η κοινοπολιτεία μας. Και η μοναδική έκφραση δημοκρατίας που μας έχει απομείνει είναι η «ενημέρωση». Το άδειο σαλόνι που θα υποδεχόταν φυσιολογικά τις προεκλογικές παροχές μαρτυρεί την ποιότητα της πολιτικής στιγμής: κενές εξαγγελίες σε πολίτες-φαντάσματα.

Αυτό που μας περιμένει όλους σε λίγες μέρες, η επιστροφή στην πραγματικότητα και στο προεκλογικό τοπίο, μοιάζει με κακεντρεχές αστείο. Οταν το κράτος είναι εδώ -ή επιχειρεί να πείσει πως είναι εδώ- οι πολίτες απουσιάζουν. Και όταν οι πολίτες επιστρέφουν, το κράτος απουσιάζει σε διακοπές διαρκείας. Η φιλευσπλαχνία της προεκλογικής περιόδου αποδεικνύει, εκ του αντιθέτου, πόσο σκληρός, ανήθικος και αδιάφορος μπορεί να είναι ο πολιτικός βίος στη συνέχεια. Οι διαδοχικ