Κι όχι μόνον δεν της επιτρέπεται καν να αποχαιρετήσει, κατά το εθιμοτυπικό, τους τοπικούς άρχοντες· αλλά έχασε και μερικές κουμπαριές που είχε κανονισμένες, ενώ στην πατρίδα δεν πρέπει να της επιφυλάσσουν και τη θερμότερη υποδοχή.
Όλα αυτά, βέβαια, όχι επειδή είχε «κόκκινες» πιστωτικές, ούτε επειδή έκανε δουλίτσες με τον Εξάρχου και πούλαγε τις ενεργειακές συμφωνίες σαν ζεστά ψωμιά, ούτε καν επειδή έταζε λαγούς με πετραχήλια, απειλούσε όποιον βρισκόταν στο διάβα της κι ήταν κακότροπη. Άλλωστε, οι καλοί τρόποι δεν είναι ίδιον του Τραμπ, καθ’ εικόνα και καθ' ομοίωση του οποίου πλάστηκε η πρώην πρέσβειρα· σε αντίθεση με το εμπορικό πνεύμα και τη δεινότητα στο επιχειρείν.
Το πρόβλημα είναι ότι μερικές δουλειές πρέπει να μένουν στη σκιά. Διότι σε αυτές τις περιπτώσεις, αποτελεσματικός σημαίνει και κρυψίνους. Όμως εδώ, κάτι το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της Γκίλφοϊλ, κάτι η κόντρα του πλανητάρχη με τον Μέρντοχ της WSJ, δεν ήθελε πολύ να γίνει η ζημιά και να βγουν τα στραβά στη φόρα. Κι όποιος συλλαμβάνεται με τη γίδα στην πλάτη μετατρέπεται αυτομάτως σε αποδιοπομπαίο τράγο, προς απόδειξιν ότι οι (πολιτικοί) του προϊστάμενοι δεν ανήκουν στην ίδια συνομοταξία και δεν έχουν απωλέσει κάθε ηθικό έρεισμα. Πάγια τακτική. Την έχουμε δει να εφαρμόζεται πολλάκις.
Κι η κυβέρνηση την έχει δει, οπότε τηρεί σιγήν ιχθύος, προτάσσοντας την υψηλή ποιότητα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, μέχρι να ξεχαστεί το ζήτημα. Πάλι καλά να λέμε που ο Τραμπ μας έστειλε εδώ μία άξια συνεργάτη του, η οποία, όπως αποδείχθηκε, ούτε μέχρι τον θυρωρό του Λευκού Οίκου δεν είχε πρόσβαση. Τόση αξία μας έδωσαν.
Η αλληλοεξόντωση των δεύτερων
Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, ο πόλεμος ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ καλά κρατεί. Η κατάσταση εμπίπτει σε μία περίπου αντιστροφή του «ο ένας κόβει, ο άλλος ράβει»· μία passive aggressive συνεργασία αλληλεξουδετέρωσης.
Κατά πάσα πιθανότητα, αμφότεροι θα προτιμούσαν να στοχεύουν μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλά η επιβίωση, ως γνωστόν, έρχεται πάντα πρώτη. Οπότε το πινκγ πονγκ συνεχίζεται: η υπόθεση Παπαδοπούλου – Κωνσταντόπουλου έδωσε τη θέση της στα περί Γκίλφοϊλ και στις υπαρξιακές διερωτήσεις του Θανάση Καρτερού. Και το άρθρο του ήρθε ως μάννα εξ ουρανού στη Χαριλάου Τρικούπη για να τη σώσει απ’ την αντιφεμινιστική λακκούβα που είχε πέσει.
Όπως ως θείο δώρο ήρθε και ο εντελώς περιττός κομπασμός του Αλέξη Τσίπρα ότι δεν έχει ποτέ συγκυβερνήσει με τη Δεξιά. Masterclass του το πώς να κάνεις την επίθεση να σου γυρίσει μπούμερανγκ.
Βέβαια – με κάποια δόση χιούμορ – είναι κι αποκαλυπτικό του πώς αντιλαμβάνεται ο Τσίπρας τον κάποτε κυβερνητικό του εταίρο. Ούτε καν τη ρετσινιά της Δεξιάς δεν μπορεί να του κολλήσει… Ο οποίος Καμμένος ειρήσθω εν παρόδω το έχει πάρει πολύ σοβαρά να μας σώσει απ’ τον Σαμαρά – ενώ σε κάποια άλλη παραβίαση της λογικής, ο Λαζόπουλος πήρε πολύ σοβαρά την εναλλακτική «Σαμαράς vs Μητσοτάκης».
Οι εγκληματογόνοι του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη
Υπάρχουν, λέει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αλλοδαποί που είναι «εγκληματογόνοι»· έρχονται, λέει, εδώ όχι για το μεροκάματο, αλλά για να κάνουν εγκλήματα και τώρα εμείς θα τους πετάξουμε έξω και θα ησυχάσουμε. Και δεν θα στοιβάζονται οι «φουκαράδες» (sic) στα διαμερίσματα του Αγίου Παντελεήμονα παρανόμως και θα ξενοιάσουν κι οι υπόλοιποι ένοικοι.
Κι επειδή πολλοί θα τείνουν ευήκοα ώτα, ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι πολεμικές ιαχές βγαίνουν απ’ το στόμα του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη που τη μισή του ζωή την έχει περάσει στην οδό Κανελλοπούλου στο Γουδί σταδιοδρομώντας στην πάταξη του εγκλήματος.
Ακόμη και για τους συμφωνούντες, αυτές οι προεκλογικές επιθετικές φανφάρες, ντυμένες με το ντεμέκ δημοκρατικό μανδύα των νομοθετικών πράξεων (aka τροπολογιών), θα έπρεπε να συνιστούν ομολογία αποτυχίας· όχι να το παινευόμαστε κιόλας.
Ήμουν κι εγώ εκεί
Μόνον ο Άδωνις Γεωργιάδης, με την παρρησία και τη φιλοϊσραηλινή διάθεση που οψίμως τον διακατέχει, παραδέχτηκε περιχαρής ότι πήγε στο κάλεσμα της Αθηναϊκής Λέσχης. Κι όπως άφησε να εννοηθεί, η συνέχεια στο Κοινοβούλιο… και δεν θα μας απογοητεύσει.
Αντιθέτως, ο λιγόψυχος συνάδελφός του Παύλος Χρηστίδης τον απογοήτευσε σφόδρα, αφού δίστασε να σηκώσει το βάρος του βουλευτικού του αξιώματος και περίπου μας είπε πως είδε φως και μπήκε· πήρε μια γεύση της σύναξης, δεν ενθουσιάστηκε, δεν μίλησε σε κανέναν, έκανε αναστροφή κι έφυγε.
Τουλάχιστον, πέρα από την ενδυνάμωση των ήδη στενών διμερών σχέσεων, η μάζωξη του Israel Allies Foundation μας άφησε με μερικές ακόμη σπαρταριστές ατάκες του υπουργού Υγείας (βλ. «βουλευτής είσαι, όχι σερβιτόρος») και με το κους-κους ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν αντάλλαξε ούτε βλέμμα με τους «γαλάζιους» του σουαρέ, πολλώ δε μάλλον με τα πρώην πουλέν του Γεωργιάδη και Πλεύρη.
Δεν βαριέσαι όμως; καλή καρδιά. Έχουν κι αυτοί τα δικά τους. Εξάλλου, όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, πολλά έχουν ακόμα να δουν τα μάτια μας.
