Κι επίσης: ούτε ο πρωθυπουργός εκβιάζεται και υποχωρεί μπροστά στις πιέσεις· ακόμα κι όταν αυτές προέρχονται από τη… βασιλική οικογένεια. Και βασικά από τη βασιλική αδερφή, η οποία και μεγάλη κοινοβουλευτική εμπειρία έχει και θέση στην παρούσα βουλή έχει και θέση στην παρούσα κυβέρνηση δεν έχει. Για να ακριβολογούμε, σε καμία κυβέρνηση της τελευταίας επταετίας.

Κι ωστόσο, η παντελής απαξίωση του κοινοβουλευτικού και υπουργικού παρελθόντος της Ντόρας Μπακογιάννη δεν ήταν αρκετή για να τη φιμώσει. Ούτε βέβαια και για να την εξαγριώσει μέχρις εσχάτων και να την αναγκάσει να παραγκωνίσει την αστική της ευπρέπεια, όπως συνέβη σε άλλους που δεν έχουν, άλλωστε, και το εμπόδιο των οικογενειακών δεσμών στη μέση.

Το καμάρι

Πάντως, τις ανησυχίες της περί αλαζόνων κι αμετροεπών φάνηκε να συμμερίζεται κι άλλο ένα μέλος τη ιδίας οικογενείας, με μεγάλη και λαμπρή πορεία στην τοπική αυτοδιοίκηση, που μας ενημέρωσε προσφάτως πως ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι αυτοί εκεί στην Πειραιώς κρυφό καμάρι.

Καμάρι, προφανώς, έχει κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους Υπουργούς του, που τους αφήνει αμολητούς να ξεστομίζουν ό,τι μπορεί – και δεν μπορεί – να φανταστεί ανθρώπινος νους. Και γιατί όχι; Αφού στο τέλος της ημέρας δικαιώνονται κιόλας.

Πράγμα που γενικώς ισχύει για όσους – δημοσιολογούντες, δημοσιογραφούντες ή ό,τι άλλο – έχουν κατορθώσει να βρίσκονται στα «σωστά» περιβάλλοντα. Μοναδικό πρόβλημα πως δεν παρέχεται καμία εγγύηση ότι δεν θα γίνει ποτέ η στραβή, μία στιγμή άκρως αποκαλυπτική του ότι η υπερβολική βεβαιότητα δεν υποκρύπτει σοφία, αλλά τρομακτική ρηχότητα· ενίοτε και βλάσφημη.

Τα καρφιά

Στο δια ταύτα, οι δυσκολίες αυτήν την εβδομάδα για την κυβέρνηση δεν ήταν λίγες. Και δεν ήταν κι όλες προβλέψιμες.

Για παράδειγμα, η διπλή βίντεο-επίθεση του Αντώνη Σαμαρά δεν ήταν απρόβλεπτη. Μπορεί να μην μας δίνει ακριβή ραντεβού για τα «χτυπήματά» του (πράγμα που τα κάνει ακόμη καλύτερα), αλλά κανείς δεν πέφτει απ’ τα σύννεφα. Επομένως, και κανείς δεν εντυπωσιάστηκε που το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου ήταν τόσο παραγωγικό.

Τόσο που τα βέλη του έφτασαν μέχρι την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (γνωστός τοις πάσι ο θαυμασμός της για τον Μητσοτάκη), τη Βουλγαρία και τη συμφωνία πολιτισμικής ανταλλαγής, αλλά και μέχρι εδώ πιο κοντά: τον πρώην «ποταμίσιο» Χάρη Θεοχάρη και την κυβέρνηση που την πήρε το ποτάμι και τη σήκωσε· και δεν σηκώνει πια και μπάζωμα…

Το οποίο «μπάζωμα» επίσης ηχεί περίεργα στο Μαξίμου. Κατά κύριο λόγο, συνωμοσιολογία. Αλλά τώρα που το είπε κι ο Άρειος Πάγος το πράγμα κάπως περιπλέκεται. Οπότε – για όσους έχουν ακόμη την ικανότητα του διαβάζειν – το βούλευμα παραπομπής Τριαντόπουλου και σια δεν ήχησε και εξαιρετικά ευχάριστα.

Μια φορά, ο πρώην Υπουργός δεν θα ριχτεί ξανά στη «μάχη» του σταυρού, αφού εξ ανάγκης θα προτιμήσει τη μάχη της Δικαιοσύνης και την προετοιμασία για το Ειδικό Δικαστήριο που τον περιμένει.

Στα καθόλου προβλέψιμα τώρα, η δήλωση του Άγγελου Συρίγου περί διπλής υποχώρησης στην Κάσο. Κατά πάσα πιθανότητα, και αυτό το συμβάν (της υποχώρησης καθαυτής) εμπίπτει στα ο κόσμος το ’χει τούμπανο, αλλά το Μαξίμου κρυφό καμάρι, οπότε καλό θα ήταν να μην το φανέρωνε ένας «γαλάζιος» βουλευτής· ακόμη κι υπό την «επιστημονική του ιδιότητα», όπως ειπώθηκε κατόπιν εορτής, μπας και μαζευτεί το πράγμα.

Επειδή, όμως, ο Συρίγος δεν ανήκει στη συνομοταξία των γκαφατζήδων – ήτοι δεν συνηθίζουν να του «ξεφεύγουν» διάφορα εν τη ρήμη του λόγου – το πρόσφατο «ατύχημά» του δεν πέρασε κι απαρατήρητο. Ούτως ή άλλως, ο καθηγητής δεν θα ήταν – στα μάτια πολλών – μία παράταιρη προσθήκη στο κόμμα Σαμαρά κι οι συνειρμοί λένε ότι στην Α’ Αθήνας, όπου εκλέγεται, έχουν κατά καιρούς σφαγιαστεί ουκ ολίγοι· κι ο ίδιος την τελευταία φορά δεν σημείωσε θεαματικά σκορ. Οπότε, γιατί να μην πέσει μια «γέφυρα» και βλέπουμε;

Τα κρυφά

Κι αφού είμαστε στις ερωτήσεις, μία ακόμη αναπάντητη έχει να κάνει και με τη δράση της πρέσβεως των ΗΠΑ εν Αθήναις. Τα έργα και ημέραι της Κίμπερλι Γκιλφόιλ θέλουν να διερευνήσουν, σύμφωνα με δεύτερο δημοσίευμα της WSJ, οι Δημοκρατικοί, τη στιγμή που εμείς εδώ δεν δείχνουμε, κατά τα φαινόμενα, το ίδιο ενδιαφέρον. Εκτός κι αν τα έχουμε λυμένα…

Πάντως, ο Παύλος Μαρινάκης διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν απειλούμεθα από τίποτα κι από κανέναν, ο Σταύρος Παπασταύρου, που ήταν παρών στο επίμαχο δείπνο, δεν τα διαρρηγνύει, αλλά επανέλαβε πάνω-κάτω τα ίδια· παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν ήταν ιδιαιτέρως επεξηγηματικός, άρα και ιδιαιτέρως πειστικός.

Κι ούτε, βέβαια, οι φιοριτούρες για τις «πιο στενές και σταθερές από ποτέ» ελληνοαμερικανικές σχέσεις λένε τίποτα· ούτε οι φανφάρες για τον σκληρό αγώνα της κυβέρνησης «για την ενεργειακή και γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας και την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος» (Μαρινάκης, briefing, 28/9).

Τα φανερά

Οπότε, ας ασχοληθούμε προς το παρόν με τα πιο… πρακτικά και καθημερινά. Όπως η ακρίβεια, που είναι βαριά κι ασήκωτη – αλλά το Υπουργείο Ανάπτυξης είδε «αρνητικό πληθωρισμό στα τρόφιμα». Ή όπως οι άκρως ανακουφιστικές παρεμβάσεις που ανακοινώθηκαν στο Υπουργικό για τα καύσιμα και τη ρύθμιση χρεών.

Ή τέλος πάντων ας ασχοληθούμε με το πώς θα καίμε λιγότερο τώρα που είναι κι ο χειμώνας προ των πυλών, για να μην πάνε χαμένες κι οι ευγενείς παραινέσεις της Κομισιόν. Άσε που με μία μίνι εξοικονόμηση και με το θεριό του πληθωρισμού θα παλέψουμε καλύτερα και το κυκλοφοριακό θα αντιμετωπιστεί ριζικά.