Υπόδειγμα συμμάχου η Ελλάδα, κατά τον Αμερικανό ΥΠΕΞ και μαζί η ωραιότερη καρτ ποστάλ για το πολιτικό του αύριο· ίσα βάρκα ίσα νερά που λένε. Και τέσσερα δισ. λιγότερα στον κρατικό κουμπαρά για τους εξοπλισμούς που έχουν καταστεί πια είδος πρώτης ανάγκης. Τουλάχιστον δεν έφυγε μ’ άδεια χέρια. Άλλωστε – μιας κι έχουμε εισαχθεί σε περιβάλλοντα αρχαιοπρέπειας – το επιβάλλουν κι οι αξίες της φιλοξενίας: μεγάλη ασέβεια ο ξένος να φύγει άδωρος· και το δώρο με δώρο «ξεπληρώνεται» όταν το φέρουν έτσι οι συνθήκες κι οι ρόλοι αντιστραφούν. Αλλά, στα καθ’ ημάς, ας ξεχάσουμε το δεύτερο σκέλος.

Προς το παρόν το δώρο που έστειλε ο κυβερνήτης της Γης της Επαγγελίας στην άλλη άκρη του πλανήτη, προσπαθώντας να ξεφορτωθεί ένα από τα προβλήματά του, μας έχει στοιχίσει κατιτίς παραπάνω. Κι εκτός αυτού, αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά πως όσο μακριά κι αν τρέξεις απ’ τις σκοτούρες σου, αυτές σε ακολουθούν και θα σε βρουν όπου κι αν είσαι.

Εν προκειμένω, οι σκοτούρες του Τραμπ του γύρισαν πίσω, αφού η «πάντα πολύ ευγενική» Κίμπερλι Γκιλφόιλ ακούγεται πως – εκτός από εξαιρετικά φίλεργη και καπάτσα στις ενεργειακές συμφωνίες – έχει και παραφουσκωμένες πιστωτικές, τις οποίες αναζητούσε μανιωδώς τρόπο να αποπληρώσει. Ο πλανητάρχης βρήκε το συμβάν «πολύ δυσάρεστο» και καθόλου αρμόζον με την ιδιότητά της· ο Μάρκο Ρούμπιο αρχικά το θεώρησε και αυτό fake news, αλλά στην πορεία μάλλον το πίστεψε και σκέφτεται πώς στείλει την πρέσβειρα σ' άλλη γη, σ' άλλα μέρη· ο Τζέι Ντι Βανς μέτρησε τα λόγια του χωρίς να σηκώσει εντελώς το γάντι· κι οι Δημοκρατικοί έχουν αρχίσει να ψαχουλεύουν.

Οι απόντες κι οι μπηχτές

Όμως δεν έχουν μόνο αυτοί προβλήματα… Εσωτερικές φουρτούνες έχει και η ΝΔ, όπως φάνηκε πάλι μετά τους εορτασμούς για τα γενέθλια του κόμματος, από τους οποίους κάποιοι έλειψαν και δε γλύτωσαν τον σχολιασμό.

Κι εδώ παίχτηκε το εξής ενδιαφέρον γαϊτανάκι:

- Ο Άδωνις Γεωργιάδης φρόντισε να περιποιηθεί τον Νίκο Δένδια, που είχε «σημαντικές υπουργικές υποχρεώσεις», κι απουσίαζε· λες κι ο πιο πολυπράγμων υπουργός της μεταπολίτευσης δεν είχε.

- Ο Νίκος Δένδιας είχε ήδη πετάξει μερικά «καρφιά» για τους «κεντρώους» του κόμματος – ας πούμε τον φιλόδοξο κι επίδοξο διεκδικητή του θρόνου Κυριάκο Πιερρακάκη – υπενθυμίζοντάς μας πως ο ίδιος Δεξιός γεννήθηκε και Δεξιός θα πεθάνει· κι είχε αφήσει και μερικά υπονοούμενα για τον Υπουργό Υγείας, σχετικά με το πόσο καλά κάνει ο καθείς τη δουλειά του.

- Κι ο πρωθυπουργός δικαιολόγησε από τα ερτζιανά μόνο έναν απ’ τους απόντες, τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος – λέει – τον είχε ενημερώσει ότι έτρεχαν σοβαρές υποθέσεις στις Βρυξέλλες και δεν μπορούσε να τις αφήσει για τα γλεντοκόπια.

Απ’ την άλλη, θα μου πεις, και ποιον να δικαιολογήσει; Τον Αντώνη Σαμαρά που δεν χάνει ευκαιρία να του θυμίζει πόσο λίγος και διαπλεκόμενος είναι; Ή τον Κώστα Καραμανλή που – μετά τη μακρά απουσία του – έχει πιάσει την κριτική επί της εξωτερικής πολιτικής; Για τον Νίκο Δένδια δεν ανοίγει καν ζήτημα· ολόκληρο υπουργείο του έδωσε, αρκεί.

Ο πήχυς

Και θα συνεχίσει να αρκεί αν όλα πάνε κατ’ ευχήν κι ο Μητσοτάκης καταφέρει να καβαλήσει, έστω και οριακά, το 25%. Δεν το λες και φιλόδοξο, αλλά σε αυτό το διψήφιο συνοψίζεται η απόπειρα του πρωθυπουργού να βάλει φρένο στα σενάρια που τον θέλουν να χάνει το τιμόνι «εν κινήσει».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, άραγε, στο πόσο το βλέπει;

Προφανώς, αυτό δεν πρόκειται να απαντηθεί σύντομα. Εξάλλου, το ΠΑΣΟΚ (θέλει να λέει ότι) στοχεύει ακόμη στην πρωτιά. Κι έπειτα, όλα εξαρτώνται – όπως δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν στελέχη του κόμματος – από τους συσχετισμούς, τα ποσοστά του Τσίπρα, το ποιος θα έρθει τελικά δεύτερος και τα σχετικά.

Πολιτικές αντιπαραθέσεις και ηρεμιστικά

Απλώς, δεν θα ήταν αμελητέο αν προσελάμβαναν κάποιον εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη για ταχύρρυθμα σεμινάρια του πόσο ευρύς (δεν) είναι πια ο όρος «πολιτική αντιπαράθεση»· γιατί τα πράγματα έχουν στενέψει κι ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος που ήταν ανενημέρωτος εγκλωβίστηκε. Εκτός κι αν θεωρούσε την Άννα Παπαδοπούλου τόσο πολύτιμη συνοδοιπόρο και του έπεσε τόσο βαρύ κι ασήκωτο το φευγιό της. Κι η απόρριψη δεν είναι εύκολη υπόθεση· δύσκολα καταπίνεται, ακόμη δυσκολότερα χωνεύεται.

Σαν τα ηρεμιστικά που του συνέστησε η ΕΛΑΣίτισσα να καταπιεί με τις χούφτες μπας και στρώσει… άλλη μία πετυχημένη ατάκα της ίδια βραδιάς.

Τέλος πάντων, με λίγη προσπάθεια όλα γίνονται. Κι όπως και να ’χει, δεν θα ξεμείνουμε. Θα έχουμε πάντα τον Βαγγέλη Βενιζέλο που θυμάται περσινά ξινά σταφύλια και μας τα σερβίρει κάθε εξάμηνο για φρέσκα. Κι ας μην ενδιαφέρει πια κανέναν το ζήτημα, κι ας λιγοστεύουν τόσο οι θιγμένοι όσο κι οι επαινούντες, κι ας καταφέρνει να μας απασχολεί για κάνα εικοσιτετράωρο το πολύ. Όλοι, άλλωστε, έχουν δικαίωμα τις αταβιστικές κρίσεις.

Οι νεοφερμένοι

Απ’ την άλλη, είχε και καλά η εβδομάδα για το Κίνημα, αφού η διεύρυνση δεν σταματά. Και με μια χειραψία κι ένα «καλώς ήρθες ναύαρχε» οι πόρτες της Χαριλάου Τρικούπη άνοιξαν πάλι, για να υποδεχτούν τον ναύαρχο ε.α. Ευάγγελο Αποστολάκη, ο οποίος βρήκε στο ΠΑΣΟΚ το ύστατο καταφύγιο. Κατά κυριολεξία, αφού «συνελήφθη» να ομολογεί πως δεν τον παίρνει να μην εκλεγεί κι ούτε λίγο ούτε πολύ αποφάσισε να εναποθέσει όλες τις ελπίδες του στον Νίκο Ανδρουλάκη και να καβαλήσει το «πράσινο» άρμα με μοναδικό στόχο τη νίκη.

Τα καλύτερα ας ευχηθούμε... και σ' εκείνον και σ' εμάς.