Πάντως σήμερα η ελληνική κυβέρνηση επανέρχεται και με διαρροή «non paper” δηλώνει πως παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην αναζήτηση αμοιβαία επωφελούς λύσης με τους ευρωπαίους εταίρους, μέσω της συνέχισης των διαπραγματεύσεων. Τη θέση αυτή υποστηρίζουν κυβερνητικές πηγές διαβεβαιώνοντας ότι η διαμόρφωση μιας τέτοιας λύσης είναι απολύτως εφικτή, ενώ την ίδια στιγμή υπογραμμίζουν, ότι «η ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται να δεχτεί τελεσίγραφα. Είναι αποφασισμένη να τιμήσει τη λαϊκή εντολή και την ιστορία της δημοκρατίας στην Ευρώπη».
Ο κ. Τσίπρας δηλώνει πρόθυμος να ενημερώσει ατομικά όποιον πολιτικό αρχηγό το επιθυμεί, απορρίπτοντας μια σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Παράλληλα επιμένει στην άποψη ότι το Μνημόνιο έχει προκαλέσει ανθρωπιστική κρίση κι έχει οδηγήσει την οικονομία σε πλήρες αδιέξοδο καθώς και ότι τον άμεσο τερματισμό του δεν τον υπαγορεύει μόνο το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά η ίδια η κοινή λογική.
Κυβερνητικοί παράγοντες έδωσαν στην δημοσιότητα σε αντιδιαστολή, σημεία των προτάσεων Ντάϊσελμπλουμ που «δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά», αλλά και του «κειμένου» που, όπως τονίζουν, «θα αποτελούσε τη βάση συζήτησης στο Eurogroup, και στο οποίο η ελληνική πλευρά ήταν καταρχήν θετική, διότι υπήρχαν προωθητικά σημεία».
Στο κείμενο του επικεφαλής του Eurogroup εμφάνισε στη συνεδρίαση περιείχε σύμφωνα με την ελληνική κυβέρνηση τουλάχιστον τα εξής μη αποδεκτά σημεία:
** «Οι ελληνικές αρχές κατέστησαν σαφές ότι σκοπεύουν να ολοκληρώσουν επιτυχώς το πρόγραμμα λαμβάνοντας υπ' όψιν τα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης.
** Οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν την σταθερή τους δέσμευση να απέχουν από κάθε μονομερή δράση ή ενέργεια και θα εργαστούν, σε στενή συμφωνία με τους Ευρωπαίους και διεθνείς εταίρους, ιδιαίτερα στον τομέα της φορολογικής πολιτικής, των ιδιωτικοποιήσεων, των μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασία, στον οικονομικό τομέα και στο συνταξιοδοτικό.
** Σε αυτή τη βάση οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν την πρόθεσή τους να ζητήσουν 6μηνη τεχνική παράταση του τρέχοντος προγράμματος σαν ένα μεταβατικό βήμα.
Αντίθετα το κείμενο το οποίο σύμφωνα με την Αθήνα θα αποτελούσε τη βάση της συζήτησης είχε τα εξής θετικά σημεία:
** Η ελληνική κυβέρνηση (…) ανακοίνωσε την πρόθεσή της να λάβει έκτακτες δράσεις για να διασφαλίσει ένα δικαιότερο και αποτελεσματικότερο φορολογικό σύστημα και να περιορίσει την ανθρωπιστική κρίση.
** Μέτρα για τον περιορισμό του βάρους του χρέους και για να επιτευχθεί μια περαιτέρω βιώσιμη μείωση της ελληνικής αναλογίας χρέους ανά ΑΕΠ πρέπει να υπολογιστούν παράλληλα με τις δεσμεύσεις του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012.
** Τα παραπάνω σχηματίζουν μια βάση για μια επέκταση της τρέχουσας δανειακής σύμβασης, που θα μπορούσε να λάβει τη μορφή ενός [τετράμηνου] ενδιάμεσου προγράμματος, ως μεταβατικό στάδιο προς ένα νέο σύμφωνο για την ανάπτυξη για την Ελλάδα, που θα εξαχθεί και ολοκληρωθεί σε αυτή την περίοδο.
Σε άτυπες θέσεις που διακινούν κυβερνητικές πηγές, σημειώνουν με έμφαση ότι «πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις επισημάνσεις του νομπελίστα οικονομολόγο Πολ Κρούγκμαν ο οποίος μεταξύ άλλων γράφει στους New York Times της Τρίτης και τα εξής:
«Στην παρούσα χρονική συγκυρία είναι κρίσιμης σημασίας για τους ηγέτες της Ευρώπης να φέρουν στη μνήμη τους τη σωστή ιστορία. Εάν δεν το πράξουν το ευρωπαϊκό σχέδιο για την ειρήνη και τη δημοκρατία μέσω της ευημερίας δεν θα επιβιώσει (…) Όσον αφορά την καταβολή των αποζημιώσεων από τη νεοϊδρυθείσα Γερμανική Δημοκρατία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή αντιμετωπίζονταν τότε όχι ως ένας εν δυνάμει εταίρος, αλλά ως ένας ηττημένος εχθρός από τον οποίο υπήρχε η απαίτηση να αποκαταστήσει τις πολεμικές ζημιές που υπέστησαν οι σύμμαχοι (…) Η απαίτηση των δανειστών για την πλήρη αποπληρωμή των χρεών τους από κατεστραμμένες από την ύφεση οικονομίες (το ελληνικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 26% από το 2007 ως το 2013, ενώ αντίστοιχα το γερμανικό είχε μειωθεί κατά 29% από το 1913 ως το 1919), καταστρέφουν την οικονομία των χωρών αυτών (…) Η επίτευξη μεγαλύτερων πρωτογενών πλεονασμάτων από την Ελλάδα θα την οδηγούσε σε βαθειά ύφεση. Για να επιτύχει επιπλέον αύξηση του πλεονάσματος αυτού κατά 3%, θα κοστίσει στην οικονομία της χώρας όχι 3%, αλλά 8% του ΑΕΠ».