Η πρωινή κουβεντούλα με καφέ κάτω από έναν δροσερό πλάτανο καταλήγει πως τέτοιο πρόσωπο δεν διαφαίνεται μέχρι στιγμής στον ορίζοντα και στις επόμενες εκλογές θα πάμε με τα γνωστά.

Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως άτομο που μπροστά στην κάλπη μπορεί να κινηθεί από το ΚΚΕ μέχρι τον... ΛΑΟΣ, συμφωνεί με πολλές απόψεις του Μητσοτάκη (του Επίτιμου), στις τελευταίες ευρωεκλογές ψήφισε τον Στέφανο Μάνο, οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν του φαίνεται ότι διαθέτουν σοβαρή εκπροσώπηση, η Ν.Δ. (την οποία στήριξε) τον απογοήτευσε βαθύτατα λόγω του συνδυασμού ανικανότητας- διαφθοράς, ο Συνασπισμός «έχασε την ταυτότητά του», ενώ το ΠΑΣΟΚ ακόμα δεν τον έχει κερδίσει «100%». Α, ο ίδιος έχει εκτιμήσει πολύ τον Κώστα Σημίτη ως πρωθυπουργό (αλλά αυτό το δηλώνει περισσότερο ως αυτοκριτική εκ των υστέρων).

Δεν ξέρω αν το παραπάνω (καθ΄ όλα υπαρκτό σας διαβεβαιώ)

πρόσωπο που έχει ένα μικρομεσαίο εισόδημα στον ιδιωτικό τομέα, ζει στην επαρχία και έχει τέσσερα παιδιά, είναι ικανό να τρελάνει κάθε δημοσκόπο με τη συχνότητα αλλαγής των κομματικών του προτιμήσεων.

Όμως υποψιάζομαι πως σχεδόν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της κρίσιμης μάζας που θα δώσει τη νίκη στις επόμενες εκλογές. Η κρισιμότητα αφορά κυρίως τον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης που βρίσκεται μια ανάσα από την αυτοδυναμία, ένα βήμα λίγο πριν μετατρέψει το ανοδικό ρεύμα που τη διατρέχει σε άνεμο νίκης.

Το επόμενο διάστημα είναι μια χρυσή ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου όχι απλά να παγιώσει την πρωτοκαθεδρία του αλλά να δώσει ελπίδα σε ένα δυναμικό και σκεπτόμενο κομμάτι πολιτών που δεν ζητούν ούτε μια θέση στο Δημόσιο ούτε συνηθίζουν να λαδώνουν για να κάνουν τη δουλειά τους. Ένα κομμάτι πολιτών που ζητάει αξιοκρατία, ίσες ευκαιρίες, ρεαλισμό, δράση, αποτελεσματικότητα και σοβαρότητα στην οικονομία, την παιδεία και την υγεία.

Της Μαρίας Νταλιάνη

Τα Νέα