Η ενεργειακή κρίση στέλνει ένα τσουνάμι πληθωρισμού σε όλες τις χώρες, οδηγεί σε κλείσιμο βιομηχανίες, πτωχεύει νοικοκυριά σε όλον τον κόσμο. Οι εμπορικοί δρόμοι και οι διεθνείς εμπορικές σχέσεις καταργούνται. Οι καταστροφές στις υποδομές πρώτων υλών και βασικών προϊόντων, όπως είναι τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα, απειλούν με επισιτιστική κρίση πληθυσμούς ολόκληρους.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη καλπάζει και οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να θέσουν όρους στην εξέλιξη της. Οι κοινωνικές αλλαγές που θα φέρει είναι κολοσσιαίες.
Αυτά εκτός Ελλάδος. Η Ελλάδα έχει τα δικά της επιπλέον προβλήματα. Το πολιτικό σύστημα βράζει, ουσιαστικά έχουμε μόνο ένα συμπαγές και ισχυρό κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταφέρει ακόμη να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Από εκεί και πέρα έχουμε την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, την Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, τη Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου, τη Νίκη του Δημήτρη Νατσιού, τους Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη, το Μέρα25 του Γιάνη Βαρουφάκη και περιμένουμε και τον Αντώνη Σαμαρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαερώνεται, η Νέα Αριστερά διαλύθηκε, όλοι ψάχνονται για το πού θα πάνε, αν πάνε κάπου. Και υπάρχει πάντα, βέβαια, το δογματικό και ακλόνητο ΚΚΕ.
Μέχρι στιγμής, οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν δυνατότητες εκλογής αυτοδύναμης κυβέρνησης και τα κόμματα δεν δείχνουν διάθεση συνεργασίας μεταξύ τους.
Φυσικά, ακόμη δεν ξέρουμε πότε θα γίνουν οι εκλογές. Δεν ξέρουμε αν ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιμείνει να εξαντλήσει την τετραετία και να πάει σε εκλογές την άνοιξη του 2027 ή θα τις επισπεύσει για το φθινόπωρο του 2026.
Τι ξέρουμε;
Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι το χάος, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό της χώρας, δεν θα τακτοποιηθεί σύντομα. Καλό καλοκαίρι, λοιπόν, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτό το σκηνικό, οπότε ας κάνουμε καμιά βουτιά και… ραντεβού τον Σεπτέμβρη.
