Από το «Μητσοτάκης ή χάος», που έπεσε στα χέρια της αντιπολίτευσης κι έγινε ανάρπαστο για την αλαζονική του εσάνς, στο «Μητσοτάκης ή Ερντογάν» δια χειρός Γιώργου Φλωρίδη, που όσο περνάει ο καιρός ακονίζει επικίνδυνα την ευρηματικότητά του, κι από ’κει στο «ή εμείς ή κανείς» που μόνον ο Αλέξης Τσίπρας είχε το... τσαγανό να εκφέρει νέτα σκέτα ως πραγματικό δίλημμα· κι ας μην είναι ο μόνος που το σκέφτεται. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, άλλωστε.

Το εντόπισε κι ο Παύλος Μαρινάκης και το σημείωσε, παραπέμποντας στο διχαστικό παρελθόν Τσίπρα. Κι έχουμε πια εκτραπεί για τα καλά στο «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης» (κι όπου νοικοκύρης όχι ο Τσίπρας) ή στην καλύτερη στο «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα».

«Ύβρις φυτεύει τύραννον»

Του Σοφοκλή είναι αυτό – κάπως πιο εκλεπτυσμένο απ’ τα προηγούμενα θυμόσοφα. Απ’ τον Οιδίποδα· που βέβαια, ακόμη κι όταν καβάλησε το καλάμι για τα καλά, παρέμεινε πόρρω χαρισματικότερος από όποιους κι αν εννοεί η Ντόρα Μπακογιάννη, μιλώντας για «υπουργούς του Μητσοτάκη που έχουν κουράσει».

Πάντως, δεν παρέλειψε να πετάξει διακριτικά το γάντι στους αρμόδιους («τέτοια φαινόμενα πρέπει να κοπούν άμεσα»), ούτε παρέλειψε να επανέλθει μία ημέρα αργότερα, υπενθυμίζοντας στον «στενοχωρημένο Νεοδημοκράτη» ότι δεν τον σκέφτεται μόνον ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά έχει μείνει και κάποιος εντός κόμματος που «θέλει να τον ακούσει και να τον αγκαλιάσει».

Γενικά – γνωστό απ’ τα σχολικά μας χρόνια και αυτό –, όποιος έχει τη μύγα σπεύδει να μιλήσει πρώτος. Στην παρούσα φάση, πρώτοι και καλύτεροι τοποθετήθηκαν οι Άδωνις Γεωργιάδης και Μάκης Βορίδης, που μας διαβεβαίωσαν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα επί του θέματος.

Και πάλι καλά που η συζήτηση έμεινε εκεί και δεν βρέθηκε η Μπακογιάννη απολογούμενη μήπως και κρυφοκαπνίζει κάνα μπάφο πριν βγει στις εκπομπές και δεν μπορεί μετά να μαζέψει το στόμα της…

«Απατεώνες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν»

Είπε προσφάτως ο Υπουργός Υγείας – και ξαφνικά η παραδοχή αυτή μοιάζει η πιο light των τελευταίων ημερών. Στο κάτω-κάτω, ένας Υπουργός οφείλει να έχει και διαπιστωτική διάθεση, πριν αναλάβει δράση. Κι εξάλλου, ενδεχομένως εν τινί μέτρω να έχει και ιδία πείρα περί απατεωνίας.

Όπως και να ’χει – και χωρίς να κάνουμε εδώ δίκη προθέσεων – είναι γνωστό πια ότι το μεσογειακό του ταπεραμέντο, η βαλκάνια αυθορμησία του και το πηγαίο του χιούμορ ενίοτε τον κυριεύουν πριν προλάβει να βουτήξει τη γλώσσα στο μυαλό.

«Τρικυμία εν κρανίω» που είπε κι η Μαρία Καρυστιανού, ετοιμάζοντας τα μπαγκάζια της για να μεταναστεύσει σε περίπτωση που δεν δει τη Βουλή ούτε με το κιάλι. Κι ας αγαπάει πολύ αυτόν τον τόπο…

Ο χαρίεις που έγινε cancel

Μία επίσης ιδιάζουσα περίπτωση είναι κι ο Νικόλας Φαραντούρης, το κεφαλλονίτικο μπρίο του οποίου φαίνεται πως δεν τα πάει καλά με το γυαλί που «καταπίνει» τον παιγνιώδη σαρκασμό του κι αναδεικνύει μόνον μία ρηχή και πικρή ειρωνεία ή – ακόμη χειρότερα – απόπειρα αυτής.

Γεγονός που προσφάτως δεν εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως ούτε κι απ’ τις συναγωνίστριές του Ντόρα Γιαννακοπούλου και Ράνια Θρασκιά, οι οποίες τον δίκασαν για σεξισμό, συντασσόμενες με την Αλεξάνδρα Σκούδου. Και εντάξει, οι εσωκομματικοί ανταγωνισμοί είναι μέσα στο παιχνίδι, όπως κι η προσωπική πολιτική ατζέντα και η τέρψη του εκάστοτε – προσωπικού και πάλι – ακροατηρίου. Κι άλλωστε, ο φεμινισμός είναι γερό χαρτί και πουλάει σαν ζεστό ψωμί.

Οπότε σε απόσταση ασφαλείας απ’ όλα αυτά: ο Φαραντούρης μπορεί να γίνει τρομερά γραφικός, όπως σχεδόν όλοι· μπορεί να χάσει τη μπάλα πάνω στην αντιπολιτευτική του έξαρση, όπως σχεδόν όλοι· μπορεί να γίνει ακόμη και προσβλητικός, όπως σχεδόν όλοι. Όπως κι η Αλεξάνδρα Σδούκου που του έδωσε την πάσα, εκμεταλλευόμενη τη γνωστή ρετσινιά του «γυρολόγου» που τον ακολουθεί. Οπότε, μία της και μία του. Ας χαριεντίζονται προσεκτικότερα στο εξής, για να γλυτώνουν τέτοιες κακοτοπιές.

Ο αδιάβαστος και η Αριστερή συμφιλίωση

Πάντως, φαίνεται ότι οι επτανήσιοι το είχαν με τις γκάφες αυτήν την εβδομάδα, αφού ο Κερκυραίος του ΠΑΣΟΚ, Αλέξανδρος Αυλωνίτης, πιάστηκε ελαφρώς αδιάβαστος κι έτρεχε μετά να τα μαζέψει.

Εκτός αν δεν είναι ζήτημα γεωγραφικής, αλλά πολιτικής, καταγωγής· αν στον ΣΥΡΙΖΑ τους είχαν λίγο λάσκα και πρέπει τώρα να ξε-μάθουν και να ξαναμάθουν απ’ την αρχή πώς παίζεται το παιχνίδι με τις κομματικές γραμμές.

Πάντως, απ’ τη Χαριλάου Τρικούπη λένε ότι η συζήτηση περί «ελληνικού Επινέ» και αριστερής συνεννόησης είναι ακόμη πρόωρη. «Να γίνουν οι εκλογές και βλέπουμε» είναι το μότο, με την ελπίδα πάντα (σχεδόν βεβαιότητα για μερικούς) πως το ΠΑΣΟΚ θα έρθει δεύτερο, πάνω απ’ τον Τσίπρα, και θα μπορέσει να «επιβάλει» τις προγραμματικές συγκλίσεις που επιθυμεί.

Η πρέσβειρα που ρίχνει κυβερνήσεις

Στα φρέσκα κουλούρια, δεν έχει περάσει απαρατήρητο (αν και πολλοί θα ήθελαν) το δημοσίευμα της WSJ για τις «δουλειές» Γκιλφόιλ – Aktor με ενδιάμεσο τον λομπίστα Χρήστο Μαραφάτσο, και για τις ευγενείς υπομνήσεις της πρέσβειρας στον Υπουργό Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου πως η χώρα της ρίχνει κυβερνήσεις εάν χρειαστεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα είναι υπ’ ατμόν, έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση, ζητώντας εξηγήσεις απ’ την κυβέρνηση και η ΝΔ προς το παρόν τηρεί σιγή ιχθύος.

Οπότε, από βδομάδα, περιμένουμε τα σπουδαία…