Οι δημοσκοπήσεις – θα πει κανείς – δεν είναι κι άσχημες. Και πράγματι, δεν είναι καθόλου άσχημες, αφού τα «γαλάζια» κουκιά βγαίνουν πέριξ του 30% (στην πιο αισιόδοξη βερσιόν της Marc στο 31%) και σχεδόν τρεις στους δέκα (27,8%) καίγονται να δουν αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ για μία ακόμη τετραετία.
Αφηγήματα και ψευδαισθήσεις
Βέβαια, οι τρεις στους δέκα δεν είναι και σπουδαίο ποσοστό. Αλλά εν συγκρίσει με άλλους τρεις στους δέκα (27,1%) που προτιμούν συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ και λοιπών μικρών Αριστερών, το λες κι ενθαρρυντικό. Άλλωστε, κάτι τέτοια κάνουν και το αφήγημα Μητσοτάκη περί «μόνης ρεαλιστικής πρότασης κυβέρνησης» να μην ακούγεται εντελώς ανεδαφικό. Σε αντίθεση, ας πούμε, με την «καραμέλα» του ΠΑΣΟΚ περί πρωτιάς που έχει λιώσει εδώ και μήνες, αλλά στη Χαριλάου Τρικούπη συνεχίζουν να τη μασουλάνε λες κι είναι ακόμη νόστιμη.
Παρ’ όλα αυτά, κάτι κατάφερε η σοβαρή εμφάνιση Ανδρουλάκη στο Βελλίδειο – παρότι οι δημοσκόποι έπιασαν πολλούς «αδιάβαστους» που δεν μπήκαν στον κόπο ν’ ανοίξουν την τηλεόρασή τους – και το ΠΑΣΟΚ κάτι «τσίμπησε». Ούτε για «ζήτω» δεν φτάνει προς το παρόν, αλλά τα καλά νέα είναι πως μείωσε την απόσταση από Τσίπρα γύρω στο 5%, άρα υπάρχει ελπίδα οι ευγενείς πόθοι για τη δεύτερη θέση να αποκτήσουν και πραγματικό έρεισμα.
Ίσως το αφήγημα πως όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές η ΕΛΑΣ θα βαλτώνει και το ΠΑΣΟΚ θα πάρει απότομα τα πάνω του, να είναι απλώς παραμυθία για να συνεχίσουν εκεί στα Εξάρχεια να παλεύουν με το θεριό. Στην πραγματικότητα, ούτε εντελώς παραληρηματικό ακούγεται, ούτε βέβαια και περίπατος στο πάρκο μία Κυριακή με αιθρία.
Παρασκηνιακές ίντριγκες
Κι άλλωστε πολλά κρίνονται και απ’ τις εσωκομματικές τους έριδες. Γιατί καλό να παίρνουν τις ρούγες για να κάνουν γνωστό το πρόγραμμά τους (βλέπε την εκστρατεία που ετοιμάζει ο φιλόδοξος και φέρελπις Μανώλης Χριστοδουλάκης στην Ανατολική Αττική), καλές κι οι διευρύνσεις, αλλά αν βγουν πάλι τα μαχαίρια, τζίφος. Παράδειγμα: οι πρόσφατες δηλώσεις Πάνα ίσως να μην τους είναι και εξαιρετικά ωφέλιμες.
Τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο υποπτεύθηκαν μερικοί πίσω απ’ την απρόσμενη παρρησία του βουλευτή Χαλκιδικής· τον δολοπλόκο Τσίπρα υποπτεύθηκαν κάποιοι άλλοι πίσω απ’ το «κλέψιμο» της Ρόζας Βρεττού και τη φαρμακερή επιστολή της προς Ανδρουλάκη μέρες με χαρμόσυνες δημοσκοπικές ειδήσεις για το ΠΑΣΟΚ και νερόβραστες για την ΕΛΑΣ.
Και γιατί όχι; Καλή ίντριγκα ακούγεται· την «αγοράζουμε» μέχρι να έρθουν πιο σπαρταριστά νέα.
Μαζώξεις και αποσυνάγωγοι
Σε άλλα κους κους, ο Αντώνης Σαμαράς τραπέζωσε (ή αλληλοτραπεζώθηκαν, δεν ξέρουμε) τρεις επιφανείς δικηγόρους εκ των οποίων ο ένας (Θέμης Σοφός) πάει με τα χίλια στο νέο κόμμα, ο άλλος (Θεόδωρος Μαντάς) φλερτάρει με ΕΛΑΣ κι ο τρίτος (Δημήτρης Βερβεσός) λέει πως πλην ΔΣΑ δεν έχει άλλες φιλοδοξίες – μόνον καλούς φίλους.
Τι κρίμα που δεν είναι όλοι οι νομικοί του τόπου ευπρόσδεκτοι σε τέτοιες φιλικές μαζώξεις… Η γνωστή ποινικολόγος Βάσω Πανταζή, λόγου χάρη, μετά την εμπλοκή της με τον Κασιδιάρη (που έρχεται φορτσάτος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους) μάλλον δεν θα πρέπει να περιμένει προσκλήσεις σε σουαρέ πολιτικής ζύμωσης. Εκτός κι αν οι «αγωνιστές» φτιάξουν καμιά γιάφκα κι αρχίσουν να μαζεύονται για τσάι και μπριτζ. Υπερβολές όμως· εξάλλου ο Ηλίας Κασιδιάρης έχει πια ωριμάσει πολιτικά και το έχει ρίξει στη δημοκρατία, τον Ίλον Μασκ και την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Τέλος πάντων, πίσω στα θεσμικά:
- το Μαξίμου συνεχίζει να κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα με την υπόθεση Σαμαρά, που φτιάχνει ψηφοδέλτια, ανακαινίζει γραφεία και προσεταιρίζεται δυσαρεστημένους Δεξιούς που δεν αντέχουν άλλη μία τετραετία «Μητσοτάκη – σκάνδαλα – woke – διαφθορά».
- ο ΣΥΡΙΖΑ είδε επιτέλους το φως το αληθινό και κατάλαβε ότι ο Τσίπρας όχι απλώς δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική επιβίωση του παλαιού του κόμματος, αλλά αν χόρευε και πάνω στις στάχτες του, ακόμη καλύτερα.
- ο Θάνος Πλεύρης μας τα λέει λίγο περίεργα με τους κομπογιαννίτες ιατρούς του Κολωνακίου. Αλλά, ας μην είμαστε κακόπιστοι. Άλλωστε, ο καθένας θα μπορούσε να συστήσει ένα σωματείο με μια ντουζίνα άσχετους που δεν γνωρίζει καν ή ν’ αρχίσει τα τηλέφωνα καμιά δεκαριά χρόνια μετά τη λήψη «ιατρικών συμβουλών» από «ανθρώπινο ενδιαφέρον». Κουτσομπόλης κι αλαφρόμυαλος είναι απλώς, όχι μπλεγμένος. Αστεία πράγματα, που είπε κι ο Υπουργός Υγείας (εξίσου αστεία με τα προεδριλίκια του Γιώργου Πατούλη σε wellness κλινικές, ας πούμε).
Απ’ την άλλη, αυτό που δεν έχει και πολλή πλάκα είναι όλη αυτή η ανοησία με τον ΕΦΚ και το πετρέλαιο. Όχι ότι δεν είναι πια αρκετά διασκεδαστικές οι επισκέψεις στα βενζινάδικα· είναι και με το παραπάνω. Κι ίσα-ίσα, όσο ανεβαίνει το κοντέρ τόσο καλύτερες γίνονται. Κάπως όπως το τραινάκι του τρόμου στο λούνα παρκ.
Αλλά εδώ ακριβώς είναι που καταλαβαίνει κανείς ότι η ΔΕΘ διέψευσε όλα τα κυβερνητικά καλοκαιρινά όνειρα και το Μαξίμου ψάχνει μετά μανίας πυροτεχνήματα εντυπωσιασμού.
Γιατί τα βαθιά μελετημένα μέτρα που ανακοινώθηκαν έκαναν μία τρύπα στον ωκεανό της ακρίβειας, η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους δεν ενδιαφέρει σχεδόν κανέναν, η διεθνής οικονομική αξιοπιστία της κυβέρνησης δεν αρκεί, οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι παρηγοριά στον άρρωστο και όλες αυτές οι φιοριτούρες ότι ζούμε ζωή χαρισάμενη κι απλώς μερικοί μίζεροι γκρινιάζουν από ανία, έχουν κουράσει.
Εν πάση περιπτώσει, καθαρά τεχνικά μιλώντας, η απόφαση του Μητσοτάκη να πετάξει το «μπαλάκι» στην Ευρώπη για τον ΕΦΚ κι οι θριαμβολογίες για το πετρέλαιο στο €1,75 (από 1,10 πέρσι τέτοιες μέρες), δεν ήταν μία κακή απόφαση. Ήταν μία χείριστη απόφαση για έναν πρωθυπουργό που θέλει να υποκρίνεται πως κάνει πολιτική και δεν είναι απλώς ένας ανήμπορος – πλην καταρτισμένος – έμπορος. Ήταν μία εξαιρετική απόφαση για κάποιον που έχει ανακαλύψει πως η θυματοποίηση είναι ακόμη καλύτερη άμυνα κι απ’ την επίθεση.
