«Η αμοιβαία αντιπάθεια αυξάνεται ιδιαίτερα μεταξύ των υποστηρικτών των παραδοσιακών κομμάτων, και κυρίως μεταξύ του CDU/CSU και των Πρασίνων. Σε αντίθεση, ωστόσο, με όσα συχνά υποστηρίζονται, η αύξηση αυτή δεν συνδέεται άμεσα με το AfD», αναφέρει η ερευνήτρια του ifo, Klara Lehmann. Στην ανατολική Γερμανία, η αύξηση της αντιπαλότητας μεταξύ των πολιτικών στρατοπέδων είναι εξίσου έντονη με εκείνη στη δυτική Γερμανία.
Σύμφωνα με την ανάλυση, περίπου το ήμισυ της αυξημένης αντιπάθειας από το 2020 οφείλεται στη σχέση μεταξύ CDU/CSU και Πρασίνων, ενώ ένα ακόμη πέμπτο αποδίδεται στην επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ CDU/CSU και SPD. «Δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί με βεβαιότητα τι προκάλεσε την αύξηση μετά το 2020, καθώς συμπίπτουν πολλές εξελίξεις, μεταξύ άλλων η πανδημία Covid-19, ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και η κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού “φανάρι”», σημειώνει η Lehmann.
Η ανάλυση εξετάζει σε ποιον βαθμό οι υποστηρικτές των κομμάτων δείχνουν προτίμηση προς το δικό τους κόμμα και απορρίπτουν τα υπόλοιπα, ανεξάρτητα από το πόσο απέχουν μεταξύ τους οι θέσεις τους σε επίπεδο πολιτικής. Οι συγγραφείς επέκτειναν έναν καθιερωμένο δείκτη πόλωσης, ο οποίος βασίζεται στο GESIS Politbarometer, έως και το 2024. Οι έρευνες περιλαμβάνουν αξιολογήσεις των πολιτικών κομμάτων σε κλίμακα από 0 έως 10, καθώς και τη δηλωμένη πρόθεση ψήφου των συμμετεχόντων.
Περίπου το 65% της αύξησης της πόλωσης από το 2013 αποδίδεται σε πραγματική ενίσχυση της αντιπάθειας μεταξύ των πολιτικών στρατοπέδων («επίδραση της αντιπάθειας»), ενώ μόλις το 35% οφείλεται στις μεταβολές στη στάθμιση των ψήφων («επίδραση της στάθμισης»). Στην ανατολική Γερμανία, ο σχετικός δείκτης αυξάνεται με κάπως ταχύτερο ρυθμό. Ωστόσο, αυτό οφείλεται κυρίως σε στατιστική επίδραση που σχετίζεται με το διαφορετικό πολιτικό τοπίο της περιοχής. Η πραγματική αύξηση της αμοιβαίας αντιπάθειας είναι ίδια τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική Γερμανία.
