Ωστόσο, οι βασικές μονάδες και ισχυρότεροι παίκτες στην πλανητική σκακιέρα της παγκοσμιοποίησης παραμένουν τα εθνικά κράτη και όχι οι «πολυεθνικές», το «κεφάλαιο», οι μη κρατικοί οργανισμοί, ή δεν ξέρω τι άλλο. Για όσους δεν το κατάλαβαν, η Ελλάδα υποχρέωσε χθες οικονομικούς γίγαντες όπως η Allianz, η BNP Paribas, η Deutsche Bank, η HSBC και η Royal Bank of Scotland, να δεχτούν μείωση των απαιτήσεών τους από το κράτος μας κατά 53% τουλάχιστον. Νομικός δεν είμαι, αλλά τόσο οι Financial Times όσο και η Wall Street Journal, σημείωναν χθες σε αναλύσεις τους ότι όσα hedge funds και άλλοι ιδιώτες πιστωτές δεν δέχθηκαν να συμμετάσχουν στο εθελοντικό κούρεμα είναι μάλλον απίθανο να δικαιωθούν δικαστικά. Το πιθανότερο είναι ότι θα καταφέρουν, μετά από πολύχρονες δίκες, να πάρουν όσα θα έπαιρναν ούτως ή άλλως. Μένει βέβαια να αποδειχθεί αν ισχύει αυτή η εκτίμηση. Πάντως, οι περισσότεροι συμβιβάστηκαν.

Επιπλέον, όσες τράπεζες χρεοκόπησαν λόγω κρίσης, χρεοκόπησαν επειδή τις εγκατέλειψαν στην τύχη τους τα εθνικά κράτη. Και όσες διασώθηκαν, διασώθηκαν επειδή έβαλαν πλάτη πολιτικές ηγεσίες. Καλώς ή κακώς, οι λοιδορούμενοι και υβριζόμενοι κυβερνώντες μας, με τους υποπολλαπλάσιους μισθούς από τα τραπεζικά στελέχη του ιδιωτικού τομέα, κρατάνε τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι πανίσχυροι Έλληνες μεγιστάνες βλέπουν ανήμποροι τις περιουσίες τους να καταστρέφονται επειδή πολιτικοί όπως ο κ. Παπουτσής δεν μπορούν να επιβάλλουν τον νόμο ή υπουργοί της κακιάς ώρας αφήνουν εκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων ανεκμετάλλευτα, ή σταματάνε τεράστιες επενδύσεις, στο όνομα της ικανοποίησης των αιτημάτων της κάθε απίθανης κοινωνικής ομάδας ή και μεμονωμένων ψηφοφόρων. Γκρινιάζουν, φωνάζουν, αλλά οι επιχειρηματίες μας είναι επί της ουσίας είναι ανήμποροι, μπροστά στον κάθε Παπακωνσταντίνου και τον κάθε Σηφουνάκη.

Και αν υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που «τα παίρνουν» από τον ιδιωτικό τομέα, μην ξεχνάμε ότι οι ίδιοι αποφασίζουν από ποιον θα τα πάρουν τελικά. Ακόμη και οι βρώμικοι επιχειρηματίες αναγκάζονται να διαγωνίζονται μεταξύ τους για την εύνοια πολιτικών τους οποίους λαδώνουν.

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι τα κράτη ακόμη αποφασίζουν ποιος από εμάς θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, ποια επιχείρηση θα λειτουργήσει και ποια όχι, με τι νόμους και κανόνες.

Βέβαια, οι αγορές μπορούν να τιμωρήσουν μεμονωμένα κράτη όπως η Ελλάδα, επιβάλλοντας τεράστια επιτόκια. Όπως μπορούν να τιμωρήσουν και την ευρωζώνη συνολικά, αποσύροντας κεφάλαια. Και βέβαια δεν είναι όλα τα κράτη το ίδιο ισχυρά, όπως δεν είναι και όλοι οι «παίκτες» της αγοράς το ίδιο ισχυροί. Γι' αυτό και το PSI ήταν τελικά ένας – έντιμος ή όχι, θα δείξει – συμβιβασμός μεταξύ των αγορών, της Ελλάδας και των κρατών της Ε.Ε και της Δύσης. Ώστε να μείνουμε όλοι φίλοι και να συνεχίσει να λειτουργεί ο καπιταλισμός και η Παγκοσμιοποίηση. Όμως ο συμβιβασμός αυτός έδειξε ότι τελικά, τα κράτη κάθε άλλο παρά παρωχημένοι δρώντες είναι στο παγκόσμιο χωριό μας. Όταν δε αποφασίσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, τυπώνοντας χρήμα για παράδειγμα, ή παίρνοντας αποφάσεις σε συνόδους κορυφής, με τις οποίες προστατεύεται η Ισπανία και η Ιταλία, τότε οι αγορές σκύβουν το κεφάλι και συμβιβάζονται.

Το τανγκό της ελεύθερης οικονομίας θέλει δύο, αλλά το ποιος είναι ο καβαλιέρος και ποια είναι η ντάμα, νομίζω έγινε σαφές.