Το έργο

Στο εμπριμέ κοστούμι, η Ρενάτα, η μοναδική μοιρολογίστρα στον κόσμο η τέχνη της οποίας διασώζεται, περιγράφει αναλυτικά το πως «ντυνόταν ένα δάκρυ του απέραντου πόνου» στο ξόδι κάποιου ντόπιου της Κορσικής, όπου ζει. Η Κάλι, μια μετανάστρια δεύτερης γενιάς από τη Γουατεμάλα προσπαθεί «να βρει τις λέξεις που ποτέ δεν είπε» στον πρώτο της έρωτα, ένα μοναχικό, καρκινοπαθές κορίτσι που η οικογένεια της φιλοξενούσε.

Ο φοιτητής Τομά θυμάται τη στιγμή που δύο άνδρες τον έσωσαν από βέβαιο πνιγμό, αλλά ο ένας άφησε την τελευταία του πνοή μόλις βγήκε στην παραλία. Ο Τομά, θέλει απεγνωσμένα να γυρίσει πίσω το καλό που έζησε «σώζοντας κάποιον». Η Ασμά από την Αφρική, γεμάτη ορθολογικές σκέψεις, θέλει να οργανώσει μια καλή τελετή για το θάνατο του πατέρα της.

Ο Ζωρζ, έχει διαγνωστεί με πρώιμο Alzheimer και έχει αποφασίσει να βάλει τέλος στη ζωή του υποβοηθούμενος «για να πεθάνει ελεύθερος, με αξιοπρέπεια». Ο Ιμπραήμ έρχεται στην Ελλάδα από την Παλαιστίνη με τον παππού του, από μια χώρα όπου «η σκέψη του θανάτου έχει ήδη πεθάνει». Ο Πάνος προσπαθεί, μάταια, να χωνέψει την αυτοκτονία του gay αδερφού του.

Ο Ματίας, ένα παιδί που μεγάλωσε στη βία των ιδρυμάτων, «ένα κλεφτρόνι, ένα ρεμάλι» προβαίνει σε μια πολύ βίαιη πράξη. Η Ζάϊα γιορτάζει φρενιασμένα το θάνατο του δυνάστη πατέρα της λες και επανιδρύει την ύπαρξη της. Ο Λεό χάνει τον πατέρα του εν μέσω covid, δίχως να του κρατά το χέρι. Ο Σάββας, ένα παιδί με κάποια μορφή νοητικής στέρησης, γιος μιας διαλυμένης οικογένειας, πέφτει διαρκώς θύμα bulling.

Κοιτάζοντας το κοινό στα μάτια και οι εννέα αυτοί, μοναχικοί ήρωες – οι περισσότεροι χαμηλής κοινωνικής στάθμης – μοιράζονται μια ή περισσότερες αναμνήσεις θανάτου που όρισαν τις ζωές τους με καθοριστικό τρόπο, πλημμυρισμένοι – μέσα στην ομοιότητα της θέσης όπου βρίσκονται – από άπειρες αποχρώσεις πένθιμων συναισθημάτων.

Σε μια προσπάθεια να θυμηθούν τους νεκρούς, να δώσουν το μέγεθος που έχει προκαλέσει μέσα τους η απώλεια. Η ανάμνηση θα γίνει αφηγηματική και ενσώματη τελετή, μια ταπεινή όσο και δονούμενη ιερουργία, μια μεγαλειώδη κηδεία της ψυχής και του νου τους που ταξιδεύει από τα λόγια του δρόμου έως τα ποιητικά λόγια: γιατί «ένα μονοπάτι είναι ο θάνατος, πρέπει να το τιμήσουμε».

Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr