Παρελθόν δεν υπάρχει: Αν δεν υπήρχαν φωτογραφίες μας σε νεότερες ηλικίες, θα ξέραμε ότι γερνάμε; Δεν θα το ξέραμε γιατί εμείς βλέπουμε το ίδιο γνωστό πρόσωπο στους καθρέφτες και νιώθουμε τα ίδια συναισθήματα: είμαστε όπως ήμασταν πάντα. Μόνο τα βλέμματα των άλλων θα έδειχναν πως κάτι άλλαξε, θα μας έκαναν να καταλάβουμε πως δεν είμαστε όπως ήμασταν, των νεαρών αγοριών και κοριτσιών κυρίως, αν δεν υπήρχαν φωτογραφίες - πρέπει όμως να υπολογίζουμε τα βλέμματα των άλλων;
Εμένα δεν μου καίγεται πια καρφάκι για τα βλέμματα των άλλων διότι είμαι σίγουρος ότι έχουν άδικο: είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ημερολόγιό μου, πρώτον, ότι οι άλλοι δεν υπάρχουν· και, δεύτερον, πως είμαι αιώνιος, ότι δεν θα πεθάνω ποτέ. Οχι, δεν βρήκα το ελιξίριο της αθανασίας - απλώς όλος ο κόσμος είναι δημιούργημα της συνείδησής μου, υπάρχει επειδή υπάρχω εγώ, είναι σημεία που τα κατασκευάζω και τα ερμηνεύω όπως θέλω εγώ. Και επειδή η συνείδησή μου θέλει να είναι ζωντανή, δεν θα αφήσει ποτέ να υποκύψει στους κανόνες του θανάτου που έχει ορίσει - κανόνες για τους άλλους, εννοώ.
Δηλαδή, θα βλέπω γύρω μου φίλους και εχθρούς να πεθαίνουν αλλά εγώ θα τη γλιτώνω πάντα με κάποιο πρόσχημα - ας πούμε, θα γκρεμίζεται το αεροπλάνο και εγώ θα διασώζομαι. Θα μεγαλώνω, θα γερνάω, θα πεθαίνουν δίπλα μου οι άλλοι, αλλά εγώ όχι. Θα γίνω 40 χρόνων, 50, 100, 200, θα γράφουν οι εφημερίδες «ο μακροβιότερος άνθρωπος στην ιστορία της ανθρωπότητας», θα δίνω συνεντεύξεις για το πώς τα κατάφερα, αλλά από μέσα μου θα γελάω: θα ξέρω ότι δεν πρόκειται να πεθάνω ποτέ. Ακόμη και αν αποφασίσω να αυτοκτονήσω, την τελευταία στιγμή θα σωθώ.
Διότι ο κόσμος υπάρχει επειδή υπάρχω εγώ και όχι το αντίθετο.
Η κατάκτηση της τελειότητας
Το ερώτημα είναι: Γιατί όμως ο κόσμος δεν με υπακούει; Αφού είναι δημιούργημά μου, γιατί δεν κάνει αυτό που θέλω; Γιατί, ας πούμε, η Μαρία-στάχυ εξαφανίστηκε με κάποιον που είχε περισσότερα σκουλαρίκια από όσα εγώ και αυτή μαζί ενώ εγώ τη θέλω δίπλα μου; Γιατί μόλις σκέπτομαι «θέλω να πάω στο Παρίσι» δεν βρίσκομαι αμέσως εκεί; Γιατί να μην μπορώ να πω «γέμισε σελίδα» και αμέσως να γεμίζεις καλλιγραφικά γράμματα, καλλιεπείς λέξεις και έξυπνες σκέψεις, ημερολόγιό μου;
Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι, αν η συνείδησή μου είχε δώσει αυτό το δικαίωμα στον εαυτό της, θα μπορούσε να σκεφθεί «ας γίνει κάτι κατ' εικόνα και ομοίωσίν μου» και αμέσως θα αποκτούσα ανταγωνιστή, συνείδηση που θα είχε τις ίδιες δυνατότητες με εκείνη. Αρα για να με προφυλάξω δεν έχω δώσει στον εαυτό μου τη δυνατότητα ό,τι σκέπτομαι να γίνεται· στην πραγματικότητα είμαι ισχυρότερος και τελειότερος από όσο δείχνουν τα πράγματα.
* Αντιθέτως, το ΠαΣοΚ δεν πιστεύει ότι η κυβέρνηση είναι τέλεια ή έστω ανεκτή και κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας εναντίον της στη Βουλή, κυρίως επειδή κακομεταχειρίζεται τα δημιουργήματα του νου μου που ονομάζονται «Ελληνίδες και Ελληνες» με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να ψηφίσει, του οποίου η ουσία συνοψίζεται στη φράση: Σκάστε και δουλεύετε ώσπου να πεθάνετε.
Αν το έλεγαν σε μένα αυτό; Το σκέφτεσαι αιωνίως να εργάζομαι, ημερολόγιό μου; Με πιάνει φρίκη - και για τούτο δυσπιστώ και εγώ ακόμη περισσότερο απέναντι στην κυβέρνηση και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό έχω σημεία ψυχικής επαφής με τον Γιώργο Παπανδρέου.
* Θα έπρεπε να είναι πιο γενναιόδωρη η συνείδησή μου απέναντι στο σημείο «Γιώργος Παπανδρέου», να το έχει προικίσει με περισσότερα χαρίσματα· αλλά τσιγκουνεύτηκε - και το αποτέλεσμα είναι να κυβερνά ο Κώστας Καραμανλής, που τον έχει εφοδιάσει με ακόμη λιγότερα.
Και τότε γιατί κυβερνά αυτός; Διότι έκανα τα σημεία «Ελληνίδες/ες» συντηρητικά και εύπιστα· χάλια κόσμο έχω κατασκευάσει, δηλαδή. Πρέπει να τον ξαναφτιάξω - και το κακό είναι ότι δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Πρόκειται για το μεγαλύτερο μαρτύριο, να ξέρεις ότι είσαι υπεύθυνος για την άθλια κατάσταση του κόσμου και να μην μπορείς να την αλλάξεις.
* Ας πούμε η καημένη Ντόρα Μπακογιάννη πληρώνει τα κακοχυμένα σημεία μου που λέγονται «Αντώνης Σαμαράς», «Πανίκας Ψωμιάδης», «Ανθιμος Ρουσάς».