Ο Μάνος Ελευθερίου, ο μεγάλος Συριανός. που με λέξεις, έστησε μαγκιές εικόνες της μετεμφυλιακής και μεταπολιτευτικής Ελλάδας, πολύτιμα φορτία για τις επόμενες γενιές, δε θα στολίζει με το διαπεραστικό χιούμορ τους φίλους του, δε θα χαιρετά με την διακριτή ευγένειά του τις συντροφιές φίλων γνωστών όπως και λογής αναζητητών του φωτός της γλώσσας του.
Δε θα είναι εκεί για να γευτεί την αγαπημένη του μάρκα Σκοτζέζικου ουίσκι, πάντα ελαφρύ, δε θα είναι εκεί να δεχτεί φιλοφρονήσεις για το πόσο ζωντανός είναι, απαντώντας πάντα με μια γλυκειά γκρίνια, δε θα είναι εκεί για τη φροντίδα της στοργικής Άννας και του πιστού φίλου και συνοδοιπόρου του Γιώργου.
Θα βρεθεί μαζί με του κάτω κόσμου τα πουλιά και την αγαπημένη του αδελφή Αγγελική σε ηλικία σχεδόν 80 ετών από ανακοπή στο νοσοκομείο Σωτηρία.
«Τώρα που θα φύγεις
πάρε μαζί σου για φυλαχτό
μυρτιά και πικροδάφνη
και της Φραγκογιαννούς τα πάθη
Και στρώσε τη ζωή σου
μ’ αγρύπνια και μαράζι
για του καιρού τ’ αγιάζι
και για την αμοιβή σου
νερό του παραδείσου θα γινώ
Τώρα που θα φύγεις
πάρε μαζί σου και το Χριστό» έγραφε πριν χρόνια σε μουσική ενός άλλου Αγίου τιυ Σταύρου Κουγιουμτζή.
Πάντα ενδοσκοπικός αποτύπωνε εύγλωττα σκέψεις και μύχιες αναζητήσεις με κοινωνική ματιά.
«Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύειμες τα στενά του κάτω κόσμου να σε βρεικαι δεκατρείς αιώνες άνεργος γυρεύειτην κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει
Σε καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες
μες τα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά
κι έχει στ’ αυτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες κι ειν’ το κρεβάτι της λημέρι του φονιά
Κρυφά τα λόγια τα πικρά μες το κοχύλι
κρυφά της θάλασσας τα μάγια στο βοριά
θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι
και μήτε πόρτα θα `βρεις μήτε κλειδαριά
Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια
με φως και νύχτα σου κεντούν μια φορεσιά
άνθρωποι τρίζουν κι ακονίζουν τα σαγόνια
πηδούν και τρέχουν και σε φτάνουν στα μισά» έγραφε τη δεκαετία του ´70 και για κάθε γενιά.
Ο ελληνικός πολιτισμός θα κρατά πάντα τα «παρεπόμενα του λογια» ως πολύτιμη κιβωτό.
Καλό ταξίδι
Γιώργος Αλεξάκης
