Ένα Σάββατο περπατούσα στη μέση της Καλλιδρομίου και περιτριγυριζόμουν από κόσμο και πορτοκαλί ομπρέλες (τα Σάββατα στα Εξάρχεια έχει λαϊκή). Σε μία επιλογή τελείως αντίθετη με μένα, δεν φορούσα ακουστικά και δεν άκουγα μουσική. Κάπως ένιωθα πολύ εντάξει με τον εαυτό μου εκείνη τη μέρα, που δεν χρειαζόμουν την ασφάλεια της μουσικής που μπλοκάρει όλη τη βουή, κάπως μικραίνει τους φόβους και ρομαντικοποιεί τα πάντα (εντάξει, ίσως έπαιζε το BLOUZAKI ενώ είχα τα headphones γύρω από το λαιμό).
Περπατούσα ανάμεσα στον κόσμο και καθώς κοιτούσα τους πάγκους για να βρω όσα ήθελα (έψαχνα απεγνωσμένα φράουλες), παρατηρούσα – χωρίς καν να είναι αυτή η πρόθεσή μου – και τον κόσμο που προσπερνούσε, σταματούσε, πήγαινε πίσω, γελούσε κρατώντας διχτυωτές τσάντες με πράσινα ξινόμηλα.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
