Τώρα οι συνθήκες αλλάζουν καθώς κανείς δεν γνωρίζει ποιός θα είναι ο διάδοχος του, αφού οι ισχυροί του αναπτυσσόμενου κόσμου θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν τον δικό τους άνθρωπο, και όπως είναι αναμενόμενο, το ΔΝΤ μπορεί να αρχίσει να ακολουθεί εντελώς διαφορετική πολιτική έναντι της Ευρώπης από αυτή που θεμελίωσε και ασκούσε ο Στρος Καν από το 2007.

Επίσης αυτό που περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα είναι πως και ο πολύπειρος αμερικανός Τζών Λίπσκι ανακοίνωσε πως ούτε ο ίδιος επιθμεί να παραμείνει μετά τον Αύγουστο.

Ο Στρος Καν πέρα από το ότι βελτίωσε την θέση των αναδυομέων οικονομιών στο Ταμείο, και εκσυγχρόνισε τους μηχανισμούς του αλλά και την φιλοσοφία του, ακολουθώντας πολύ πιο τολμηρή πολιτική στήριξης από τους προκατόχους του, έδωσε μεγάλο βάρος στο να αναπτύξει το Ταμείο σχέσεις με την Ευρώπη, δίνοντας σημαντικά κεφάλαια.

Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα με το ξέσπασμα της ευρωαπαϊκής κρίσης χρέους, αφού επανήλλειμένα τόνιζε την αναγκαιότητα να ενισχυθεί η νομισματική και η πολιτική ένωση, ζητώντας ολοκληρωμένες και όχι αποσπασματικές λύσεις όσον αφορά την διαχείριση της κρίσης.

Επίσης ήταν θερμός υποστηρικτής της έκδοσης ευρωομολόγων προκειμένου να μειωθεί το υπέρογκο κόστος δανεισμού των υπερχρεωμένων κρατών και σε αντάλλαγμα ζητούσε αυστηρόετρη επίβλεψη των οικονομικών μεταρρυθμίσεων.

Το τι σήμαινε ο Στρος Καν για την Ευρώπη, αρκεί να αναφέρουμε πως είχε δεσμεύσει σχεδόν 100 δισ. ευρώ, από τα κεφάλαια του Ταμείου για έκτακτες ανάγκες, για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, είχε ανοίξει πιστώσεις για τις Ουγγαρία, Λετονία, και Πολωνία, ενώ όσο και αν ακούγεται περίεργο άφηνε τους ευρωπαίους να κάνουν κουμάντο αντί να επιμένει στους αυστήρούς κανόνες του Ταμείου.

Ειδικά για την Ελλάδα, με τον Στρος Καν τώρα παραγκωνισμένο λόγω της εμπλοκής του στα όσα του καταμαρτυρούν, η κατάσταση μπλέκει καθώς περιμένουμε την εκταμίευση των 12 δισ. και παζαρεύουμε το νέο μνημόνιο.

Η νεοι επικεφαλής του Ταμείου, έστω και προσωρινοί, είναι άγνωστο ποιά γραμμή θα κρατήσουν απέναντι μας, ενώ άγνωστο είναι αν συμμερίζονται τις απόψεις των ευρωπαίων ότι το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται κούρεμα. Αλλά και οι Ευρωπαίοι που είχαν δρομολογήσει μία σειρά από σοβαρές αποφάσεις, υπολογίζοντας στις συνεννοήσεις με τον Στρος Καν ( ως ΔΝΤ), που θα δέσμευαν το Ταμείο και τον διάδοχο του, τώρα αντιλαμβάνονται πως είναι μόνοι τους.

Το βέβαιο είναι πως μπαίνουμε και πάλι σε μια περίοδο αβεβαιότητας, και τα ελληνικά ομόλογα θα βρεθούν για μία ακόμη φορά στο επίκεντρο της προσοχής