Ο λόγος γι΄ αυτή τη θέση ήταν η εκτίμηση ότι οι μεσογειακές χώρες είχαν τόσο έντονα διαρθρωτικά οικονομικά προβλήματα ώστε θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά στο ενιαίο νομισματικό πλαίσιο και η δημοσιονομική πολιτική τους να ακολουθήσει τους κανόνες της σταθερότητας που συνεπαγόταν η συμμετοχή στην ΟΝΕ. Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο θεσπίστηκαν τα διαβόητα «κριτήρια του Μάαστριχτ»για να αποτρέψουν, μεταξύ των άλλων, την ένταξη των χωρών της Μεσογείου στην ΟΝΕ.

Η ιστορία βεβαίως κινήθηκε κάπως διαφορετικά και τελικά όλες οι μεσογειακές χώρες εντάχθηκαν στην ΟΝΕ. Κι όμως, τουλάχιστον δύοΙταλία και Ελλάδα- φαίνεται ότι καταβάλλουν προσπάθεια προκειμένου να... δικαιώσουν τους Γερμανούς. Με άλλα λόγια, οι δύο χώρες με τις ιδιαίτερα δυσάρεστες μακροοικονομικές επιδόσεις (χρέος, έλλειμμα κ.λπ.) εμφανίζονται να απειλούν την αξιοπιστία του συνολικού εγχειρήματος της ΟΝΕ και γι΄ αυτό έχουν καταστεί μείζονος σημασίας πονοκέφαλος. Ο κλονισμός της αξιοπιστίας άρχισε με την (επιεικώς) ακατανόητη διαδικασία της απογραφής. Σήμερα βεβαίως είναι γνωστό πού βρισκόμαστε. Έχουμε το υψηλότερο δημόσιο χρέος (πολύ πιο πάνω από το 60% ΑΕΠ που είναι το «κριτήριο του Μάαστριχτ») με προβλήματα στη χρηματοδότησή του. Επιπλέον και για σειρά από λόγους, το ευρώ «προσλαμβάνεται» ευρέως ως παράγων ανόδου των τιμών, ενώ η καταλυτικής σημασίας σταθεροποιητική λειτουργία που έχει για την ελληνική οικονομία τείνει να αγνοείται.

Είναι ενδεικτικό π.χ. ότι το ευρώ επιτρέπει τις συγκρίσεις τιμών και μισθών (τα περίφημα «700 ευρώ», λ.χ.), αλλά σπανίως οι συγκρίσεις αυτές τίθενται στο πλαίσιο του συνολικού επιπέδου ανάπτυξης κάθε οικονομίας. Ως αποτέλεσμα, σημαντικό ποσοστό συνελλήνων θα ήθελε σήμερα η Ελλάδα να...

αποχωρήσει από το ευρώ! Ευτυχώς όμως που η Ένωση λειτουργεί τελικά ως σύστημα αλληλεγγύης...

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Τα Νέα