Πρόσφατο και πολύ δυνατό παράδειγμα, η «διαρροή» περί μηδενικής αύξησης σε όσους δημόσιους υπάλληλους έχουν μεικτές αποδοχές πάνω από 2000 ευρώ το μήνα και μέσα σε 24 ώρες η ανατροπή της και η διευκρίνιση ότι το μέτρο αφορά μόνον εκείνους που έχουν βασικό μισθό πάνω από αυτό το επίπεδο, δίχως τα παντοειδή επιδόματα. Δηλαδή κάποιους ελάχιστους. Εφτασαν μερικές απειλές από συνδικαλιστές και κάποια αρνητικά δημοσιεύματα, έγινε και η παρέμβαση του Χρ. Παπουτσή στη Βουλή, που προφανώς παίρνει την εκδίκησή του που δεν έγινε υπουργός, παριστάνοντας ταυτόχρονα τον προστάτη των φτωχών και των αδυνάτων, για να ακουστεί το σάλπισμα της άτακτης υποχώρησης από τον Γ. Παπακωνσταντίνου. Και εκεί που υπολόγιζαν ότι θα γίνει ένας περιορισμός δαπανών κατά 500 εκατομμύρια, πέσανε στα 50 και αν. Ετσι όμως δεν γίνεται δουλειά....
Δεν λέμε ότι το μέτρο ήταν καλό και σωστό. Ωστόσο, αποκλείεται να βγούμε από την κρίση και να ξεφύγουμε την χρεοκοπία, αν δεν ματώσουμε. Πάει και τελείωσε. Και ας λένε διάφοροι τζιτζιφιόγκοι στα μήντια ότι το όφελος είναι πολύ μικρό για να αξίζει τον κόπο, μπροστά στα άπειρα λεφτά που πρέπει να βεθούν για να μειωθεί κάπως το έλλειμμα. Από κάπου πρέπει να αρχίσουν οι περικοπές, όπως από κάπου πρέπει να περιοριστεί και η φοροδιαφυγή. Η μπάλα αυτή τη φορά θα πάρει δικαίους και αδίκους και ας έλεγε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ ότι δεν πρόκειται να βάλει φόρους, να παγώσει τους μισθούς και άλλα. Εκανε και κάνει ό,τι μπορεί, αλλά η κατάσταση είναι απελπιστική και αναγκαστικά θα αναβάλει την υλοποίηση κάποιων προεκλογικών υποσχέσεων. Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Βρυξέλλες περιμένουν στο ακουστικό τους για κάποιο πειστικό σήμα περί λήψης μέτρων περιορισμού των δαπανών του δημοσίου, αύξησης των εσόδων και διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία. Προς το παρόν, λαμβάνουν σήματα παλινωδιών. Ετσι όμως δεν γίνεται δουλειά...
Το χειρότερο, όχι μόνο δεν γίνεται δουλειά με ένα βήμα μπρος και ένα πίσω, αλλά φθείρεται και η κυβέρνηση.
Αγγελος Στάγκος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν από την αντιπολίτευση. Πέφτουν είτε γιατί ωρίμασε ο χρόνος, όπως η κυβέρνηση Σημίτη, είτε εξαιτίας των λαθών και της ανικανότητάς τους, όπως η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή. Επομένως, η σημερινή κυβέρνηση δεν πρέπει να αισθάνεται άνετη και ασφαλής επειδή η Νέα Δημοκρατία έχει τα χάλια της. Είναι ακόμη πολύ νωρίς, αλλά υπάρχουν ήδη δείγματα καθυστερήσεων, κακού συντονισμού, λανθασμένων δηλώσεων και ατολμίας. Κυρίως στην οικονομία, αλλά και σε άλλους τομείς όπως στα ασφαλιστικά και στην παιδεία, γίνονται δηλώσεις και ανακοινώσεις περί μέτρων, που πάρα πολύ γρήγορα ανατρέπονται επειδή μουγκρίζουν απειλητικά οι συνδικαλιστές ή γιατί δεν τα καλοδέχονται τα μήντια, ή τέλος, γιατί δεν ήταν μελετημένα και σχεδιασμένα. Ετσι όμως δεν γίνεται δουλειά....