Σε (πολιτικό) χρόνο "ντε-τε" (όπως το λέγαμε στον στρατό) μετά το οριστικό αποτέλεσμα των εκλογών, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση με υποσχεθείσα δεδηλωμένη πλειοψηφία στην Βουλή. Αμέσως ορκίστηκε ο νέος Πρωθυπουργός και συντομότατα ακολούθησε το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Στο καπάκι, άρχισε ένας ειδησεογραφικά καταιγιστικός μαραθώνιος δηλώσεων, διακηρύξεων, μηνυμάτων, τηλεφωνικών επαφών, επισκέψεων, συναντήσεων και ταξιδιών από και προς την Ευρώπη με αποκλειστικό θέμα την (υπο διαμόρφωση) νέα στάση της χώρα ως προς το Χρέος, το Μνημόνιο, τις δανειακές συμβάσεις, τυχόν νέο μεσοπρόθεσμο, την τρόικα, το πρόγραμμα αποπληρωμών, τις επείγουσες μεταρρυθμίσεις... 

Η γεωπολιτική σημασία των όσων λέχθηκαν προχθες το βράδυ από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ υπέρ της Ελλάδας διαθέτει μια «κρυφή» πλευρά, που ίσως είναι σκόπιμο να φωτίσουμε στο άρθρο αυτό. Έχει σημασία να δούμε γιατί ο Πρόεδρος Obama αποφάσισε αυτή την ώρα να στηρίξει με τέτοιο τρόπο, ασυνήθη για τα διπλωματικά δεδομένα είναι αλήθεια, τον ελληνικό λαό και τη νέα του Κυβέρνηση:

Στο σκηνικό της έντασης που δημιουργήθηκε από τις πρώτες ημέρες της νέας διακυβέρνησης, ένα στοιχείο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση Τσίπρα αναλαμβάνει πρωτοβουλία, ανοίγει τα χαρτιά της και ξεκινά μία συζήτηση με τους ξένους. Η συζήτηση έχει χαρακτηριστικά σύγκρουσης, οι ξένοι δανειστές και κυρίως οι Γερμανοί εμφανίζονται αιφνιδιασμένοι, θυμωμένοι και έξαλλοι, όμως κάτι είναι διαφορετικό. Η συζήτηση έχει περιεχόμενο και την παρακολουθούν όλοι. Αυτό φάνηκε ήδη από τις πρώτες επαφές του Βαρουφάκη στο Παρίσι, την προσεκτική κίνηση της γαλλικής κυβέρνησης και φυσικά από τις δηλώσεις Ομπάμα, ο οποίος έχει επανειλημμένως διαμηνύσει ότι στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα δεν είναι πλέον διατεθειμένος να πληρώνει την ανορθολογική και κοντόφθαλμη οικονομική πολιτική της Γερμανίας.

Μετά από κάποιες πρόσφατες αναρτήσεις και δημοσιεύσεις μου, ορισμένοι φίλοι στα σόσιαλ μίντια είναι με το δάκτυλο στο ποντίκι, έτοιμοι να με αποκαλέσουν "παπαγαλάκι του Σύριζα" και να με διαγράψουν.  Χαλαρώστε! Οι εκλογές είναι ακόμα νωπές (στα γραφεία των ηττημένων της προηγούμενης Συγκυβέρνησης, ακόμα ρέει το αίμα), η νέα Συγκυβέρνηση μόλις ορκίστηκε, οι σεμνές τελετές παράδοσης-παραλαβής των υπουργείων καλά-καλά δεν ολοκληρώθηκαν. Απαιτείται νηφαλιότητα απ' όλους εμάς τους "κριτικούς του πληκτρολογίου" ώστε να αξιολογηθούν σωστά τα σημαντικά και τα λιγότερο σημαντικά, να επισημανθούν τα πεδία όπου θα πρέπει κατ' αρχήν να εστιάσει η κριτική αξιολόγηση των κυβερνητικών πράξεων, να γνωστοποιηθούν τυχόν φαινομενικά δευτερεύουσες πτυχές που αποκρύπτουν ή παραπλανούν. Κυρίως όμως να παρέλθει ο, φυσιολογικός για τα πρωτίστως "κουτσομπολίστικα" σόσιαλ μήντια πακτωλός αναρτήσεων που επικεντρώνουν σε ενδυματολογικές επιλογές, σε έλλειψη σαβουάρ βιβρ, στην απλυσιά των αριστεροτέτοιων, στην αμηχανία του Παπούλια, στην ανθοδέσμη του Μεϊμαράκη, στο σαραβαλάκι του Σκουρλέτη, τα ποιήματα του "κοτσιδάκια" υπουργού... "Σκάβουν" όλοι αίφνης στα αρχεία ετών, ανασύρουν παλαιές δηλώσεις των σημερινών υπουργών για να "αποδείξουν" διγλωσσία, τούμπες, ασυναρτησίες, ανακολουθίες και γενικώς την αφερεγγυότητα του Σύριζα. Είπαμε: το verba volant, scripta manent είναι μάλλον παρωχημένο, σήμερα που ο καθείς μπορεί να τουητάρει. Για μένα, μετράνε πρωτίστως οι πράξεις. Είτε αυτές είναι η ψήφος που ρίχνει κανείς, είτε τα νομοσχέδια που υπογράφει ως μέλος της κυβέρνησης.

Αν κάτι έχει γίνει σαφές στις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης Τσίπρα, είναι η εκδήλωση της αντιπαράθεσης μεταξύ αγγλοαμερικανών και Ευρωπαίων στο «ουδέτερο» γήπεδο της Ελλάδας.

Ποιος θα ήθελε να είναι σήμερα στη θέση του Αλέξη Τσίπρα;

Με την ανακοίνωση των μέτρων Ντράγκι, αναφορικά με το νέο ρόλο της ΕΚΤ, όλοι περιμέναμε την αντίδραση της Γερμανικής «ορθοδοξίας» στο επίμαχο αυτό θέμα. Έτσι, ο Πρόεδρος του γνωστού Γερμανικού Ινστιτούτου του IFO,  ο κος Χανς-Βέρνερ Σινν δεν άργησε να επικρίνει έντονα τη νομισματική χαλάρωση που προτείνει η ΕΚΤ, μια πολιτική που τη θεωρεί παράνομη καθώς παραβιάζει τις προβλέψεις συγκεκριμένου Άρθρου, (του Άρθρου 123) της Συνθήκης της Λισσαβόνας.

Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, και άρτι πρώην πρωθυπουργός της χώρας, Αντώνης Σαμαράς, επισφράγισε με την τελευταία του χειρονομία, σαν απερχόμενος δημόσιος υπάλληλος από το Μέγαρο Μαξίμου, τον νάρκισσο χαρακτήρα του, αρνούμενος να υποδεχθεί τον νέο πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και να του παραδώσει τα κλειδιά της ηγεσίας της Ελλάδας.

Δεν πρόφτασε να εκπνεύσει η πρώτη NAVTEX η οποία σηματοδότησε την έναρξη ενός συντονισμένου σχεδίου προκλήσεων στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και η Άγκυρα εξέδωσε μια δεύτερη οδηγία προς ναυτιλλόμενους στα νότια της Κύπρου, μπροστά στα απαθή βλέμματα της διεθνούς κοινότητας συμπεριλαμβανομένου και αυτού τούτου του ΓΓ του ΟΗΕ, ο οποίος θα έπρεπε να είναι φύση και θέση θεματοφύλακας της διασφάλισης της διεθνούς έννομης τάξης.

Πρώτη φορά από το 1981 ανοίγει στην Ελλάδα τέτοιο τεράστιο «παράθυρο ευκαιρίας»: η εκλογική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν προσεγγίζει, σε ψυχρά μαθηματικά, τη σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ σχεδόν τριανταπέντε χρόνια νωρίτερα, είναι στην ουσία σημαντικότερη. Συναισθηματικά, ψυχολογικά, είναι για τους Έλληνες ψηφοφόρους και φίλια διακείμενους αναζωογονητική, σχεδόν αναστάσιμη, αφού όλοι είναι πεπεισμένοι πως ξαναβρίσκουν την Ελπίδα μετά από έξη χρόνια σκληρής λιτότητας και βάρβαρης φορολογικής πολιτικής που τους είχαν κυριολεκτικά γονατίσει.

Από τον τρόπο που οδηγηθήκαμε στις πρόωρες εκλογές και από την προεκλογική εκστρατεία που παρακολουθήσαμε φοβούμαι ότι, μεταξύ πολλών άλλων, επιβεβαιώνονται και τα ακόλουθα δύο συμπεράσματα.

Τις μόνες δύο φορές στην ζωή μου που μπόρεσα να συμμετάσχω σε ελληνικές εκλογές λόγω απουσίας μου στο εξωτερικό ψήφισα Νέα Δημοκρατία, στην δεύτερη νίκη του Κώστα Καραμανλή, του ανιψιού, και στην νίκη του Σαμαρά τον Μάιο του 2012.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), τα επιτόκια κινούνται από καιρό στην περιοχή του «0» ακυρώνοντας τη δυνατότητα επεμβάσεων μέσω της αλλαγής τους. Ο αποπληθωρισμός εντείνεται καθιστώντας ολοένα δυσχερέστερη την αναθέρμανση της οικονομίας στην ευρωζώνη (από 0,3% το Νοέμβριο σε -0,2% το Δεκέμβριο του 2014 και την ανάπτυξη να μην υπερβαίνει το 0,2%). Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έχει πλέον υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να αναζητήσει πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης.

Λίγο πριν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης -μεταξύ 2006 και 2009 οι τράπεζες, προώθησαν στο ευρύ καταναλωτικό κοινό στεγαστικά δάνεια σε ελβετικά φράγκα, «με δόλωμα» το πολύ χαμηλό επιτόκιο τους, χωρίς να ελέγξουν την καταλληλότητα του προτεινόμενου τραπεζικού προϊόντος για τους υποψήφιους δανειολήπτες, χωρίς να τους ενημερώσουν για τους κινδύνους που διέτρεχαν από μια απότομη μεταβολή της συναλλαγματικής ισοτιμίας μεταξύ ευρώ και ελβετικού φράγκου και χωρίς να τους προτείνουν μέτρα για την αντιστάθμιση του συναλλαγματικού κινδύνου που εν αγνοία τους αναλάμβαναν.

Είναι πολιτικό αξίωμα: ουδείς ψηφίζει με κριτήρια ευγνωμοσύνης. Οι πολίτες λαμβάνουν τις αποφάσεις τους στις εκλογές κατά βάση με συναισθηματικά κριτήρια και ακολουθώντας μάλλον τον Πιραντέλο· «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε».

Όσο υπάρχει ενεργή η δημοκρατική διαδικασία σε ένα λαό, θα υπάρχει πιθανότητα να τιμωρείται η πολιτική αναισθησία απέναντι στις βασικές ανθρώπινες ανάγκες και αξίες, όπως έγινε και τον περασμένο μήνα με την απόρριψη της κυβερνητικής επιλογής για πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας. Πέραν από τα διάφορα σενάρια και αναλύσεις που οι αντικρουόμενες πολιτικές παρατάξεις αντιπαραθέτουν ασταμάτητα για την πτώση της Συγκυβέρνησης και για τα πιθανά αρνητικά ή θετικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής εξέλιξης, το βασικό παραμένει ένα. Δεν μπορείς να επιβάλεις μία επιτυχημένη οικονομική πολιτική σε μία, δημοκρατική τουλάχιστον, χώρα της Ευρώπης όταν αφήνεις τελείως απροστάτευτα τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας και όταν καταστρέφεις τα αστικά όνειρα, και την οικονομική πραγματικότητα, μεγάλου μέρους του λαού. Και όταν ένας πολίτης δεν έχει πια τίποτα να χάσει, τότε οιαδήποτε υπόσχεση ελπίδας, αληθινή ή κάλπικη, θα προτιμηθεί στην κάλπη.