Αλήθεια, αναρωτιέμαι, γιατί κάποιος που δεν «κατέχει» μια ξένη γλώσσα (δεν είναι κακό αυτό) να επιμένει – ντε και σώνει – να χειρονομεί σε υπόβαθρο ξένων λέξεων που πιθανόν να μην καταλαβαίνει μη μπορώντας, σε τελευταία ανάλυση, να αποδώσει με ακρίβεια αυτά που επακριβώς θέλει να πεί.

Ας αποφορτίσουμε λίγο την συζήτηση... Οι συναντήσεις των Βρυξελλών της προηγούμενης εβδομάδας ήταν μεν κρίσιμες, όμως οι διαθέσεις ήταν φανερές προτού καν ο Βαρουφάκης σκεφτεί τι θα φορέσει στο eurogroup. Ηταν κάτι σαν ένα γκαλά ενόργανης γυμναστικής: Κρίσιμο όσο το πρεστίζ των συμμετεχόντων, καθοριστικό μόνο ως στάδιο προετοιμασίας εν όψει της επόμενης, πραγματικά ανταγωνιστικής συνάντησης.

Οι ευχές δεν κοστίζουν τίποτα. Όλοι, συμπεριλαμβανομένων των "μαυρισθέντων" στις κάλπες πολιτικών αρχηγών ―που, αντί να έχουν πάει σπίτι τους, επιμένουν να "νουθετούν" τους νικητές από βήματος Βουλής (με την ευκαιρία, ας πει κάποιος του Σαμαρά ότι έληξε η προεκλογική εκστρατεία και ότι δεν τον βοηθάει σε τίποτα να απαριθμεί τα όσα θετικά έπραξε ως κυβέρνηση απευθυνόμενος στον άρτι εκλεγέντα πρωθυπουργό: στους ψηφοφόρους έπρεπε να τα είχε διαφημίσει αντί των τρομολαγνικών σποτ που επέλεξε), όλοι λοιπόν εύχονται στον Τσίπρα, στον Βαρουφάκη, στην κυβέρνηση-πρώτη-φορά-αριστερά-με-εθνίκι-δεκανίκι "επιτυχία στις διαπραγματεύσεις". Όλοι, εχθροί και φίλοι, θέλουν πάρε-δώσε με την "επιτυχία". Και, βεβαίως, ο καθένας την εννοεί αλλιώς.

Ο υπουργός οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης προειδοποίησε την Βουλή αλλά και τον ελληνικό λαό για την αναγκαιότητα να συμπεριλαμβάνει κανείς την πιθανότητα ρήξης με τους ευρωπαίους εταίρους, για μία πραγματική διαπραγμάτευση σοβαρών εθνικών θεμάτων. Η στήλη είναι της γνώμης ότι μία πράγματι επιτυχημένη και επωφελής συμφωνία της χώρας με την Ευρωζώνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο αφού περάσει μέσα από τις Συμπληγάδες Πέτρες μίας πραγματικής, αλλά παροδικής ρήξης με τους ευρωπαίους εταίρους δανειστές. Δηλαδή, μόνο μέσω ενός πολιτικοοικονομικού εκβιασμού μπορεί η Ελλάδα να κερδίσει μία συμφωνία που να προσφέρει μία πραγματική ευκαιρία στην Ελλάδα για μία ανάπτυξη της οικονομίας και μία διόρθωση της κοινωνικής καταστροφής που έχει υποστεί η χώρα.

Κρίθηκε ότι ευθύνεται η Τράπεζα στην περίπτωση που άτομο που δεν είχε συνείδηση των πραττομένων οδηγήθηκε δι' απάτης από κάποιον τρίτο στο υποκατάστημα, με το βιβλιάριο και το διαβατήριό και υπέγραψε τα σχετικά δικαιολογητικά ανάληψης όλων των χρημάτων του, τα οποία χρήματα παρέλαβε ο εν λόγω τρίτος και τα ιδιοποιήθηκε.

(Γιατί οι οικονομολόγοι αποτυγχάνουν -σχεδόν πάντα- να προβλέψουν την... επόμενη οικονομική κρίση)

Ακούγοντας την ομιλία του Πρωθυπουργού επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του το βράδυ της Κυριακής, διαμορφώθηκε μία εικόνα (μεγαλύτερης) σύγχυσης. Κάποιοι έλεγαν ότι ήταν σαν να ακούει κανείς τον Παπανδρέου στις προγραμματικές του δηλώσεις του 2009. Στον κόσμο του... Αλλοι, παράγοντες της αγοράς, σαστισμένοι προσπαθούσαν να κατανοήσουν πού το πάει ο νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός και πάντως δεν διέκριναν στοιχεία που να δείχνουν ότι η μετωπική σύγκρουση με τους εταίρους αποτρέπεται και ότι υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμού.

Ας πρωτοτυπήσουμε. Ας μην γράψουμε για την Γιάνη, γιατί κοντεύει να γίνει βαρετό. Ας τον αφήσουμε λίγο να δημιουργήσει, μπορεί και κάτι να γίνει ποιος ξέρει;..

Οι διαπραγματεύσεις που άρχισαν αμέσως με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησής μας,  είχαν ήδη ένα μεγάλο όφελος: τη βουτιά στα βαθιά νερά της εντατικής διαπαιδαγώγησης του Έλληνα στα χρηματοοικονομικά και στη λειτουργία των αγορών, πράγμα για το οποίο οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν κάνει και τόσα πολλά...

  Πριν καν προλάβει να ανασυνταχθεί η Αντιπολίτευση ώστε να ξεκινήσει -επιτέλους- το έργο της, κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς Κυβέρνηση! Η αιφνίδια απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τα Ελληνικά ομόλογα, λίγες μόνον ώρες μετά την συνάντηση Ντράγκι - Βαρουφάκη, ολοκληρώνει μια εικόνα δυσμενέστατη για την ελληνική κυβέρνηση, σε περίπτωση που η τελευταία επιμείνει στην άκαμπτη στάση της αναφορικά με την τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων. Την εικόνα αυτή προσδιόρισε κατ’ αρχήν το περιεχόμενο του εγγράφου της Γερμανικής κυβέρνησης το οποίο “διέρρευσε” στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια της προετοιμασίας για το επόμενο EuroGroup. Πόσο δύσκολα όμως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα;

  Σε (πολιτικό) χρόνο "ντε-τε" (όπως το λέγαμε στον στρατό) μετά το οριστικό αποτέλεσμα των εκλογών, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση με υποσχεθείσα δεδηλωμένη πλειοψηφία στην Βουλή. Αμέσως ορκίστηκε ο νέος Πρωθυπουργός και συντομότατα ακολούθησε το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Στο καπάκι, άρχισε ένας ειδησεογραφικά καταιγιστικός μαραθώνιος δηλώσεων, διακηρύξεων, μηνυμάτων, τηλεφωνικών επαφών, επισκέψεων, συναντήσεων και ταξιδιών από και προς την Ευρώπη με αποκλειστικό θέμα την (υπο διαμόρφωση) νέα στάση της χώρα ως προς το Χρέος, το Μνημόνιο, τις δανειακές συμβάσεις, τυχόν νέο μεσοπρόθεσμο, την τρόικα, το πρόγραμμα αποπληρωμών, τις επείγουσες μεταρρυθμίσεις... 

Η γεωπολιτική σημασία των όσων λέχθηκαν προχθες το βράδυ από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ υπέρ της Ελλάδας διαθέτει μια «κρυφή» πλευρά, που ίσως είναι σκόπιμο να φωτίσουμε στο άρθρο αυτό. Έχει σημασία να δούμε γιατί ο Πρόεδρος Obama αποφάσισε αυτή την ώρα να στηρίξει με τέτοιο τρόπο, ασυνήθη για τα διπλωματικά δεδομένα είναι αλήθεια, τον ελληνικό λαό και τη νέα του Κυβέρνηση:

Στο σκηνικό της έντασης που δημιουργήθηκε από τις πρώτες ημέρες της νέας διακυβέρνησης, ένα στοιχείο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση Τσίπρα αναλαμβάνει πρωτοβουλία, ανοίγει τα χαρτιά της και ξεκινά μία συζήτηση με τους ξένους. Η συζήτηση έχει χαρακτηριστικά σύγκρουσης, οι ξένοι δανειστές και κυρίως οι Γερμανοί εμφανίζονται αιφνιδιασμένοι, θυμωμένοι και έξαλλοι, όμως κάτι είναι διαφορετικό. Η συζήτηση έχει περιεχόμενο και την παρακολουθούν όλοι. Αυτό φάνηκε ήδη από τις πρώτες επαφές του Βαρουφάκη στο Παρίσι, την προσεκτική κίνηση της γαλλικής κυβέρνησης και φυσικά από τις δηλώσεις Ομπάμα, ο οποίος έχει επανειλημμένως διαμηνύσει ότι στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα δεν είναι πλέον διατεθειμένος να πληρώνει την ανορθολογική και κοντόφθαλμη οικονομική πολιτική της Γερμανίας.

Μετά από κάποιες πρόσφατες αναρτήσεις και δημοσιεύσεις μου, ορισμένοι φίλοι στα σόσιαλ μίντια είναι με το δάκτυλο στο ποντίκι, έτοιμοι να με αποκαλέσουν "παπαγαλάκι του Σύριζα" και να με διαγράψουν.  Χαλαρώστε! Οι εκλογές είναι ακόμα νωπές (στα γραφεία των ηττημένων της προηγούμενης Συγκυβέρνησης, ακόμα ρέει το αίμα), η νέα Συγκυβέρνηση μόλις ορκίστηκε, οι σεμνές τελετές παράδοσης-παραλαβής των υπουργείων καλά-καλά δεν ολοκληρώθηκαν. Απαιτείται νηφαλιότητα απ' όλους εμάς τους "κριτικούς του πληκτρολογίου" ώστε να αξιολογηθούν σωστά τα σημαντικά και τα λιγότερο σημαντικά, να επισημανθούν τα πεδία όπου θα πρέπει κατ' αρχήν να εστιάσει η κριτική αξιολόγηση των κυβερνητικών πράξεων, να γνωστοποιηθούν τυχόν φαινομενικά δευτερεύουσες πτυχές που αποκρύπτουν ή παραπλανούν. Κυρίως όμως να παρέλθει ο, φυσιολογικός για τα πρωτίστως "κουτσομπολίστικα" σόσιαλ μήντια πακτωλός αναρτήσεων που επικεντρώνουν σε ενδυματολογικές επιλογές, σε έλλειψη σαβουάρ βιβρ, στην απλυσιά των αριστεροτέτοιων, στην αμηχανία του Παπούλια, στην ανθοδέσμη του Μεϊμαράκη, στο σαραβαλάκι του Σκουρλέτη, τα ποιήματα του "κοτσιδάκια" υπουργού... "Σκάβουν" όλοι αίφνης στα αρχεία ετών, ανασύρουν παλαιές δηλώσεις των σημερινών υπουργών για να "αποδείξουν" διγλωσσία, τούμπες, ασυναρτησίες, ανακολουθίες και γενικώς την αφερεγγυότητα του Σύριζα. Είπαμε: το verba volant, scripta manent είναι μάλλον παρωχημένο, σήμερα που ο καθείς μπορεί να τουητάρει. Για μένα, μετράνε πρωτίστως οι πράξεις. Είτε αυτές είναι η ψήφος που ρίχνει κανείς, είτε τα νομοσχέδια που υπογράφει ως μέλος της κυβέρνησης.

Αν κάτι έχει γίνει σαφές στις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης Τσίπρα, είναι η εκδήλωση της αντιπαράθεσης μεταξύ αγγλοαμερικανών και Ευρωπαίων στο «ουδέτερο» γήπεδο της Ελλάδας.

Ποιος θα ήθελε να είναι σήμερα στη θέση του Αλέξη Τσίπρα;