Το ακανθώδες ζήτημα των εγγυήσεων

Για τις κοινές αρμοδιότητες θα υπήρχε ένα εκ περιτροπής προεδρικό συμβούλιο υπό την ηγεσία των δύο ηγετών (με αναλογία 2-1 ή 3-1 υπέρ της ελληνοκυπριακής πλευράς)· ένα γενικό συμβούλιο Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων βουλευτών αντί για ένα άμεσα εκλεγμένο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο· ένα κοινό υπουργικό συμβούλιο περίπου πέντε ή έξι υπουργείων (Εξωτερικών, Άμυνας, Εσωτερικών/Ιθαγένειας, Οικονομικών, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων).

Τουλάχιστον μία καθοριστική ψήφος για Τουρκοκύπριο υπουργό στο Υπουργικό Συμβούλιο -στοιχείο κεντρικής σημασίας για την πραγματική πολιτική ισότητα- προτείνεται ως δικλείδα ασφαλείας, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο τριβής στις συνομιλίες. Η κυπριακή κυβέρνηση στον νότο επιθυμεί την απομάκρυνση των τουρκικών δυνάμεων από το νησί, τις οποίες θεωρεί στρατό κατοχής, ενώ η ΤΔΒΚ επιμένει ότι βρίσκονται εκεί για την προστασία της.

Για τη διαχείριση του συστήματος των εγγυήσεων που θεσπίστηκε το 1960, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Τουρκία και η Ελλάδα θα αντικαθίσταντο από μια φόρμουλα του ΝΑΤΟ, επιτρέποντας ενδεχομένως μια μικρή πολυεθνική παρουσία στο νησί.

Η μεταβατική περίοδος και το πακέτο ΕΕ-Τουρκίας

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ΟΗΕ εξετάζει μια μεταβατική περίοδο δύο ή τριών ετών, με αρχικές επιστροφές εδαφών (πρώτα τα Βαρώσια) και τη σταδιακή εισαγωγή των «three Ds» της τουρκοκυπριακής πλευράς –άμεσο εμπόριο (direct trade), άμεσες πτήσεις (direct flights) και άμεσες επαφές (direct contacts)– συν τη χαλάρωση των τουρκικών περιορισμών και την πρόσβαση σε τουρκικά λιμάνια.

Υπάρχει επίσης ελπίδα για πιθανή κινητικότητα στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, καθώς και μια ρητή σύνδεση μεταξύ της επίλυσης του Κυπριακού και της ατζέντας Τουρκίας-ΕΕ όσον αφορά την τελωνειακή ένωση, καθιστώντας το αυτό μέρος ενός ευρύτερου πακέτου ΕΕ-Τουρκίας.