Οδεύοντας προς τη 19η Σύνοδο Κορυφής από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση οι αγορές αν και κρατούν πολύ μικρό καλάθι για τις επικείμενες αποφάσεις των Ευρωπαίων, ωστόσο κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι ακόμη μία φορά η ευρωζώνη θα μείνει χωρίς λύση στην σοβούσα και ολοένα κλιμακούμενη κρίση.

Η Ευρώπη έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, με το Βερολίνο να δέχεται πανταχόθεν κριτική για τη σκληρή λιτότητα που επιμένει να επιβάλλει σε αντάλλαγμα με τα δισ. που δίνε στις διασώσεις των αδυνάτων. Από την άλλη πλευρά, Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία θα δώσουν σκληρή μάχη να καμφθεί η γερμανική πειθαρχία και να δοθεί στο σχέδιο διαχείρισης μία πιο ευέλικτη μορφή με ισορροπία υπέρ της ανάπτυξης. Μέχρις ώρας οι ζυγαριά δεν φαίνεται να γέρνει σε κάποια κατεύθυνση, καθώς τα γερμανικά επιχειρήματα γιγαντώνονται ακόμη και μπροστά σχεδόν σε ολόκληρη της ευρωζώνη και όχι μόνο.

Ακόμη και μετά τη χθεσινή συνάντηση των δύο ηγετών της Γαλλίας και της Γερμανίας, οι δύο πλευρές συνεχίζουν να έχουν αποκλίνουσες απόψεις για το πώς θα επανέλθει η ανάκαμψη στην Ευρώπη και πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους. Είχαν μάλιστα την ευκαιρία να τις εκθέσουν στις πολλαπλές μεταξύ τους συναντήσεις στον ενάμιση μήνα θητείας του Ολάντ.

Την περασμένη εβδομάδα οι δύο πλευρές, όπως επίσης η Ισπανία και η Ιταλία συμφώνησαν σε σχέδιο ανάπτυξης ύψους 130 δισ. ευρώ. Ωστόσο, παραμένουν θέματα όπου οι απόψεις διίστανται όπως το ευρωομόλογο ή η κοινή τραπεζική Αρχή. Μάλιστα, σε δηλώσεις της την Τετάρτη η Γερμανίδα Καγκελάριος θεώρησε ως «οικονομικό λάθος» και αντιπαραγωγική επιλογή την έκδοση ευρωομολόγου.

Η Σύνοδος θα απασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα της Ελλάδας ακόμη και αν η Κύπρος και η Ισπανία είναι δύο ανοιχτά ζητήματα.

Η ελληνική πλευρά θα μεταβεί στη Σύνοδο στοχεύοντας στην επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής κατά δύο χρόνια, αίτημα όμως το οποίο δεν αναμένεται να λάβει θετική αποδοχή. Ωστόσο, η ελληνική αποστολή θα προσπαθήσει να θέσει τις βάσεις για την επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, καταθέτοντας όμως και την πρόθεση για την παραμονή της στο ευρώ.

Αυτό πρέπει με κάθε τρόπο να καταστεί σαφές από την ελληνική πλευρά προς τους Ευρωπαίους εταίρους, καθώς είναι πλέον γεγονός πως η οικονομική και πολιτική αντιμετώπιση της Ελλάδος από την Ευρώπη και κυρίως από τη Γερμανία σε καμία περίπτωση δεν αφήνει περιθώρια για μεγάλους ελιγμούς.

Διαπιστώνοντας η Ευρώπη ότι η Ελλάδα έχει σχεδόν αθετήσει όλους τους όρους του μνημονίου, φαίνεται ότι αλλάζει πλήρως τα σχέδια της υλοποιώντας το plan Β που περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερη αντιμετώπιση. Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, δεν αποκλείεται να πιεστεί η Ελλάδα στα όρια της στάσης πληρωμών, δηλαδή η χώρα να φτάσει στο σημείο εκείνο στο οποίο δεν θα έχει να πληρώσει βασικά λειτουργικά έξοδα του προϋπολογισμού, ως σκληρό παραδειγματισμό της Ευρώπης συνολικά. Πλέον οι Ευρωπαίοι πρώτα θα απαιτούν την υλοποίηση των μέτρων και μετά θα χορηγούν τα δάνεια προς την Αθήνα.

Εν τω μεταξύ, μετά από έναν μαραθώνιο διαβουλεύσεων, ο κ. Κ. Παπούλιας που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Σύνοδο, θα κομίσει στους Ευρωπαίους και επιστολή του πρωθυπουργού κ. Σαμαρά, με την οποία θα ζητείται χείρα βοηθείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση την Ελλάδα.

Η επιστολή για την οποία ενημερώθηκαν και οι κυβερνητικοί εταίροι, οι πρόεδροι του ΠαΣοΚ και της Δημοκρατικής Αριστεράς, κ.κ. Ευ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης στη συνάντηση που είχαν στην οικία του Πρωθυπουργού στην Κηφισιά, οριστικοποιείατι σήμερα το πρωί και στη συνέχεια θα δοθεί στον κ. Παπούλια.

Σε αυτήν την επιστολή ο κ. Σαμαράς, εκτός από την επισήμανση που θα υπάρχει ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, προτίθεται να αναφέρει ότι στις πρόσφατες εκλογές στην Ελλάδα, οι ψηφοφόροι υπεραμύνθηκαν της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη. Με βάσει αυτό το επιχείρημα, ο Πρωθυπουργός θα υπογραμμίσει την ανάγκη η Ε.Ε. να δώσει από την πλευρά της στην ελληνική πλευρά τις δυνατότητες να υπάρξει ανάπτυξη, όπως ζητάνε οι πολίτες και να ανακουφιστούν οι ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις.

Ο Πρωθυπουργός συζήτησε την ιδέα για την επιστολή με τους κ.κ. Βενιζέλο και Κουβέλη, οι οποίοι επίσης δεν θα ταξιδέψουν στις Βρυξέλλες, από τη στιγμή που δεν θα παραστεί στη Σύνοδο ο κ. Σαμαράς, λόγω της εγχείρισης που έχει κάνει στο δεξί μάτι.

Παραταύτα, με τη Σύνοδος Κορυφής δεν κλείνει ο κύκλος των συναντήσεων των Ευρωπαίων ηγετών.

Άλλη μία σύνοδος κορυφής, αυτή τη φορά ανάμεσα στην Ιταλία και τη Γερμανία, θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 4 Ιουλίου στη Ρώμη.

Ενοποίηση

«Οδεύοντας προς μια γνήσια οικονομική και νομισματική ένωση» είναι ο τίτλος της εισήγησης που θα απευθυνθεί στος αρχηγούς των κρατών μελών της Ε.Ε.

Σύμφωνα με το διαβαθμισμένο έγγραφο της εισήγησης, ο πρόεδρος της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρόμπεη - κόντρα στη λογική του μικρού καλαθιού - λέει τα πράγματα με το όνομά τους και ζητά ουσιαστικά, στέρεα και αποφασιστικά βήματα προς την πραγματική ολοκλήρωση της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ.

Οι τέσσερις προτείνουν: ευρωπαϊκό υπουργείο οικονομικών, ευρωομόλογα, ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων και ενίσχυση του ευρωπαϊκού και των εθνικών κοινοβουλίων για την άντληση δημοκρατικής νομιμοποίησης για τις αλλαγές.

Πέρα από τις διαχωριστικές γραμμές των δύο στρατοπέδων που έχει χωριστεί η ευρωζώνη, αλλά ταυτόχρονα επιχειρώντας την υπέρβαση και τη σύνθεση οι τέσσερις θεσμοί της ΕΕ, το βράδυ της Πέμπτης θα παρουσιάσουν ολόκληρο τον οδικό χάρτη που θεωρούν ότι θα βγάλει τα κράτη μέλη από την κρίση χρέους και θα αποκαταστήσει το κύρος του ευρώ στις αγορές. Σε μια τέτοια προσέγγιση προφανώς δεν χωρούν εκπτώσεις, σημειώνουν πηγές του Συμβουλίου. Συγκεκριμένα:

“Προτείνουμε μια ισχυρή και στέρεη αρχιτεκτονική στο χρηματοπιστωτικό, δημοσιονομικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, με έμφαση στην ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης”, αναφέρει το κείμενο της εισήγησης. Θέτει ως δεδομένο ότι “οι εθνικές πολιτικές δεν μπορεί να αποφασίζονται σε συνθήκες απομόνωσης όταν τα αποτελέσματά τους επηρεάζουν το ευρώ ως σύνολο”, και ως εκ τούτου ζητά τον συντονισμό βάση κοινών κανόνων, όμως με μια ενισχυμένη δημοκρατική νομιμοποίηση και ευρεία στήριξη από τους πολίτες, προϋπόθεση για την οποία είναι η διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων.

Για να επιτευχθεί το “όραμα” όπως το ονομάζουν στην πράξη χρειάζονται τεσσάρων ειδών παρεμβάσεις:

1. Ένα κοινό χρηματοπιστωτικό πλαίσιο (τραπεζική ένωση) που θα αναγάγει την τραπεζική εποπτεία στο κεντρικό επίπεδο (Βρυξέλλες) θα ελαχιστοποιεί το κόστος των διασώσεων για τους πολίτες και θα εγγυάται τις καταθέσεις,

2. Ένα κοινό πλαίσιο κατάρτισης των προϋπολογισμών, που θα διασφαλίζει ότι οι δημοσιονομικές πολιτικές θα συναποφασίζονται και θα συντονίζονται πριν την εφαρμογή τους στο εθνικό επίπεδο, ώστε να καταστεί δυνατή και η δημοσιονομική αλληλεγγύη στο μέλλον (ευρωομόλογα),

3. Ένα κοινό πλαίσιο οικονομική πολιτικής και επενδύσεων ώστε να διασφαλίζεται πως οι ευρωπαϊκές πολιτικές για την ανάπτυξη θα μεταφράζονται σε αύξηση της απασχόλησης στο εθνικό επίπεδο,

4. Και τέλος διασφάλιση της δημοκρατικής νομιμοποίησης και του καταλογισμού στη λήψη αποφάσεων στο εσωτερικό της νομισματικής ένωσης, στη βάση μιας λογικής αναλογίας εθνικής κυριαρχίας και αλληλεγγύης.