Και το ευφυολόγημα δεν είναι, βέβαια, τυχαίο – κι ούτε οφείλεται στην αλλοπρόσαλλη διάθεση του καιρού…
Οι δύο όψεις
Ο οίστρος, στην επιστήμη της εντομολογίας, είναι ένα είδος δίπτερων εντόμων που ερεθίζει τα ζωντανά, μία τεραστίων διαστάσεων μύγα, γνωστή στην κοινή και ως αλογόμυγα ή βοϊδόμυγα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά διαβολικό είδος εντόμου, αφού τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους κοντά στις κοιλότητες των ανυποψίαστων ζώων, προκαλώντας τους δυσβάσταχτα συμπτώματα, όπως οξείς πόνους, δύσοσμες πληγές και ακατανίκητη ανησυχία που τα οδηγεί τελικά σε κατάσταση μανίας και παραφροσύνης.
Κάπως έτσι η άτυχη ερωμένη του Δία, Ιώ, αφού μεταμορφώθηκε σε αγελάδα, κατέληξε – καταδιωκόμενη από τον οίστρο που της έστειλε η Ήρα για την τιμωρήσει – να περιπλανιέται μανιασμένη σε όλη την Ελλάδα, μην μπορώντας να ησυχάσει από τους έντονους πόνους.
Φυσικά, η επιστήμη της βιολογίας μας παρουσιάζει τη δική της βαριάντα, με τον οίστρο εδώ να προκύπτει από την υπερβολική έκκριση της οιστραδιόλης, μίας ορμόνης που εκκρίνεται από τους γυναικείους γενετικούς αδένες και κατηγορείται για την πρόκληση σφοδρής επιθυμίας και παράφορου πόθου που οδηγεί σε κατάσταση ψυχικής έξαρσης· στην καλύτερη των περιπτώσεων και σε πνευματική εγρήγορση.
Κάποια κατανόηση
Με τη βεβαιότητα πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει υπόψιν όλα τα παραπάνω, είναι πράγματι κάπως άδικη κι υπερβολική η μομφή περί «ακραίου σεξισμού» που του επέρριψαν· και προφανώς γι’ αυτό ο Νικήτας Κακλαμάνης έσπευσε να συνετίσει την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, ενώ ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, σε μία παράσταση αστικής ευγένειας, παρήγγειλε «λίγο νερό στην κυρία», για να τη συνεφέρει.
Εξάλλου, κατά την καλύτερη εκδοχή, ο πρωθυπουργός απλώς επαίνεσε την ακαταπόνητη πνευματική της δραστηριότητα. Κατά τη δεύτερη καλύτερη εκδοχή, δε, απλώς διαισθάνθηκε κάποια (κατά το: «είναι σε κάποιον οίστρο») ψυχική αναστάτωση, την οποία και σημείωσε, για να καταλήξει στο αγαπητικό και – σχεδόν πατρικά – προστατευτικό: «Αντιμετωπίστε την με την κατανόηση που της αρμόζει».
Από σπόντα
Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά να πράξουμε το αυτό και για τον ίδιο, αναγνωρίζοντας πως η Συνταγματική Αναθεώρηση – αυτή η κομβική στιγμή για τη θεσμική (κι εθνική, όπως θα έλεγε ο Κωστής Χατζηδάκης) ανανέωση – του προκαλεί κάποια ταραχή. Κάποια αναστάτωση, η πηγή της οποίας στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ίσως να είναι γνωστή, σ’ εμάς τους λοιπούς, πάλι, παντελώς άγνωστη.
Αλλά, η εκδήλωση αυτής της ψυχικής αναμπουμπούλας έχει (κάποιο) ενδιαφέρον. Τη νύφη βασικά πληρώνει το ΠΑΣΟΚ, που απ’ τη μια θα μπορούσε να αποτελέσει κρίσιμο σύμμαχο στη μάχη για συναινέσεις κι εθνική συνεννόηση· απ’ τη άλλη όμως, δεν είναι παρά ένα κόμμα που έγινε αξιωματική αντιπολίτευση «από σπόντα». Σα να λέμε, δηλαδή, (μια κι ο όρος έχει την τιμητική του επ’ εσχάτοις) από θεσμική καραμπόλα, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε ορφανός, ο ηγέτης του τον αποκήρυξε και δεν στάθηκε ικανός να κρατήσει τα κοινοβουλευτικά του σκήπτρα.
Εντάξει, οπότε προς τι όλη αυτή η φασαρία; Ακόμη κι ανάποδα να ήταν τα πράγματα, ποιος θα επέλεγε να συμμαχήσει με μία ντεμέκ αξιωματική αντιπολίτευση στον αγώνα «να δοθεί μία νέα πνοή στη δημόσια ζωή»; Ουδείς θα έπρεπε να είναι η απάντηση. Όπως, με την ίδια λογική, ουδείς θα επέλεγε να συμμαχήσει και με το «αφεντικό που δεν έφαγε τη σφαίρα», αλλά συνεχίζει – καταπώς εννόησε ο Ανδρουλάκης – τα θεσμικά τερτίπια και τα ηθικοπλαστικά κηρύγματα. Άρα, όλα καλά.
Εκτός αν ο πρωθυπουργός στενοχωριέται που ούτε κι ο πιο καλόπιστος της Χαριλάου Τρικούπη δεν έχει πιστέψει το «πρώτοι με μία ψήφο» και φυλάνε τα ρούχα τους για να μην κλαίνε με μαύρο δάκρυ στην επόμενη Βουλή. Ή εκτός αν το έχει πάρει τόσο κατάκαρδα που δεν τον εμπιστεύονται…
Εσωτερικό φεστιβάλ
Πάντως, δεν φάνηκε εξαιρετικά κατατεθλιμμένος στο Προεδρικό, στη σάλα του οποίου τίμησε την 52η επέτειο για την «επιστροφή της δημοκρατίας στη γενέτειρά της»· άλλωστε, όπως είπε κι ο ίδιος τα βάσανα της δουλειάς, δεν τα παίρνουμε σπίτι – για την ακρίβεια, «μετά τη Βουλή είμαστε πάντα κεφάτοι»· κι ιδίως στις νερόβραστες επετειακές βεγγέρες...
Ο Νίκος Ανδρουλάκης παίζεται αν το βλέπει με την ίδια αισιοδοξία το πράγμα, μιας και μόλις στρίβει γωνία, πριν καλά-καλά βγει στα λουλουδάδικα έχει και κάτι δημοσκοπήσεις να τον κυνηγούν σαν επίμονες μύγες.
Η διάθεση του Κώστα Τασούλα, απ’ την άλλη, που λογικά ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει στις αλχημείες της μοίρας που τον έφεραν στην Ηρώδου Αττικού, δεν πέφτει με τίποτα – ούτε καν οι ευφάνταστες ενδυματολογικές επιλογές των παριστάμενων στη δεξίωση ή η απουσία της «αντιρρησία» Ρένας Δούρου δεν έπληξαν το χιούμορ του. Και καλώς· ό,τι προσθέτει στην υστεροφημία (ιδίως αν υπάρχει και σπάνη) καλό είναι να μην χάνεται.
Απώλειες
Πώς έχει χάσει, ας πούμε, ο Σωκράτης Φάμελλος όποιο σεβασμό είχε καταφέρει να κερδίσει ως ο πρόεδρος μετά τον Αρμαγεδδώνα· κι έχει απομείνει μονάχα μια γκρίζα συμπόνια για το αβέβαιο πολιτικό του μέλλον (και το ανύπαρκτο πολιτικό του παρόν); Ε, κάπως έτσι.
Ή πώς έχασε ο Γρηγόρης Δημητριάδης την αγωγή κατά του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη, βυθίζοντας σε σοβαρό προβληματισμό όλους τους δικομανείς που είναι βέβαιοι ότι έχουν τη θεά Θέμιδα στο πλευρό τους;
Kαταγγελίες
Τώρα, στα μυστήρια των ημερών και οι καταγγελίες του Μάριου Σαλμά, ο οποίος πήγε στη Βουλή για να φύγει δίχως ασυλία, αλλά στο ενδιάμεσο τα έκανε άνω κάτω.
Απ’ την άλλη, αν λέγοντας «διαπλοκή» εννοούσε «καμιά εξυπηρετησούλα» και λέγοντας «διαφθορά» εννοούσε «καμιά μικρή χάρη», φαινόμενα τα οποία ο Γεωργιάδης δεν θεωρεί, κατά δήλωσή του, ως επονείδιστα και ηθικά ή ποινικά επιλήψιμα, αλλάζει το πράμα. Μια φορά, τις απαντήσεις που ευελπιστεί η αντιπολίτευση πως θα λάβει, ένας Θεός ξέρει για πότε να τις περιμένει. Οπότε, ας μην βιαζόμαστε να εξιχνιάσουμε την υπόθεση – είναι πολύ πιθανό να μείνει και αυτή άλυτη.
Μία νόμιμη πρόταση θα ήταν να επικεντρωθούμε στην υπόθεση με τα περίφημα «σπιτάκια ανακύκλωσης» που είναι και φρέσκια και μάλλον αρκετά νόστιμη· ή, για όποιον δεν θέλει άλλα σκάνδαλα, στο νέο «πάγωμα» των επιθέσεων Ιράν – ΗΠΑ και στους νέους δασμούς που μηχανεύεται να μας φορτώσει ο Ντόναλντ Τραμπ, όσο απεργάζεται πώς θα στηρίξει όσο καλύτερα μπορεί τα ΜΜΕ της πατρίδας του και πώς θα κερδίσει όσα περισσότερα προλαβαίνει μέχρι το 2028.
