Ήδη από την εναρκτήρια ομιλία του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, το βράδυ της Παρασκευής (15/5) ήταν σαφές πως το βασικό «μήνυμα» που επιχειρείται να μεταδοθεί είναι πως η ΝΔ έχει ακόμη τη δυνατότητα να απευθύνεται σε ευρύτερα, πέραν των οπαδών της ακροατήρια, όπως είχε κατορθώσει στις δύο προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις· πως έχει κερδίσει «την εμπιστοσύνη και την αποδοχή των πολλών», όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης, και έχει μετατραπεί σε ένα «ευρύ ρεύμα προόδου και αντίστασης στον λαϊκισμό».

Αναπόφευκτα, παραλήπτης του μηνύματος αυτού είναι η μεσαία τάξη, στην οποία στηρίχτηκε το κυβερνών κόμμα από το 2019 και με την οποία επιδιώκει και σήμερα να συσφίξει τις σχέσεις του. Ενδεικτική η φράση του Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος σημείωσε ότι «η ΝΔ είναι η παράταξη που μιλούσε και οφείλει να συνεχίσει να συνομιλεί με τη μεσαία τάξη, με εκείνη την περιβόητη σιωπηρή πλειοψηφία που κάποιοι ειρωνεύονται». Συμπλήρωσε, μάλιστα, ότι «οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητάνε θαύματα. Κατανόηση ζητούν, έργα και ουσία».

Το δεύτερο πολιτικό μήνυμα που επιδιώχθηκε να μεταδοθεί τόσο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο και από τα επιφανή κομματικά στελέχη, είναι ότι η ΝΔ, η μόνη μεγάλη παράταξη της Μεταπολίτευσης που έχει σταθεί όρθια και σχεδόν αλώβητη μέχρι σήμερα, στέκει ως δύναμη σταθερότητας και συνέπειας απέναντι στην τοξικότητα και την ασυνέπεια της αντιπολίτευσης.

Παρότι η κριτική στην ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης δεν μονοπώλησε την συζήτηση, δεν έλειψαν οι αιχμές για κόμματα που συσπειρώνονται «με βάση το ψέμα και την τοξικότητα» και οι βολικές μετωνυμίες, καθώς υποθέσεις που διερευνώνται από την Δικαιοσύνη, ονομάστηκαν απλώς αδυναμίες, με τον πρωθυπουργό να μιλά για πολιτικές δυνάμεις δυνάμεις που βαφτίζουν «κυβερνητικό σκάνδαλο κάθε πραγματική αδυναμία της δημόσιας ζωής» ή για «όλους αυτούς που μιλούν με αναίδεια για θεριστές, ενώ στη ζωή τους δεν έχουν προσφέρει ούτε έναν καρπό».

Σε γενικές γραμμές, ο κ. Μητσοτάκης έδειξε αποφασισμένος να μετατρέψει τις επόμενες εκλογές σε προσωπικό του στοίχημα και – αδιαφορώντας για τον κίνδυνο να κατηγορηθεί για αλαζονεία – έθεσε τη ρητορική του ερώτηση «ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο;» σε περίπτωση εθνικής κρίσης. Εξίσου χαρακτηριστική ήταν και η διευκρίνιση πως το δίλημμα δεν είναι ο ίδιος ή το χάος, αλλά ο ίδιος ή όλοι οι υπόλοιποι – «Μητσοτάκης ή οποιοσδήποτε άλλος», όπως είπε, δίνοντας τη σκυτάλη στον Άδωνι Γεωργιάδη την επόμενη μέρα, για να επαναλάβει πως το δίλημμα είναι «Μητσοτάκης ή η Ελλάδα να γυρίσει πίσω στην παρακμή», αντίληψη που συμπύκνωσε και ο Σταύρος Παπασταύρου, λέγοντας πως «η ισχυρή ΝΔ σημαίνει ισχυρή Ελλάδα».

Προκειμένου, όμως, να στηριχθεί αυτή η μελλοντοστραφής συζήτηση και η προοπτική της χώρας την επομένη των εκλογών με την ανανέωση της θητείας της ΝΔ, βασικό ρόλο παίζει και ο απολογισμός. Κι εδώ φάνηκε πως, και αυτήν τη φορά, το μήνυμα που επιχειρήθηκε να περαστεί (μεταδοθεί) ήταν το απλό «τα είπαμε, τα κάναμε». Η εκτενής αναφορά τόσο του πρωθυπουργού, όσο και πρωτοκλασάτων στελεχών (Παπασταύρου, Πιερρακάκης, κλπ.), στις δεσμεύσεις των προηγούμενων ετών και στην υλοποίησή τους, εξυπηρέτησε αυτήν τη στόχευση.

«Σε έναν κόσμο αστάθειας η χώρα μας είναι νησίδα σταθερότητας», είπε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Πιερρακάκης, τονίζοντας πως τα παλιά διλήμματα (κρατισμός ή πλήρης αυτορρύθμιση έχουν χρεοκοπήσει), ενώ ενδιαφέρον είχε και η – μετά βεβαιότητος συσπειρωτική – αναφορά του στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος, όπως είπε, «είδε την ευκαιρία μιας νέας Ελλάδας και άρχισε να χτίζει. Δεν έφτιαξε απλά έργα από μπετά και σίδηρο, έχτισε ξανά την αυτοπεποίθηση της χώρας».

Ωστόσο, μεταφέροντας ξανά τη συζήτηση στο «αύριο», πέρα από την ανάγκη για σταθερότητα και τη συνέπεια λόγων και έργων, τη δική της θέση στις ομιλίες του συνεδρίου είχε και η έννοια του «πατριωτισμού», ενδεχομένως όχι τυχαία αφού είχε προηγηθεί η επιστολή των 10 «γαλάζιων» διαφωνούντων στην εφημερίδα «Δημοκρατία», οι οποίοι απευθύνθηκαν, κατά δήλωσή τους, στις «υγιείς, πατριωτικές και δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας»· στους «πολίτες που δεν ανέχονται άλλο τη σημερινή κατάσταση» και «που αγαπούν την πατρίδα».

«Όταν έρχεται η μάχη να βάζουμε τις όποιες πικρίες στην άκρη για την πατρίδα», είπε χαρακτηριστικά κατά την ομιλία του ο Παύλος Μαρινάκης. Απ’ την άλλη, ο πρωθυπουργός, επιχειρώντας ίσως ένα άνοιγμα προς όλα τα ακροατήρια, στη δική του ομιλία μετεωριζόταν μεταξύ διατυπώσεων που θέλουν τη ΝΔ ταυτόχρονα και «υπέρ της ανοιχτής οικονομίας», αλλά και «ένα λαϊκό κόμμα», καθώς και μία δύναμη που προστατεύει τα σύνορα «από τις μεταναστευτικές εισβολές», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Η «γαλάζια φανέλα»

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι αναφορές στη «φανέλα» δεν έλειψαν, με τον Κυρ. Μητσοτάκη να λέει πρώτος την Παρασκευή (14/5): «Η δικιά μας φανέλα είναι γαλάζια, για αυτήν αγωνιζόμαστε κι είμαστε περήφανοι που την ιδρώνουμε».

Μία μέρα αργότερα, ο Νίκος Δένδιας – σε μία ομιλία με ουκ ολίγα «καρφιά» –, επιχειρώντας να καταστήσει σαφές ότι αποτελεί τον δεύτερο μεγάλο πόλο στο εσωτερικό του κόμματος, τόνισε πως τιμάμε «την ίδια μπλε φανέλα· με το ύφος που επιβάλει η παράδοσή μας. Με το ήθος που επιβάλλει η ιστορία μας».

«Δεν περισσεύει κανείς σε αυτήν την παράταξη», είπε μεταξύ άλλων ο Κωστής Χατζηδάκης, επιχειρώντας να περάσει το δικό του μήνυμα ενότητας, συσπείρωσης (και στεγανοποίησης του χώρου από ενδεχόμενες διαρροές), ενώ ο Παύλος Μαρινάκης τόνισε πως «ο πυρσός είναι οι κοινές μας ιδέες, το "εμείς" και όχι το "εγώ", όλοι εκείνοι που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτα και όταν τους καλούσε η παράταξη ήταν παρούσες και παρόντες».

«Οι μεγάλες παρατάξεις δεν νικούν όταν διαρκώς κοιτάζουν τον καθρέφτη τους. Νικούν όταν κοιτάζουν τον ορίζοντα της χώρας», ήταν το μήνυμα του Υπουργού Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, δίνοντας το «στίγμα» πως η εσωστρέφεια και οι εσωκομματικές κόντρες μόνο αρνητικό αντίκτυπο μπορούν να έχουν.