Αν όμως, μέχρι το τέλος του έτους, μετά την είσπραξη των εσόδων από αυθαίρετα, τους ημιυπαίθριους, τις έκτακτες εισφορές, τα τέλη ακινήτων, τα τέλη κυκλοφορίας, τη νέα περαίωση, και την πλήρη αφαίμαξη των φορολογουμένων, το πρωτογενές έλλειμμα έχει μειωθεί στο ενάμιση δισεκατομμύριο, όπως προβλέπεται, τότε θα βρισκόμαστε πολύ κοντά στον στόχο. Σε λίγους μήνες, σε ελάχιστους, θα έχουμε καταφέρει να τα βγάζουμε πέρα μόνοι μας και θα χρειαζόμαστε τα λεφτά των εταίρων μας, μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους (σημειώνεται: ότι ανάμεσα σε αυτούς που έχουν λαμβάνειν δεν είναι μόνο οι «ξένοι τοκογλύφοι», αλλά και τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και οι τράπεζες).
Όπως έχετε διαβάσει αρκετές φορές από αυτήν εδώ τη στήλη, τότε και μόνο τότε, όταν δηλαδή χωρίς τους τόκους, θα έχουμε πλεόνασμα, μπορούμε να βαρέσουμε κανόνι. Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι η απολύτως αναγκαία προϋπόθεση, ούτως ώστε να πετύχει τους στόχους του ένα χρεοστάσιο. Η δεύτερη προϋπόθεση, όπως καταδεικνύουν και οι σχετικές μελέτες οικονομολόγων που έχω αναρτήσει στα σχετικά έγγραφα (βλ. δεξί μέρος της σελίδας), είναι να έχουν προετοιμαστεί αναλόγως οι αγορές και να θεωρήσουν ότι η χρεοκοπία είναι το έσχατο μέτρο που παίρνεις, όταν όλα τα άλλα θα έχουν αποτύχει. Σε διαφορετική περίπτωση, θεωρείσαι κοινός μπαταχτσής και για πολλά-πολλά χρόνια, κανείς δεν σε δανείζει, κάτι που έχει δραματικές συνέπειες για την ρευστότητα του τραπεζικού σου συστήματος και την ανάπτυξη.
Στην περίπτωσή μας, σε λίγους μήνες θα ισχύουν όλες οι παραπάνω προϋποθέσεις για ένα επιτυχές κανόνι. Και όπως εξελίσσονται τα πράγματα, αυτό θα είναι απαραίτητο. Οι δανειστές μας θα είναι τυχεροί αν πάρουν 50 σεντς σε κάθε ευρώ ελληνικών ομολόγων που κατέχουν. Το έχουν ήδη προεξοφλήσει και είναι απολύτως αναγκαίο. Διαφορετικά, με 190% δημόσιο χρέος, δεν θα μπορέσουμε ποτέ, μα ποτέ, να βγούμε στις αγορές.
Μην νομίζετε βέβαια ότι ακόμη και μία προμελετημένη χρεοκοπία, η οποία συνοδεύεται και από ένα μαξιλάρι πρωτογενούς πλεονάσματος μερικών δισεκατομμυρίων και έχει το «Ο.Κ» της ΕΚΤ και των Βρυξελλών, και για την οποία έχουν προετοιμαστεί ήδη οι αγορές, θα είναι «βόλτα στο πάρκο». Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα κρατικοποιηθεί για κάποιον καιρό, οι τριγμοί στην ευρωζώνη θα φτάσουν σε σημείο καμπής, με την εξάπλωση της κρίσης σε Ιταλία και Ισπανία, τα προβλήματα στις εισαγωγές δεν θα αποφευχθούν και τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων θα εκμηδενιστούν.
Επιπλέον, μην έχετε καμία αυταπάτη ότι χρεοστάσιο σημαίνει ότι θα αποφύγουμε όσα συνεχίζει να αποφεύγει η κυβέρνηση. Ακόμη και μετά από ένα κούρεμα της τάξης του 50% το ελληνικό δημόσιο χρέος θα είναι κοντά στο 90% του ΑΕΠ, δανεικά φθηνά δεν θα ξαναϋπάρξουν. Ξεχάστε λοιπόν τα ελλείμματα, ξεχάστε τους διορισμούς στο δημόσιο, και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Ακόμη και μετά από μία χρεοκοπία, πάλι θα πρέπει να φτιάξουμε μία οικονομία παραγωγική, ανταγωνιστική και εξωστρεφή, ώστε να μπορεί να επιβιώσει χωρίς τα λεφτά των ξένων. Εκτός εάν βέβαια η χρεοκοπία συνοδευτεί και από επιστροφή στη δραχμή, κάτι που θα ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία, όπως έχω επανειλημμένως επιχειρηματολογήσει.
Το ιδανικό σενάριο λοιπόν θα ήταν η έκδοση ευρωομολόγων και η κοινοτικοποίηση των εθνικών χρεών, κάτι που θα σημάνει και ουσιαστική ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης. Το ρεαλιστικό σενάριο είναι όμως ότι πάμε για χρεοκοπία σε λίγους μήνες. Άντε, με τις υγείες μας...
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.