Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε από το συγκεκριμένο παράδειγμα; δύο, κατά τη γνώμη μου: Το πρώτο είναι ότι το κράτος επινοεί συνεχώς τρόπους για να δικαιολογήσει την ύπαρξη αχρείαστων δημοσίων υπάλληλων του. Διότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει αλλιώς γιατί, για παράδειγμα, μία δημόσια υπηρεσία σου ζητάει ως δικαιολογητικά για μία αίτησή σου και ταυτότητα και πιστοποιητικό γεννήσεως, δύο έγγραφα διαφορετικά, τα οποία αποδεικνύουν το ίδιο ακριβώς πράγμα: ότι υπάρχεις, γεννήθηκες τότε και είσαι εγγεγραμμένος στα κιτάπια του Δήμου τάδε. Στην Ελλάδα, έχουμε κάνει τέχνη την ανακάλυψη καινούργιων δικαιολογητικών και πιστοποιητικών, τη στιγμή που σε άλλες χώρες του πολιτισμένου κόσμου (π.χ. Βρετανία) δεν υπάρχουν καν ταυτότητες!
Το δεύτερο συμπέρασμά μου είναι ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη οργανωμένο σχέδιο να γίνει κόλαση η ζωή όσων ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο. Ο φίλος του παραδείγματος αναγκάζεται να παλεύει καθημερινά με το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, τον ΔΟΑΤΑΠ, τη στρατολογία, την εφορία, και όποιον άλλον οργανισμό μπορεί να φανταστεί κανείς, καταθέτοντας άπειρα δικαιολογητικά για να αποδείξει το προφανές: ότι σπουδάζει στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Στόχος του πολέμου που δέχεται είναι να μη γυρίσει ποτέ Ελλάδα. Γιατί; Γιατί οι «επαναστάτες της φακής με τα λεφτά του μπαμπά» που έχουν κάνει χαμαιτυπείο το ελληνικό πανεπιστήμιο και έχουν καταδικάσει σε απαξίωση τα πτυχία του στην αγορά εργασίας δεν μπορούν να αντέξουν τον ανταγωνισμό από ένα κατά τεκμήριο ταλαντούχο παιδί που πήρε υποτροφία και πήγε στο εξωτερικό. Μέχρι να καταφέρει να βολέψει κάπου «το κόμμα» τα παιδιά του, τύποι σαν τον φίλο μου πρέπει να μείνουν εκεί που είναι – δηλαδή όσο πιο μακριά από την Ελλάδα γίνεται. Και ας μείνουν στη χώρα μας να δουλέψουν οι απόφοιτοι της ιδεολογίας «κάθε κωμόπολη και ΤΕΙ»... Τώρα, ποιος χάνει από όλη αυτή τη διαδικασία, ο φίλος, ή η πατρίδα μας είναι εύκολο να διαπιστωθεί.