Προσπαθώ να σκεφθώ τις τελευταίες τους στιγμές: τις φλόγες να πλησιάζουν, τη θερμοκρασία να ανεβαίνει, την αναπνοή να δυσκολεύει, τα μάτια να τσούζουν, τις φλόγες να γίνονται τεράστιες, το σώμα να τσουρουφλίζεται, την αναπνοή να κόβεται, τον πόνο να δυναμώνει - έχασαν άραγε αρκετά γρήγορα τις αισθήσεις τους ώστε να μην τους βασανίζει ο πόνος; Ή λαμπάδιασαν και έτρεχαν ουρλιάζοντας, φλόγες που πονούσαν αυτοί μέσα στις άλλες φλόγες που χαίρονταν απολαμβάνοντας την τροφή τους; Με πιάνει απελπισία - αλλά πρέπει να καταλάβω τον πόνο τους, αλλιώς δεν θα καταλάβω ποτέ τι έγινε.

Δεν ξέρω ούτε πώς να συνεχίσω να γράφω - τα έχουν γράψει όλα οι εφημερίδες, τι να προσθέσω εγώ; Μήπως έκανα τον κόπο να πάω κοντά να δω τι έγινε, να βοηθήσω σε κάτι - κολοκύθια: καρφώθηκα μπρος στην τηλεόραση για πρώτη φορά ύστερα από δυόμισι χρόνια και παρακολουθούσα με το στόμα ανοιχτό, τρομαγμένος και απελπισμένος, το μεγάλο κακό να συμβαίνει· όπως έκαναν εκατομμύρια Ελληνες. Ορισμένοι από αυτούς δεν έκλεισαν καθόλου την τηλεόραση, έμαθαν αμέσως ότι μοιράζει το κράτος χρήματα στους πυροπαθείς και έτρεξαν πρώτοι πρώτοι να πάρουν αποζημίωση για ψυχική οδύνη.

Εβλεπα αναψοκοκκινισμένους τους δημοσιογράφους να μιλούν για χωριά που ποτέ πριν δεν είχαν ακούσει τα ονόματά τους, που δεν ήξεραν ούτε πού τονίζονται ούτε πώς κλίνονται, χωριά μεταμφιεσμένα με περίεργα αρχαιοελληνικά ονόματα για να μη φαίνεται το αρβανίτικο ή σλάβικο ή τουρκικό παρελθόν: Φιγάλεια ή Φιγαλεία; Μάκιστος, Μακίστος ή Μακιστός; Η Νέδα ή ο Νέδας; Το Πελόπιο, η Πελόπη ή το Πελόπι; Το Λέπρεον ή η Λέπρα;

Το Επταήμερο του Διόδωρου

Το Βήμα της Κυριακής