Από το κύριο άρθρο

“Η εκλογική διαδικασία που έχει ξεκινήσει στο ΠΑΣΟΚ έχει ασφαλώς πολλά αρνητικά. Είναι ωστόσο αναγκαία και μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα όχι μόνο για την αξιωματική αντιπολίτευση αλλά συνολικά για το πολιτικό μας σύστημα.
ΚΑΙ μόνον η διαφαινόμενη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων φίλων και μελών του ΠΑΣΟΚ στις συζητήσεις και την ψηφοφορία θα αποτελέσει σημαντικό κεκτημένο για τη δημοκρατία στα κόμματα, αλλά και βήμα για την αναζωογόνηση του πολιτικού διαλόγου που κακοποιείται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα.
ΕΞΙΣΟΥ αναγκαία για το ΠΑΣΟΚ είναι φυσικά και η αναζήτηση των αιτίων της ήττας. Γιατί είναι φανερό, ανεξάρτητα από το ποιος ή ποιοι φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, ότι με τη σημερινή πολιτική και με τη σημερινή φυσιογνωμία του δεν είναι ικανό να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών.
ΟΣΟ οδυνηρή και αν είναι αυτή η συζήτηση, όσο σκληρά λόγια και αν ακουστούν και όσο μερικές φορές και αν δίνεται η εντύπωση της εσωστρέφειας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα.
ΜΕ την προϋπόθεση φυσικά ότι ο διάλογος είναι πραγματικός και δεν χρησιμοποιείται προσχηματικά για να ενοχοποιηθεί η μία ή η άλλη πλευρά. Στόχος δεν μπορεί να είναι το παρελθόν αλλά το μέλλον.
ΣΤΙΣ εβδομάδες που απομένουν ώς την εκλογή είναι υποχρέωση των υποψηφίων να δώσουν τη δική τους εκδοχή για το πώς θα πολιτευθεί το ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση αύριο και στην κυβέρνηση μεθαύριο. Να αναδείξουν δηλαδή τα προβλήματα ουσίας που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.
ΑΝ δεν το κάνουν, αν ο διάλογος περιοριστεί στην ανταλλαγή κατηγοριών των μεν κατά των δε, το ΠΑΣΟΚ θα βγει από αυτές τις διαδικασίες απαξιωμένο και σε χειρότερη κατάσταση από σήμερα!”
Τα Νέα

Σταμος Ζουλας

«…Εύλογα, λοιπόν, διερωτάται κανείς πού οδηγεί το ΠΑΣΟΚ –και κυρίως τη χώρα– η πρόσκληση που απηύθυνε ο υπό αμφισβήτηση αρχηγός του από του βήματος της Εθνικής Αντιπροσωπείας προς την «άλλη αριστερά, για κοινή δράση και στη Βουλή και στα κοινωνικά μέτωπα». Οι θέσεις του κ. Αλ. Αλαβάνου είναι γνωστές. Διακηρύσσει την έκδηλα αντιδημοκρατική άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με το 5%, εκφράζει την «κοινωνική πλειοψηφία»... Ετσι, απορρίπτει κάθε διάλογο για το Ασφαλιστικό και αναγγέλλει ότι θα συναντηθεί με την κυβέρνηση «μόνο στο πεζοδρόμιο». Παράλληλα απαντά στην πρόσκληση του κ. Παπανδρέου για «κοινή δράση» ότι το κόμμα του μπορεί να συνεργασθεί μόνον «με δυνάμεις προωθημένες και ριζοσπαστικές από τον σοσιαλιστικό χώρο». Προσβλέπει, δηλαδή, στη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ και στην ανάδειξη ενός κόμματος, τύπου ΔΗΚΚΙ. Το ίδιο ξεκάθαρη είναι και η στάση του ΚΚΕ με την κ. Παπαρήγα να δηλώνει ότι το ΠΑΣΟΚ «δεν έχει αλλάξει, ούτε θα αλλάξει».

Συνεπώς η «άλλη αριστερά» αρνείται την κοινή δράση με το ΠΑΣΟΚ για «την περιφρούρηση» των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, «τη διατήρηση κεκτημένων» (έστω και προνομίων) και τη ματαίωση κάθε «αντιλαϊκής» μεταρρυθμίσεως. Αν, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ πιστεύει ότι μπορεί να προσβλέπει και στο μέλλον σε εκλογικά οφέλη, μέσω μιας αρνητικής και στείρας αντιπολιτεύσεως, πρέπει να κάνει και ένα επόμενο βήμα. Να υπερκεράσει –και μάλιστα έμπρακτα– την αντίληψη του κ. Αλαβάνου ότι η πολιτική πρέπει να μεταφερθεί στο πεζοδρόμιο, όπως και τη διακήρυξη του ΚΚΕ ότι «ο νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Κάθε άλλη «μετριοπαθέστερη» αντιπολίτευση θα καταστήσει το ΠΑΣΟΚ θλιβερό ουραγό στον αγώνα για την προσέλκυση δυσαρεστημένων, διαμαρτυρομένων ή θιγομένων από την κυβερνητική πολιτική ψηφοφόρων. Διότι οι κατηγορίες αυτές των εκλογέων δεν έχουν λόγο να διατυπώσουν με την ψήφο τους εμπιστοσύνη προς ένα κόμμα, το οποίο θα ασκούσε περίπου την ίδια πολιτική, αν ήταν κυβέρνηση, αλλά προτιμούν να εκφράσουν την οργή τους, έστω και πρόσκαιρη, υπερψηφίζοντας κάποιο κόμμα με ακραίες και «ανατρεπτικές» θέσεις. Πρόδηλο είναι, συνεπώς, ότι και οι δύο παραπάνω αντιπολιτευτικές εκδοχές δεν είναι απλώς αδιέξοδες για το ΠΑΣΟΚ, αλλά σίγουρα μπορεί να αποδειχθούν και αυτοκαταστροφικές. Στην περίπτωση που το κόμμα αυτό επιχειρήσει να αποσπάσει τα ηνία της αρνητικής αντιπολιτεύσεως