Αυτά θα έπρεπε να τα έχουν σκεφτεί όσοι ένιωσαν τέτοια βιασύνη να καταθέσουν την πρόταση και ειδικώς το ΠαΣοΚ, που αντί να κοιτάξει να ενισχύσει την αυτονομία του, όπως διακηρύττει, συντάσσεται με τις «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις».

Στο ίδιο μοτίβο, θα είναι μάλλον μάταιο να αναμένει κανείς κάποιο αποτέλεσμα από την Προανακριτική. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία.

Οπότε, βρισκόμαστε και πάλι στο σημείο μηδέν. Τι γίνεται από εδώ και πέρα;

Δεν μπορούν να γίνουν και πολλά. Το μόνο που έχει να κάνει η κυβέρνηση είναι να κυβερνήσει - και πάντως να αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει.

Και επειδή σύντομα θα φουντώσει η συζήτηση για τον ανασχηματισμό, πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι ούτε αυτός θα έχει κάποια σημασία, με μία επισήμανση: Το σημείο που χωλαίνει κατά κύριο λόγο είναι το Μέγαρο Μαξίμου και ειδικότερα στο πεδίο του πολιτικού συντονισμού και σχεδιασμού. Και πολλά υπουργεία προφανώς, αλλά αυτό δεν είναι τόσο θέμα προσώπων, όσο βούλησης ή ελέγχου από το κυβερνητικό κέντρο.

Αν δεν διορθωθούν τα πράγματα εκεί, δεν υπάρχει ελπίδα να γίνει κάτι σοβαρό στη χώρα στο προσεχές διάστημα και για όσο χρόνο απομένει στην κυβέρνηση – στο βαθμό βέβαια που μία προσδοκία να γίνει κάτι μπορεί να θεωρείται ρεαλιστική…