Αυτά τα λέμε γιατί υπάρχουν πληροφορίες ότι μεγάλες επιχειρήσεις, μεταξύ και αυτών και ξένες, σκέπτονται να αλλάξουν έδρα. Να εγκαταλείψουν δηλαδή τη χώρα μας προς άλλες φθηνότερες για αυτές και τη λειτουργία τους κατευθύνσεις. Βλέπετε, η παγκοσμιοποίηση, η τεχνολογία, η ευχέρεια των μεταφορών και αρκετοί άλλοι παράγοντες, καθιστούν πλέον σχετικά εύκολη υπόθεση τέτοιου είδους μετακινήσεις. Και αν κάποιοι έλληνες επιχειρηματίες δυσκολεύονται ακόμη να πάρουν την ανάλογη απόφαση για λόγους συναισθηματικούς, κοινωνικής ευθύνης και κοινωνικών σχέσεων (για να μπορούν να βλέπουν κατάματα τον κόσμο στις κοινωνικές συναναστροφές τους), δεν ισχύει το ίδιο για τις ξένες και γενικά τις απρόσωπες εταιρίες.

Οι λόγοι για τους οποίους επιχειρηματίες και επιχειρήσεις σκέπτονται σοβαρά, ή και έχουν αποφασίσει ήδη να τα μαζέψουν από εδώ (προχωρούν μάλιστα στις προετοιμασίες) είναι σαφείς. Είναι οι αυξημένοι φόροι και οι μεγάλες επιβαρύνσεις κάθε μορφής, είναι οι έκτακτες εισφορές που τους έχουν επιβληθεί, είναι το ασταθές φορολογικό περιβάλλον που αποτελεί χρόνιο πρόβλημα στην προσέλκυση επενδύσεων και στη λειτουργία των υφισταμένων επιχειρήσεων και βιομηχανιών, είναι η γραφειοκρατία, είναι η θεαματική αύξηση των καυσίμων, είναι και άλλα πολλά και διάφορα.

Δεν λέμε ότι οι μεγάλες βιομηχανίες και επιχειρήσεις πρέπει να εξαιρούνται από την προσπάθεια αποκατάστασης της δημοσιονομικής ισορροπίας της χώρας. Ούτε πρέπει να ξεχνούμε ότι πάρα πολλοί από τους λεγόμενους μικρομεσαίους, οι οποίοι σήμερα διαμαρτύρονται και κατακρατούν τον ΦΠΑ πιεσμένοι από την έλλειψη ρευστότητας, ή αρνούνται να πληρώσουν φόρους, έκαναν ακριβώς τα ίδια και στις περιόδους των παχιών αγελάδων. Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και η μη πληρωμή του ΦΠΑ ανθούν εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Αυτή ήταν και μία πολύ σημαντική αιτία για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Αν δε ισχύει αυτό που θρυλείται, ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με την Τρόϊκα την απάλυνση κάποιων από τους όρους του μνημονίου, μακάρι, αλλά η απορία που θα βρει τα λεφτά παραμένει.

Όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ταυτόχρονα η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπους για να αποτρέψει την μετανάστευση επιχειρήσεων σε άλλες χώρες (η Τουρκία είναι ένας προορισμός που συζητείται έντονα). Τέτοιες κινήσεις θα μπορούσαν να πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας και δεν έχουμε περιθώρια να επιτρέψουμε κάτι τέτοιο. Οι κοινωνικές (ανεργία) και οικονομικές (παραγωγή-ανταγωνιστικότητα) συνέπειες θα είναι τρομακτικές και τόσο η κυβέρνηση, όσο και η κοινωνία, περιλαμβανομένων των κομμάτων και των μήντια, πρέπει να αντιληφθούν ότι η χώρα δεν αποτελεί φρούριο με ψηλά τείχη που μπορεί να λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες αγνοώντας το διεθνές περιβάλλον. Για την επιβίωση απαιτείται πλέον και ευελιξία.