Ο Άγγελος Συρίγος δήλωσε στην ΕΡΤ ότι η Ελλάδα υποχώρησε δύο φορές το 2024 στην Κάσο, όπου τουρκικά πλοία παρενόχλησαν ελληνικό ερευνητικό σκάφος. Οι δηλώσεις του προκάλεσαν αντιδράσεις από το ΠΑΣΟΚ, την ΕΛΑΣ και άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα, που ερμήνευσαν τη θέση που διατυπώθηκε ως ομολογία της κυβερνητικής αδυναμίας να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα στην περιοχή.
Στη συνέχεια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης προχώρησε σε «άδειασμα» του κ. Συρίγου, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρξε καμία υποχώρηση και επιμένοντας ότι το προσεχές διάστημα αναμένεται να προχωρήσει το ευρωπαϊκό έργο με τη συμμετοχή της Ελλάδας, της Κύπρου και της Γαλλίας.
Ο κ. Συρίγος επανήλθε, ωστόσο, και υπερασπίστηκε την εκτίμησή του στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών την Παρασκευή (2/10), προβάλλοντας την επιστημονική του ιδιότητα και αφήνοντας αιχμές για την κριτική που υπήρξε από το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛΑΣ. Αναρωτήθηκε δε αν τα δύο σχήματα της κεντροαριστεράς απαιτούν βύθιση των τουρκικών πλοίων. Φρόντισε πάντως να υπογραμμίσει την πίστη του ότι το έργο θα πραγματοποιηθεί.
Η σκιά του Σαμαρά
Ο λόγος που στο Μαξίμου φέρεται να θορυβήθηκαν με αυτή τη στάση είναι ότι η εκτίμησή του γαλάζιου βουλευτή ενισχύει τη βάση των «παραπόνων» που εκφράζει συχνά πυκνά ο Αντώνης Σαμαράς. Ο υπό ίδρυση πολιτικός φορέας του πρώην πρωθυπουργού θα μπορούσε δυνητικά να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους της ΝΔ, οι οποίοι δεν αναζητούν καταφύγιο στην αντισυστημική ψήφο. Δηλώσεις όπως αυτές του κ. Συρίγου θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τον Μεσσήνιο πολιτικό για να επιτεθεί (ξανά) προσωπικά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στον Υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη για τον τρόπο που προσεγγίζουν τα ελληνοτουρκικά.
Ως εκ τούτου, η ηγετική ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου φροντίζει να «πυροβολεί» τον πρώην πρωθυπουργό πριν καν προχωρήσει στην επίσημη ίδρυση του φορέα του, ώστε να συγκρατήσει πιθανές εκροές προς το πρόσωπό του. Ταυτόχρονα, το κυβερνών κόμμα επιχειρεί να καλύψει γενικότερα τα νώτα του στα δεξιά. Υπό αυτό το πρίσμα, η δήλωση ενός βουλευτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας ότι η κυβέρνηση υποχωρεί στις πιέσεις της Τουρκίας δεν εξυπηρετεί αυτή την προσπάθεια, καθώς καλλιεργείται μια εικόνα αποδόμησης της ασκούμενης εξωτερικής πολιτικής εκ των έσω.
Το ακατάλληλο (;) timing
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι το ζήτημα θα μπορούσε να θεωρηθεί λήξαν με το «άδειασμα» του Παύλου Μαρινάκη. Εντούτοις, ο Άγγελος Συρίγος θεώρησε σκόπιμο την Παρασκευή (2/10) να επανέλθει και να υπερασπιστεί τα λεγόμενά του, σε ένα timing που δεν θεωρείται ευνοϊκό ούτε για τον ίδιο, ούτε για την παράταξη.
Στις τελευταίες κάλπες ο κ. Συρίγος κατάφερε, μόλις στο παρά πέντε, να εξασφαλίσει την έδρα του στην Α' Αθηνών. Σήμερα, λίγους μήνες πριν τις εκλογές, τα δημοσκοπικά ευρήματα δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας στη Νέα Δημοκρατία ότι θα επαναλάβει τον εκλογικό θρίαμβο του 2023, όπου έπιασε 40,5%. Επομένως, η επανεκλογή του κ. Συρίγου δυσκολεύει.
Από την άλλη, βέβαια, τίθεται και το ερώτημα αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιλέξει να τον συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια, εφόσον συνεχίσει να προχωρά σε δηλώσεις που κινούνται εκτός της κεντρικής γραμμής του κόμματος ή (ακριβέστερα) της ηγεσίας του. Στην παρούσα φάση, το Μαξίμου επιλέγει την ήπια και συγκρατημένη αντίδραση στα «φάλτσα» του γαλάζιου βουλευτή, με την ελπίδα ότι αυτά θα ξεχαστούν στην πορεία, ώστε να αποφευχθούν νέες εσωκομματικές εντάσεις.
Ανοιχτά ερωτήματα για το GSI
Όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή την ηλεκτρική διασύνδεση, το τοπίο παραμένει θολό, παρά την πρόσφατη είσοδο των Γάλλων και την ευρωπαϊκή αιγίδα του έργου.
Οι αμφιβολίες, κυρίως από την κυπριακή πλευρά, για την οικονομική βιωσιμότητα του έργου εξακολουθούν να υπάρχουν. Σύμφωνα με αναλυτές, το κόστος του έργου έχει εκτοξευθεί από τα αρχικά 1,9 δισ. ευρώ στα 2,5-3 δισ. ευρώ, λόγω των αυξανόμενων γεωπολιτικών επιπλοκών. Παράλληλα, η Τουρκία δεν δείχνει διατεθειμένη να «μαλακώσει» τη στάση της.
Ως εκ τούτου, παραμένουν αρκετά ανοιχτά μέτωπα γύρω από το έργο που χρήζουν απαντήσεων. Και όσο αυτές οι εκκρεμότητες παραμένουν, η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου εξακολουθεί να αποτελεί μια δύσκολη εξίσωση, σε ένα ήδη φορτισμένο προεκλογικό περιβάλλον, που σε καμία περίπτωση δεν συμβάλλει στη νηφάλια προσέγγιση του περίπλοκου αυτού ζητήματος.
