Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης φιλολογίας, αναζητείται ήδη από τα μήντια ο αντικαταστάτης του Γ. Στουρνάρα. Δεν έχουν τόση σημασία τα ονόματα που αναφέρονται. Κάποιος θα βρεθεί και θα κριθεί αν η επιλογή είναι πετυχημένη, αν φυσικά παραμείνει αυτή η κυβέρνηση στην εξουσία. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι η χώρα δεν έχει μεγάλο αριθμό προσώπων με τα απαραίτητα προσόντα για τη θέση και ακόμη περισσότερο, παρατηρείται γενικευμένη απροθυμία για την ανάληψη δημοσίων θέσεων με ευθύνες.

Το βλέπουμε σε πολλές περιπτώσεις και οι λόγοι είναι πολλοί. Μόλις τις προάλλες, για παράδειγμα, η "Καθημερινή" είχε δημοσίευμα για την απροθυμία που επικρατεί ανάμεσα σε καθηγητές πανεπιστημίου να διεκδικήσουν διοικητικές θέσεις. Να γίνουν δηλαδή πρυτάνεις, κοσμήτορες, συγκλητικοί κλπ. Δεν θέλουν να μπλέξουν οι άνθρωποι και το ίδιο συμβαίνει σε σε πολλές περιπτώσεις, σε πολλούς, αν όχι σε όλους τους τομείς. Καλώς ή κακώς, γιατί όταν δεν θέλουν να μπλέξουν οι καλοί και σχετικοί με το αντικείμενο, δίνεται έτσι η δυνατότητα στους άσχετους, στους μέτριους και στα λαμόγια να κυριαρχούν.

Πέρα βέβαια από την παθογένεια της αναξιοκρατίας που χαρακτηρίζει τη χώρα από γεννησιμιού της.

Επικρατεί λοιπόν κλίμα απροθυμίας και με την παραδοχή κατ' αρχήν ότι η πολιτική τάξη την καλλιεργούν συστηματικά διορίζοντας από εδώ και από εκεί ανθρώπους με δικά τους κριτήρια αποφεύγοντας την αξιοκρατία όπως ο διάβολος το λιβάνι, υπάρχουν και άλλοι λόγοι. Η γραφειοκρατία, η ανεπάρκεια των μηχανισμών, ο φόβος της δημόσιας διαπόμπευσης χωρίς πραγματική αιτία, η μεγάλη πιθανότητα του μπλεξίματος σε δικαστήρια που θα τους κυνηγά για πολλά χρόνια, η εξάρτηση, οι πιέσεις και οι παρεμβάσεις πολιτικών και κομμάτων, οι συνεχείς διαμάχες με συνδικαλιστές, οι ασυνάρτητες νομοθεσίες και μετά την εκδήλωση της κρίσης κυρίως, οι πολύ χαμηλές αμοιβές σε σχέση με τα ρίσκα και τις ευθύνες που αναλαμβάνουν και πολλά άλλα, αποτρέπουν ικανούς τεχνοκράτες, που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν ενδεχομένως τη διάθεση να στελεχώσουν τη διοίκηση.

Βεβαίως, όλα τα παραπάνω ισχύουν για ανθρώπους που θα ήθελαν και θα μπορούσαν να προσφέρουν ειλικρινά, δίχως ωστόσο να τρέμουν κάθε φορά που θα βάζουν μία υπογραφή ή να θυματοποιηθούν, όχι για άσχετους πολιτευόμενους και λαμόγια που θέλουν να μασοκοπήσουν.

Αγγελος Στάγκος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.