Μία ακόμα φορά το αστικό κατεστημένο, πλησιάζοντας τα όρια της αποπληξίας, αναρωτιέται, ξεσκίζοντας ολίγον τα ακριβά ιμάτιά του, πώς ένας ξεδιάντροπος λαϊκιστής πολιτικός, ο κ. Τσίπρας εν προκειμένω, μπορεί όχι μόνο να στέκεται όρθιος μετά από μία μαρτυρική και καθόλου αποτελεσματική επίθεση εναντίον του Γερμανικού Γολιάθ, παρά εξακολουθεί να χαίρει υψηλής εκτίμησης από ένα σημαντικό ποσοστό του έθνους και καταφέρνει να διατηρεί την κυβερνητική εξουσία εκεί που άλλοι, παλαιότεροι και πιο πεπειραμένοι πολιτικοί, Σαμαράς, Βενιζέλος, και Παπανδρέου, απέτυχαν παταγωδώς να ανταπεξέλθουν στις προκλήσεις της ελληνογερμανικής κρίσης.

Τον Οκτώβριο του 2009 ψηφίσαμε τον Γιώργο Παπανδρέου για να μοιράσει λεφτά κι εκείνος εφάρμοσε την πιο άγρια λιτότητα που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Τον Ιούνιο του 2012 ψηφίσαμε τον Αντώνη Σαμαρά για να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο κι εκείνος όχι μόνο δεν το επαναδιαπραγματεύτηκε, αλλά υπέγραψε και δεύτερο. Τον Ιανουάριο του 2015 ψηφίσαμε τον Αλέξη Τσίπρα για να σκίσει τα Μνημόνια κι εκείνος όχι μόνο δεν τα έσκισε, αλλά υπέγραψε και τρίτο! Και, πριν το εφαρμόσει, προκήρυξε νέες εκλογές, ώστε να προκύψει εν τέλει μια παρόμοια κυβέρνηση… Και να μπει ο Βασίλης Λεβέντης στη Βουλή!

Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου προκηρύχθηκαν αφότου μέσα στο κατακαλόκαιρο διασπάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, τα δύο τρίτα της Βουλής εκβιαζόμενα ουσιαστικά από τον Τσίπρα και την Ευρώπη σύρθηκαν σε μία διαδικασία άρον άρον ψήφισης του αριστερού μνημονίου και η χώρα δεσμεύθηκε σε μία περιπέτεια, η έκβαση της οποίας είναι αυτήν την στιγμή άγνωστη.

Μετά από πολλές εβδομάδες απουσία λόγω διακοπών, αλλά κυρίως λόγω της πολιτικής ζαλάδας που πλημμύρισε την σκέψη του γράφοντα το ιστορικό ΟΧΙ με το εξίσου ιστορικό, για διαφορετικούς λόγους, Ναι του Τσίπρα, το σημερινό άρθρο θα προσπαθήσει να προσφέρει μερικές σκέψεις, ίσως προεκλογικά χρήσιμες.

Για όσους δεν το εχουν καταλάβει, οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου είναι οι κρισιμότερες στην Ιστορία του ελληνικού κράτους.

Αυτό που κατ' εξοχήν διαπιστώθηκε κατά το επτάμηνο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, ήταν η αυξανόμενη δυσκολία ερμηνείας των πολιτικών εξελίξεων αλλά και διατύπωσης προβλέψεων με βάση την παραδοσιακή "πολιτική λογική" στην οποία όλοι - αναλυτές, σχολιαστές και κοινό, ήμασταν συνηθισμένοι.

Την οριστική απόφαση να μην ψηφίσω Λαφαζάνη την πήρα όταν έμαθα ότι είχε συγκέντρωση σε ώρα που έπαιζε η Εθνική μπάσκετ (το ότι χάσαμε κι από πάνω επιβεβαίωσε ότι η ΛΑΕ είναι και κατσικοπόδαρη).

Τον νεόκοπο υποτακτικό της Μέρκελ μην τον υποτιμάτε… Εκεί που οι πολιτικοί του αντίπαλοι μελετούσαν εμβριθώς μικρο-μακροοικονομικές θεωρίες και πολιτική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, εκείνος είχε την ευφυΐα να μελετήσει ένα και μόνο μάθημα που δεν σπουδάζεται στα Κολέγια. Ήγουν, τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου.

Ενας υποψήφιος πρωθυπουργός αναρτά στο twitter την εξής περιγραφή των λεγομένων του σε τηλεοπτική συνέντευξη: «Ανύποτη τραγωδία αυτό που συνέβη στα Φαρμακονήσι». Προφανώς δεν ευθύνεται ο ίδιος για το «μαργαριτάρι», ενδεχομένως κάποιος συνεργάτης του. Προφανώς κάποιος αγράμματος συνεργάτης του.

Η πειραματική σκηνή του θεάτρου σκιών μας παρουσιάζει απόψε τη νέα παράσταση των μαθητευόμενων μάγων που εκπαιδεύονται στου κασίδη το κεφάλι, με τίτλο «ο Καραγκιόζης πάει σε εκλογές» που εκτυλίσσεται ένα Κυριακάτικο πρωϊνό του Σεπτεμβρίου στην πλατεία του γραφικού χωριού Αγλαΐα της Βοιωτίας. Κατάλληλο για μικρούς και μεγάλους, ανήλικους και μη.

Τέως ελεύθερος επαγγελματίας, νέος ασφαλισμένος (1993 και εντεύθεν). Έχω δικαίωμα επιλογής ασφαλιστικού φορέα. Άρα, πηγαίνω να ανανεώσω την εξάμηνη εξαίρεσή μου από την υποχρέωση ασφαλιστικών καταβολών προς τον Ο.Α.Ε.Ε., καθώς είμαι από τετραεταίας (και πλέον) ασφαλισμένος, πλήρους απασχόλησης, στο Ι.Κ.Α. μέσω ιδιώτη εργοδότη (όχι ΔΗΜΟΣΙΟΥ).

Η Συρία βυθίζεται σε μαύρη τρύπα. Στην Λιβύη εδώ και πέντε χρόνια ο εμφύλιος συνεχίζεται. Η Τουρκία βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου και η ενδεχόμενη αποσταθεροποίησή της πιθανώς θα αποτελέσει την χαριστική βολή για την Μέση Ανατολή όπως την γνωρίσαμε μεταπολεμικώς. Σίγουρα δε, το τσουνάμι μεταναστών, προσφύγων και άλλων που θα ξεκινήσει αν και η Τουρκία μπει στο δρόμο της αποσταθεροποίησης, όχι απλώς θα πλήξει, αλλά θα καταπιεί την Ελλάδα.

Αυτό το χαρτάκι στη διάσκεψη της Γιάλτας με το οποίο παρέδωσε ο Στάλιν στον Τσώρτσιλ το 90% της επιρροής στη χώρα μας, την έχει έκτοτε στοιχειώσει.

Εχοντας πλέον καταλάβει ότι οι εκλογές γίνονται χωρίς κάποιον ουσιαστικό λόγο, πέραν του να δοθεί η ευκαιρία στον Τσίπρα να αραδιάσει τα ξεδιάντροπα ψέματα που λέει σε όσους είναι ακόμη διατεθειμένοι να τον ακούσουν, γίνεται αντιληπτό ότι ο πρωθυπουργός με την συντομότερη θητεία στην μεταπολιτευτική ιστορία, είναι εγκλωβισμένος σε ένα αδιέξοδο που ο ίδιος φυσικά δημιούργησε.

Μετά από πολλούς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις τελικά το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάσθηκε να αποχωρήσει από αυτόν μετά την απόφαση της συστημικής ηγεσίας του τελευταίου να προκηρύξει εκλογές και να το πετάξει ουσιαστικά έξω από τα ψηφοδέλτια του. Όλο το προηγούμενο διάστημα και μέχρι την μεγάλη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ με την συμφωνία για 3ο Μνημόνιο, το Αριστερό Ρεύμα παρέμεινε μέσα ακόμη και στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. Προηγουμένως ψήφισε τον νεοδημοκράτη Π.Παυλόπουλο (που εκστράτευσε για το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα) για πρόεδρο της δημοκρατίας, παρακάθησε με τους δεξιούς πατριδοκάπηλους ΑΝΕΛΛ στην κυβέρνηση και σιωπηρά δέχθηκε μία σειρά αντιλαϊκές ενέργειες (όπως την 42σέλιδη μνημονιακή πρόταση Βαρουφάκη, το καλπάζον στρατιωτικο-οικονομικό δέσιμο με το Ισραήλ κλπ.). Όταν πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε καταφανώς την μεγάλη κωλοτούμπα και προχώρησε στις συμφωνίες για το 3ο Μνημόνιο τότε το Αριστερό Ρεύμα ακολούθησε την τραγελαφική τακτική του να καταψηφίζει τα μέτρα αλλά να δηλώνει ότι στηρίζει την κυβέρνηση. Μάλιστα - αντί να βγει εκτός ΣΥΡΙΖΑ και να αγωνιστεί με το λαϊκό κίνημα για την ανατροπή των μέτρων, του νέου Μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ που τα προωθούσε – επέλεξε να δώσει την μάχη μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχοντας στις επιτροπές και στις διαδικασίες για το συνέδριο του. Παρά τα επανειλημμένες προσκλήσεις της ανατρεπτικής Αριστεράς για απεμπλοκή από την απάτη του ΣΥΡΙΖΑ (στην οποία με τη συμμετοχή του το Αριστερό Ρεύμα συνέβαλε) και κοινή δράση, επέμεινε στο να δώσει τον αγώνα μέσα στο σάπιο οικοδόμημα του ΣΥΡΙΖΑ.  

Το δημοσκοπικό εύρημα σύμφωνα με το οποίο η δημοφιλία του Μεϊμαράκη είναι υψηλότερη από εκείνη του Τσίπρα, αποτελεί κομβικής σημασίας ένδειξη.